Devri

Recherche 'd...' : 9629 mots trouvés

Page 78 : de diginkl (3851) à diglosan-diglosin-diglos (3900) :
  • diginkl
    diginkl

    adj. Humble, sans ornement, sans fioriture.

    ●(1922) FHAB Gwengolo 265. parrez Rosko (…) he gwiskamanchou a zo bepred diginkl. ●(1926) FHAB Eost 316. hanoiou diginkl a sikour ar vugale da veza didroïdell o-unan, er vuhez ! ●(1962) BAHE 32/3. Komzoù eeun, didro, dilorc'h, diginkl ha gwirion.

  • diginklañ
    diginklañ

    v. tr. d.

    (1) Dépouiller d'ornements.

    (2) Simplifier.

    ●(1942) VALLsup 158a. simplifier, tr. «diginkla.»

  • diginklet
    diginklet

    adj. Sans ornements.

    ●(1867) MGK 141. Evit ma teuio ar furnez / Diginklet kaer, da bara.

  • diginviañ / diginviiñ
    diginviañ / diginviiñ

    v. tr. d. Ôter la mousse de, émousser.

    ●(1876) TDE.BF 127b. Diginvia, v. a., tr. «Oter la mousse.»

    ●(1904) DBFV 51b. digivinein, v. a., tr. «ôter la mousse (d'un arbre).» ●(1908) DIHU 34/60. digivinein, divañnein er gué e zou talvoudus. ●(1962) EGRH I 57. diginviañ v., tr. « enlever la mousse. »

    ►absol.

    ●(1985) AMRZ 177. Mad e oa al ludu-ze (...) da ziginvia, ha da laza eur bern louzeier.

  • digivij
    digivij

    adj. (Peau) non tannée.

    ●(1923) SKET I 19. Krec'hin digivich.

  • digiz .1
    digiz .1

    voir dic'hiz .1

  • digiz .2
    digiz .2

    voir dic’hiz .2

  • digizadur
    digizadur

    voir dic'hizadur

  • digizamant
    digizamant

    voir dic'hizamant

  • digizañ
    digizañ

    voir dic'hizañ

  • digizerezh
    digizerezh

    voir dic'hizerezh

  • digizet
    digizet

    voir dic'hizet

  • digizidigezh
    digizidigezh

    f. Insensibilité.

    ●(1931) VALL 392b. Insensibilité physique, tr. «digizidigez f.»

  • digizidik
    digizidik

    adj. Insensible.

    ●(1931) VALL 392b. Insensible, tr. «digizidik.»

  • digizidikaat
    digizidikaat

    v. tr. d. Insensibiliser.

    ●(1931) VALL 392b. Insensibiliser, tr. «digizidikaat.»

  • diglañchediñ
    diglañchediñ

    v. tr. d. Déclencher (une porte).

    ●(1925) FHAB Ebrel 155. Hag hen o tont didrous betek an nor hag o tiglanchedi anezi.

  • diglañv
    diglañv

    adj.

    (1) Qui n'est pas malade.

    (2) Loc. adv. Klañv-diglañv : maladif.

    ●(1927) GERI.Ern 99. klañv-diglañv, tr. «maladif.» ●(1931) VALL 442b. Maladif, tr. «klañv-diglañv.» ●(1977) PBDZ 784. (Douarnenez) klañv-diglañv, tr. «maladif, toujours arrêté par des accès de maladie, jamais en bonne santé.»

  • diglañviñ
    diglañviñ

    v. intr. Relever, sortir de maladie.

    ●(1977) PBDZ 776. (Douarnenez) diglañviñ, tr. «guérir, sortir de maladie.»

  • diglaouier
    diglaouier

    adj. (en plt des cheveux) Non frisés au fer.

    ●(1922) FHAB Mae 143. he bleo diglaouier a oa paket a zoare drek he fenn dindan he c'hoef.

  • diglask
    diglask

    loc. verb. Klask ha diglask : chercher sans cesse.

    ●(1921) BUFA 20. Kaer e oé bet klask ha diglask, biskoah ne oé bet kavet. ●(1927) KANNkerzevod 14/18. goude klask ha diglask. ●(1977) PBDZ 785. (Douarnenez) paseet tout ma amzer o klask hag o tiglask, tr. «ayant passé tout mon temps à chercher.»

  • digledour
    digledour

    adj. Sans abri.

    ●(1937) GWAL 101-102/22. digor d'ar gwel betek en dremmwel pella, digledour ha diwasked.

  • digledouriñ
    digledouriñ

    v. intr. Se désabriter.

    ●(1931) VALL 205b. se désabriter, tr. «digledouri.»

  • diglemm
    diglemm

    adj. & adv.

    I. Adj.

    (1) Qui ne se plaint pas.

    ●(1924) LZBt Mezheven 20. laouen ha diglem dalc'hmad. ●(1942) DHKN 244-245. Chetu perak é plégas dirak er goal didéhus-sé get ur galon diglem.

    (2) Sans plainte.

    ●(1883) SAQ I 31. he buez santel, he daelou diglemm, he dousder a deneraio kaloun pried ha bugale.

    II. Adv.

    (1) Sans se plaindre.

    ●(1932) GUTO 41. gouzanùet diglem en trebilleu.

    (2) Loc. adv. Klemm-diglemm : qui se plaint sans cesse.

    ●(1977) PBDZ 784. (Douarnenez) klemm-diglemm, tr. «qui ne cesse de se plaindre.»

  • digleñved
    digleñved

    adj. En bonne santé.

    ●(1936) BREI 456/1c. he derc'hel beo, diglenved ha serz. ●(1944) VKST Genver 7. Pa vez yac'h unan bennak, pa vez digleñved.

  • digleñvediñ
    digleñvediñ

    v. tr. d. Guérir de maladie (qqn, un endroit malade chez qqn).

    ●(1921) GRSA 269-270. un dén (...) hag e zizallè er geih tud, ou divoarè, ou digammè, ou diglenùedè. ●(1929) DIHU 217/304. Ret é de getan diglenùedein mat er beg hag er fri.

  • digleret
    digleret

    adj. Dégelé en surface.

    ●(1977) PBDZ 776. (Douarnenez) digleret, tr. «dégelé en surface.»

  • digleriañ
    digleriañ

    v. tr. d. Dégeler.

    ●(1966) BAHE 50/37. ha skeiñ e ziv votez-koad an eil ouzh eben, peadra d'o digleriañ.

  • digleuz
    digleuz

    adj. Sans talus.

    ●(1974) SKVT III 30. tachennoù digleuz ha dizolo. ●(1962) EGRH I 57. digleuz a., tr. « non entouré d’un talus. »

  • digleuziañ
    digleuziañ

    v. intr. Raser les talus.

    ●(1962) EGRH I 57. digleuziañ v., tr. « raser les talus. »

  • diglikañ
    diglikañ

    v. tr. d. =

    ●(1909) FHAB Here 305. e ve digliket na brejet hini eus aelou va fenn.

  • diglink
    diglink

    adj. Sans ornementation, simple.

    ●(1922) FHAB Gwengolo 265. he gwiskamanchou a zo bepred diglink.

  • digloch
    digloch

    adv. (en plt d'une poule) Kloch-digloch : qui n'arrête pas de couver.

    ●(1977) PBDZ 784. (Douarnenez) kloch-digloch, tr. «(se dit d'une poule) qui n'arrête pas de couver.»

  • diglochañ
    diglochañ

    v. intr. Faire cesser (une poule) de couver.

    ●(1924) FHAB Du 413. evel ma vez laket ar yer, dindan ar boutog, da ziglocha !

  • diglochedañ
    diglochedañ

    voir diglochediñ

  • diglochediñ / diglochedañ
    diglochediñ / diglochedañ

    v. tr. d.

    (1) Dégrafer.

    ●(1732) GReg 258b. Degraffer, ou desagraffer, tr. «Diglochedi. pr. diglochedet. Van[netois] digrochedeiñ.» ●(1744) L'Arm 9a. Décrocheter les agraffes, tr. «Digrochaittein er hrochaitteu dillatt.»

    ●(1931) VALL 193b. Dégrafer, tr. «diglochedi.»

    (2) Désagraffer.

    ●(1962) EGRH I 57. diglochedañ v., tr. « désagraffer. »

    (3) =

    ●(1906) BOBL 10 février 73/2a. ar souprefet a neuz klasket eun den da ziglochedi an nor.

  • diglod
    diglod

    adj. Sans gloire.

    ●(1962) EGRH I 57. diglod a., tr. « sans gloire. »

  • diglok
    diglok

    adj. Incomplet.

    ●(1931) VALL 382b. Incomplet, tr. «diglok.» ●535b. Partiel, tr. «diglok.» ●(1941) GWAL 140-145/83. an dournskrid diglok-se.

  • diglokedet
    diglokedet

    adj. Luxé, démis.

    ●(1955) STBJ 57. ne ouie ket e oa diglokedet ma fenn-glin. ●222. Diglokedet : diaozet, dihompret.

  • diglokediñ
    diglokediñ

    v. tr. d. Luxer.

    ●(1938) WDAP 2/122. (Pleiben) Diglokedi, verb. Diaoza eun ezel. Skouer : Diglokedet en deus penn e c'hlin en eur goueza diwar ar c'hleuz.

  • diglokter
    diglokter

    m. –ioù Imperfection.

    ●(1923) FHAB Here 363. Ar pez-man a zo bet c'hoariet evid ar wech kentan gant goueliou ar Bleun-Brug ; n'eo ket souezus eta mar deus eur fazi pe eun diglokter bennak ennan.

  • diglom-
    diglom-

    voir digloum-, diskoulm

  • diglor .1
    diglor .1

    adj. =

    ●(1955) STBJ 223. koñfilis : viou bet goret ha diglor.

  • diglor .2
    diglor .2

    voir diglorañ

  • digloradur
    digloradur

    m. =

    ●(1904) DBFV 51b. digloradur, tr. «action d'écosser, épluchure.»

  • diglorañ / diglorañ / diglor
    diglorañ / diglorañ / diglor

    v.

    I. V. intr. (en plt d'oisillons) Éclore.

    ●(1732) GReg 317b. Eclorre, sortir hors de la coque, tr. «Diglora. pr. digloret. (...) Faire éclore des poulets, tr. «Ober diglora poñcined (...). Lacqât poñcsined da zigloera.»

    ●(1834) SIM 204. Mar scuis ar yar da c'hôri, ar re vian na ellint qet diglora. ●(1876) TDE.BF 127b. Diglora, v. n., tr. «Eclore, parlant des oiseaux.»

    II. V. tr. d.

    (1) Éplucher.

    ●(1904) DBFV 51b. diglor, diglorein, v. a., tr. «éplucher, peler.» ●(1942) DHKN 31. én arben ma tiglorè hennen ré diù en avaleu-doar.

    (2) Décortiquer, écaler, écosser.

    ●(1904) DBFV 51b. diglor, diglorein, v. a., tr. «écosser, ôter l'écorce.» ●(1907) VBFV.fb 34a. écosser, tr. «diglorein.» ●(1944) EURW I 25. eur c'hamarad a ziglore ar c'histin rouz.

  • diglorenniñ
    diglorenniñ

    v.

    (1) V. tr. d. Décortiquer, écaler.

    ●(c.1718) CHal.ms i. Ecailler, tr. «diglorennein, digargatenein, quelque fois dibluchein.» ●Escaler des pois, dès nois, tr. «diglorennein dibluchein, digloss', pis, queneu.» ●escosser, tr. «diglorennein, dibluchein.»

    ●(1904) DBFV 51b. diglorennein, v. a., tr. «écorcer, écaler (des noix).»

    (2) V. intr. Éclore.

    ●(1974) YABA 16.11. en «ui-sé» ne vennè ket diglorennein.

  • digloriñ
    digloriñ

    voir diglorañ

  • diglos
    diglos

    voir diglosañ

  • diglosadur
    diglosadur

    m. Action d'écaler, d'écosser.»

    ●(1904) DBFV 52a. diglosadur, m., tr. «action d'écaler, d'écosser.»

  • diglosañ / diglosiñ / diglos
    diglosañ / diglosiñ / diglos

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Décortiquer, écaler.

    ●(1876) TDE.BF 127b. Diglosa, v. a., tr. «Ecosser.»

    ●(1903) EGBV 70. diglos, diglosein, tr. «écosser.» ●(1904) DBFV 51b-52a. diglos, diglosein, v. a., tr. «égousser, écosser, écaler.» ●(1907) VBFV.fb 34a. écosser, tr. «diglosein.» ●(1908) FHAB Meurzh 96. Goude beza diglosset eun toulladig [kistin].

    (2) Éplucher, peler.

    ●(1901) LZBg 59 blezad-2l lodenn 111. én-hou é tiglos er geginouréz hé avaleu-doar. ●(1904) DBFV 51b. diglos, diglosein, v. a., tr. «éplucher.» ●(1942) FHAB Meurzh/Ebrel 149. (Plouarzhel) Dislosa = diglosa. ●(1985) ADEM 28. (An Arradon) a p'oamp é tigloss avaloù-douar.

    (3) (agriculture) Enlever le chaume, les racines, etc…

    ●(1962) EGRH I 57. diglosañ v., tr. « enlever le chaume, les racines, etc… »

    II. V. intr. Éclore.

    ●(1846) DGG 178. al laboucet dister-ma, evel ma ve diglocet o re-vian, a deu d'o c'huitaat. ●(1867) MGK 52. Dioc'h-tu e ra he neiz, e tof, e c'hor he viou / Hag e tigloz labousedigou.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...