Devri

Recherche 'd...' : 9629 mots trouvés

Page 153 : de divountan (7601) à divrazet (7650) :
  • divountañ
    divountañ

    v. tr. d. Dégermer.

    (1961) EVBF II 603. Les germes, ou pousses (…). Certaines pousse, devenues trop grandes, doivent être cassées avant la mise en terre, afin que d'autres sortent. Le verbe est : divounta, Plougoulm (ar patatez a zo divountet). ●(1962) TDBP II 59. da zivouta ar patatez, tr. «de dégermer les pommes de terre.»

  • divountiñ
    divountiñ

    v. tr. d. Expulser.

    (1861) BSJ 96. Divoutet-veint ag er honseilleu.

  • divounton
    divounton

    adj. Sans bouton.

    (1867) BUE 56. eur zae dindan gant divrec'h hirr ha ledan, ha divouton. ●(1878) EKG II 94. divoutoun he zillad.

    (1924) FHAB Gouere 256. e jiletenn a vez divountoun.

  • divountonañ
    divountonañ

    v. tr. d. Déboutonner.

    (1732) GReg 247b. Deboutonner, tr. «divoutoña. pr. divoutoñet. Van[netois] divouttoneiñ

    (1868) FHB 190/268b. Divoutona a ra eta he jileten. ●(1876) TDE.BF 158a. Divoutouna, v. a., tr. «Déboutonner.»

    (1921) FHAB Genver 7. Evit lemmel eur roched pe eun hiviz, divoutonit anezo da genta.

  • divourc'hiñ
    divourc'hiñ

    v. intr. Quitter le bourg.

    (1943) DIHU 384/271. Met aveit divorhein é ma ret dehè treuzein un dachennad tud.

  • divourc'hiziñ
    divourc'hiziñ

    v. tr. d. Débourgoiser.

    (1744) L'Arm 432b. Débourgeoiser, tr. «Divourhisein

  • divourdiñ
    divourdiñ

    v.

    (1) V. intr. = paouez a vezañ bourdet.

    (1932) BRTG 129. En taul-men é reka me zreu divourdein.

    (2) V. tr. d. Débourber.

    (1939) RIBA 167. divourdein er harradeu chistr bourdet.

  • divourellañ
    divourellañ

    v. tr. d. Débourrer, ôter la bourre.

    (1732) GReg 247a. Debourrer, tr. «divourella. Van[netois] divourrelleiñ.pr. et

  • divourr
    divourr

    m. Plaisir, joie.

    (1952) LLMM 32-33/133. (Douarnenez) Be 'n eus graet e zivour : kalz trouz en deus graet, gant ar blijadur. (...) Kemmadur souezhus e diabarzh ar ger : oc'h ober ho tibour emaoc'h ? Un dibour he 'n eus hiziv. ●(1977) PBDZ 768. (Douarnenez) divourr, parfois aussi dibourr, tr. «plaisir, joie.»

  • divourrañ / divourriñ
    divourrañ / divourriñ

    v. intr. Ne pas être content, se déplaire.

    (1932) BRTG 100. Guerso n'ou des ket um huélet ha ne zivourant ket a um gavet. ●(1934) MAAZ 128. ne vo ket a léh d'é verh de zivourein. ●(1939) RIBA 29. Ha chetu hi é tivourein muioh mui. ●(1942) VALLsup 50b. Il me déplait de voir…, tr. «divourra a ran o welet (ou pa welan)… d'après V[annetais].» ●(1942) DHKN 60. Elsé éh oè deit Vonick de zivourein a gompagnoneh hé zud.

  • divourrapl
    divourrapl

    adj. Déplaisant.

    (1857) GUG 25. Chonj divourabl !

    (1902) LZBg Gwengolo 240. kement sé e zou divourabl. ●(1906) HPSA 46. En amzér divourapl-sé. ●(1913) BUKE 25. Honnen zo un amzér divourapl, alkent. ●(1922) BUPU 12. ér prizon hirisus ha divourabl-sé.

  • divourriñ
    divourriñ

    voir divourrañ

  • divourrus
    divourrus

    adj. Déplaisant.

    (1904) LZBg Gwengolo 215. Un hent divourus é. ●(1912) BUEV 10. Ur gouil ker kaer ha neaoah ken divourus. ●(1924) NOLU 38. En tioélded divourrus. ●(1939) RIBA 29. Un druhé divourus é guélet, en trenoz, er geih banùézerion.

  • divourrusaat
    divourrusaat

    v. intr.

    (1) Divourrusaat diouzh udb. : apprécier qqc. de moins en moins.

    (1939) RIBA 155. dé ha dé, é tivourusa el labourér muioh mui doh ou amoédaj.

    (2) Devenir déplaisant.

    (1913) DIHU 94/252. Ar zivourusat é ié berpet er vro. ●(1941) DIHU 361/299. Chetu glaù ! Divourusat e hra.

  • divourrusted
    divourrusted

    f. Déplaisir.

    (1939) RIBA 12. divourusted hé buhé én amzér de zonet. ●56. Ha chetu saùet deviz getè diar divourusted er gorig.

  • divoursañ / divoursiñ
    divoursañ / divoursiñ

    v. tr. d. Débourser.

    (1895) FOV 262. divoursein muyoh eit ne chonjé, tr. «débourser plus qu'il ne croyait.»

    (1903) MSLp xii 283. pet[it] tréc[orois] diboursañ et divoulsañ «débourser».

  • divoursiñ
    divoursiñ

    voir divoursañ

  • divousell
    divousell

    d. bousell

  • divoustradur
    divoustradur

    m. Décompression.

    (1931) VALL 188b. Décompression, tr. «divoustradur m.»

  • divoustradus
    divoustradus

    adj. Incompressible.

    (1969) LLMM 135/284. Ur c'hoant divoustradus.

  • divoustrañ
    divoustrañ

    v. tr. d. Décomprimer.

    (1931) VALL 188b. Décomprimer, tr. «divoustra.» ●(1979) PLVB 66. moustret ha divoustret [ar fars en e sac'h] war an daol abalamour da zibouloudañ.

  • divout
    divout

    prép.

    I. Àr-zivout : au sujet de.

    (1838) OVD 65. Hui e hum gomportou ér memb fæçon ar zivout en ol treu aral.

    (1937) TBBN 37. deit de vout digas ar zivout er relijion.

    II. poss. + divout : à propos de, sur.

    S2 az tivout

    (1530) J 112b. Oarnouf deury na pez cry azdiuout, tr. « …ils m’adressent ! et quels cris contre toi ! »

    S3m e zivout

    (1530) J 92a. Meza a goar na galhe hoaruout / Ha foll cref ouz e deseuout / Ves ediuout dre nac out din, tr. « Et quand elle serait souveraine, sa bonté, serait-ce une raison pour qu’elle le fût à ton égard ? Tu n’en es pas digne, mais bien fou de penser le contraire. » ●212a (Resurrection). Goude ediuout hiruout tenn, tr. Après avoir tant pleuré sur lui. » ●188a. Ma emeux quement strif e diuout / Na alhe ma hyruout bout muy, tr. « Ah ! il me cause tant de trouble que ma douleur est à son comble. »

    P2 ho tivout

    (1530) J 182a (Resurrection). Goude ho diuout hiruoudif / Hiuizyquen e louenhif, tr. « Après avoir pleuré sur vous, désormais je vais me réjouir. »

    III. [form. comb.]

    A. àr-zivout / war-zivout

    S3m àr e zivout

    (1744) L'Arm 363a. il n'y a qu'un bon sentiment à ce sujet, tr. «né vé ar é zivoutt nameid ur santimant é huénan a zou matt.»

    (1876) TIM 137. hunéeu eahus ar é zivout.

    (1913) AVIE 164. Saùet e oé béh étré er bobl ar é zivout. ●(1921) GRSA 187. Reveet dinéh ar é zivout. ●(1949) ENRO 300. un trouz all, na c'hell ket faziañ pell war e zivout

    S3f àr he divout

    (1939) DIHU 341/357. diouiek kaer ar hé divout.

    P2 àr ho tivout

    (1744) L'Arm 370a. A votre sujet, A votre égard, tr. «Ar hou tivoutt

    (1934) BRUS 96. A votre sujet, tr. «ar (hou) tivout.»»

    P3 àr o divout

    (1908) DIHU 34/59. Kalz a dreu e zou hoah de laret ar ou divout.

    B. a-zivout

    S1 am, a ma divout

    (1790) MG 160. rac m'em boai forgét tehou a men divoud un histoër, en doai credét a zevri.

    (1844) LZBg 2l blezad-1 lodenn 50. distréahein en néhance e hoès ar hou sperèd a men divout.

    S2 az tivout

    (1530) J 112. na pez cri az divout ? tr. «et quels cris contre toi !»

    S3m ag e zivout

    (1787) BI 113. Eèllein ë-rer lareèt ag é zivout (...). ●(17--) TE 165. petra e chongeai ag é zivout.

    (1838) OVD 69. petra e chongean ag é zivout. ●127. un aral e larou ag é zivout é ma ur misérable. ●(1844) LZBg 2l blezad-1lodenn 44. scrihuet d'er roué ag é zivout. ●(1857) LVH 59. er péh e hell en devout bet gouyet ag é zivout. ●(1861) JEI 79. quemér e hra ag é zivout un espérance vrassoh eid en amzér de zonnet.

    S3f a he divout

    (1790) MG 259. petra e chongeai a hé divoud. ●(17--) VO 73. Tremén e ra mil chonge dré me speret a hé divoud.

    (1829) CNG 136. El n'hé gùélai quet arrihuet, / A hé divoud é oai poéniet.

    P1 ag hon divout

    (1844) LZBg 2l blezad-2l lodenn 39. er péh ou devoé gouyet ag hun divout.

    P2 ag ho tivout

    (1804) RPF 49-50. à hou tivoud hui hou ç'unan. ●(1838) OVD 51. Nezé hum accomplissou, ér baraouis, a hou tivout, er péh en dès laret Jesus-Chrouist. ●(1854) PSA I 98. ag hou tivout-hui.

    P3 ag o divout

    (1787) BI 102. hoüarhin à hou divout.

    (1844) LZBg 2l blezad-2l lodenn 37. mar bezen bet attercet ag ou divout.

    C. a-zivout da

    S1 a-zivout din

    (1932) BRTG 113. Pegement a «Jaked» e gavo er merhed genein mé hag a zivout dein ?

    S3m a-zivout dezhañ

    (1921) GRSA 396. é heuliad néhanset a zivout dehon.

    S3f a-zivout dezhi

    (1923) DIHU 141/226. Kaer é bet é vuhégeh kristén hag ivér é ma ne vo ket gellet displeg kalz a dra a zivout dehi.

    P3 a-zivout dezho

    (1921) GRSA 361. é mant douéed a get hag éh oh bet fariet a zivout dehè.

  • divoutiñ
    divoutiñ

    v. tr. d. = (?).

    (1861) BSJ 172. houi ou divoutou a guér de guér.

  • divoutin
    divoutin

    adj. (grammaire) Anv divoutin : nom propre.

    (1931) VALL 497b. Nom propre, tr. «hano divoutin.» ●(1947) YBBK § 94. An anvioù divoutin a vez skrivet gant ur bennlizherenn. ●§ 379. Dirak un anv divoutin ne vez ket lakaet neuze ar ger-mell : Menez Are, Menez Mikael, Menez C'homm.

  • divouzarañ
    divouzarañ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Désassourdir.

    (1905) IVLD 204. ar paour keaz mear (…) a reaz ar bouzar (…) evit divouzara anezhan, ar goazed a renevezaz ho c'hanaouen. ●(1921) GRSA 269-270. un dén (...) hag e zizallè er geih tud, ou divoarè, ou digammè, ou diglenùedè.

    (2) =

    (1938) SAV 9/36. eur safar d'o heul, gouest da zivouzara eur c'hloc'h.

    II. V. pron. réfl. En em zivouzarañ =

    (1868) FHB 181/195a. en em divouzara dioc'h an trouz hag ar safar.

  • divouzellañ
    divouzellañ

    v. tr. d.

    (1) Étriper, éventrer.

    (1744) L'Arm 32b. Oter les boïaux, tr. «Divoéllein.» ●(1792) BD 957. men ho tiuoesello, tr. «je vous éventrerai.»

    (1844) LZBg 2l blezad-1 lodenn 42. nag é valehoh-hui m'isquern, nag em divoellehoh-hui. ●(1878) EKG II 152. heman, ar c'hleze-man, da zivouzello.

    (1962) EGRH I 68. divouzellañ v., tr. « étriper, éventrer. »

    (2) (cuisine) Effondrer, vider.

    (1499) Ca 67b. Diuouzellaff. g. effondre / traire hors les boyeaulx du ventre ou les entrailliez si comme voulaille poisson ou aultres choses.

    (1659) SCger 48a. effondrer, tr. «divouzella.» ●144b. diuouzella, tr. «oster les boyaux.»

  • divouzhañ
    divouzhañ

    voir divouzhat

  • divouzhat / divouzhañ / divouzhiñ
    divouzhat / divouzhañ / divouzhiñ

    v.

    I. V. intr.

    (1) Cesser de bouder.

    (1870) FHB 280/151a. Anaout a reaz he fazi, hag e tivouzas. ●(1876) TDE.BF 158a. Divouzat, v. n. C[ornouaille], tr. «Ne bouder plus.»

    (1927) GERI.Ern 99. divouzat, tr. «[cesser] de bouder.» ●(1955) STBJ 107. dorn didruez ma zad a reas d'ar marc'h divouza. ●(1962) EGRH I 68. divouzhat v., tr. « cesser de bouder. »

    (2) Loc. verb. Mouzhañ-divouzhañ, mouzhañ ha divouzhañ : passer son temps à bouder.

    (1977) PBDZ 782. (Douarnenez) mouzhañ-divouzhañ, tr. «passer son temps en bouderies, être toujours en train de bouder.» ●785. n'eo ket aet skuizh honnezh c'hoazh o vouzhañ hag o tivouzhañ, tr. «elle ne s'est pas encore fatiguée de se mettre à bouder pour ensuite cesser de bouder ?»

    II. V. tr. d.

    (1) Faire cesser (qqn) de bouder.

    (1866) BOM 54. D'hen divouza, kournomp a nerz kaloun !

    (1934) CDFi 14 avril. kaozeal brao outi, evit he divouza. ●(1939) RIBA 108. Damb d'en divohein ! ●(1962) EGRH I 68. divouzhat v., tr. « défâcher. »

    (2) Divouzhañ he ourmelenn : faire l’amour.

    (17--) FGab 110. caout perc'hen / dâ divouza hé ormelen.

  • divouzherat
    divouzherat

    v. tr. d. Faire cesser (qqn) de bouder.

    (1932) BRTG 63. aveit hé divohérat.

  • divouzhiñ
    divouzhiñ

    voir divouzhat

  • divoz
    divoz

    d. boz

  • divragaouiñ
    divragaouiñ

     

    (1) V. intr. Quitter ses pantalons.

    (1732) GReg 158b. Quitter ses chausses, tr. «Divragaoüi. pr. et

    (2) V. tr. d. Déculotter.

    (1962) EGRH I 68. divragaouiñ v., tr. « déculotter. »

     

  • divragez
    divragez

    adj.

    (1) Sans pantalon.

    (1766) MM 224. (Brestad 17) beza divragues evel-se, tr. «être ainsi en queue de chemise.»

    (2) (histoire) Sans-culotte.

    (1847) FVR 197. ann dud divragez ha fall-ze pere a wastaz hag a gollaz Bro-C'hall.

    (1935) ADBr xlii 3&4/398. Meur a citoyen divragues, tr. «Plus d'un citoyen sans-culotte.»

  • divragezañ
    divragezañ

    v.

    (1) V. tr. d. Déculotter.

    (1732) GReg 253a. Deculoter, tr. «Divragueza. pr. divraguezet

    (1876) TDE.BF 158a. Divrageza, v. a., tr. «Déculotter, ôter la culotte.»

    (1962) EGRH I 68. divragezañ v., tr. « déculotter. »

    (2) V. intr. Quitter ses pantalons.

    (1732) GReg 158b. Quitter ses chausses, tr. «Divragueza. pr. divraguezet

  • divragoù
    divragoù

    adj. Sans pantalons.

    (1838) CGK 5. e teu divrago dar guer. ●(1889) CDB 139. oan ket divrago, tr. «je n'étais pas sans culottes.»

    (1908) FHAB Mae 145. Ha divoutou ha divragou. ●(1955) STBJ 108. divragou evel eur verc'h.

  • divrailhiñ
    divrailhiñ

    v. pron. réfl. En em zivrailhiñ : se débrailler.

    (1767) ISpour 148. hum zivraillein rai é sigur sustantein hou bugalé. ●(1790) Ismar 215. hum zivraillein raï é sigur sustantein ur hroaidur.

  • divrall
    divrall

    adj.

    I. Attr./Épith.

    A. (en plt de qqc.)

    (1) (en plt d'une construction) Solide, inébranlable.

    (1907) FHAB Kerzu 315. c'hweac'h kroaz diskaret edoug an dispac'h ha chomet abaoue a-strons o c'horf hag adsavet divralloc'h eget biskoaz. ●(1924) ARVG Ebrel 79. Miromp eta ar c'hroaziou koz. Dalc'homp en o zav ar re anê a zo divrall. ●(1941) ARVR 20/4b. an tour (...) a zo chomet divrall ha soun en e sav.

    (2) (Foi) inébranlable, robuste, indestructible.

    (1922) FHAB Du 350. feiz divrall hor c'henvroiz.

    (3) (Fidélité, amour) indéfectible, sans faille.

    (1939) KOLM 5. ni hou karo de virùiken get ur garanté divrel. ●(1968) BAHE 56/14. fealded divrall ha dall.

    (4) =

    (1922) FHAB Ebrel 103. da viret divrall kement tra a ra eus Breiz eur vro dishenvel diouz ar re all.

    B. (en plt de qqn)

    (1) Inébranlable, imperturbable.

    (1935) BREI 417/1b. harperien divrall ar brezoneg. ●(1939) KOLM 45. dioallerion divrel.

    (2) Chom divrall : ne pas trébucher.

    (1934) FHABvug Kerzu 3. E-kreiz ar stourmad chom divrall. ●Chom divrall : ne trébuche pas.

    (3) Chom divrall e-keñver ub. : garder la même attitude, ne pas plier devant qqn.

    (1965) VROG 32/46. Daoust da se e chomas divrall em c'heñver hag e rankis mont da glask an absolvenn da lec'h all.

    (4) Chom divrall e : rester ferme en, dans.

    (1942) VKST Du/Kerzu 182. ne viront ket ouz an Iliz da chom divrall en he feiz hag en he c'hredennou.

    II. Adv.

    (1) (en plt d'un événement qu'on organise régulièrement) D'une manière stable, imperturbablement.

    (1912) MMKE 97. Ar gouel-man en eus treuzet divrall (…) kantvejou niverus.

    (2) Loc. adv. Brall-divrall : branlant, chancelant.

    (1939) CDFi 22 avril. brall-divrall ha kosteziet.

  • divrankadur
    divrankadur

    m. –ioù Ébranchage.

    (1904) DBFV 64b. divrankadur, m., tr. «ébranchement.»

  • divrankañ / divrankiñ
    divrankañ / divrankiñ

    v. tr. d. Ébrancher.

    (1904) DBFV 64b. divrankein, v. a., tr. «ébrancher.» ●(1957) ADBr lxiv 4/457. (An Ospital-Kammfroud) Divranka : v. – Émonder, ébrancher, élaguer. Son synonyme diskourra continue à être utilisé sous la forme altérée biskourra. De plus, certaines expressions courantes font penser que chaque terme conserve une acception particulière : mont da zivranka gwez ha ha viskourra pilgosou.

    ►absol.

    (1922) BUBR 13/10. tad ha mab gant ar chelp hag an hach / A ziskour, a ziveg, a zivrank, a zivach.

  • divranket
    divranket

    adj. par ext. Désarticulé.

    (c.1825-1830) AJC 4190. tached edreid hag edouarn quen na voa divranqued, tr. «désarticulé.»

  • divrankiñ
    divrankiñ

    voir divrankañ

  • divrañsell
    divrañsell

    adj. [empl. comme adv.] Qui ne chancelle pas.

    (1870) FHB 279/155a. Biscoas lestr na dreuzaz ar mor bras na souploc'h, na divranselloc'h.

  • divrav
    divrav

    adj. Laid.

    (1876) TDE.BF 158a. Divrao, adj., tr. «Qui n'est pas beau.»

    (1904) LZBg Gwengolo 215. ne gav nitra divraù. ●(1921) GRSA 300. ur hi divraù ha kagnous. ●(1932) GUTO 30. Hag ean hag e zo bet er braùan, chetu ean en divraùan !

  • divraz .1
    divraz .1

    adj. Ébauché.

    (1876) TDE.BF 158a. Divraz, adj., tr. «Ebauché, dégrossi.» ●(1890) MOA 227a. Ébauché, tr. «divraz

  • divraz .2
    divraz .2

    m.

    (1) Ébauche.

    (1732) GReg 312a. Ebauche, tr. «divras

    (2) Raccourci.

    (1907) FHAB Du 286. Eun divraz eus nevezentiou ar miz. ●(1907) FHAB Kerzu 304. rei an divras euz Histor Breiz. ●315. setu an divras euz ar pez a verko e dremenidigez e Lok-Maria. ●(1951) BLBR 36/6. Lennet ho peus war Groaz Breiz an divras eus ar pez m'eo bet Bleun-Brug Kastel.

  • divrazadur
    divrazadur

    m. Ébauche.

    (1904) DBFV 64b. divrazadur, tr. «ébauche.» ●(1934) BRUS 290. Une ébauche, tr. «un divrazadur

  • divrazañ / divraziñ
    divrazañ / divraziñ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Dégrossir (un travail).

    (1904) DBFV 64b. divrazein, v. a., tr. «dégrossir, équarir, ébaucher, esquisser.» ●(1931) VALL 346a. faire le plus gros (ouvrage), tr. «divraza (al labour). ●(1939) RIBA 81. aveit divrazein é labour.

    (2) spécial. (en plt d'un tableau, d'une statue) Ébaucher.

    (1732) GReg 312a. Ebaucher, tracer grossièrement, tr. «Divrasa. pr. divraset.» ●(1744) L'Arm 440b. Esquisser, tr. «Teennein ou Divrasein unn dauleenn a veennérr gobérr.»

    (1877) EFV 74. E bouticl ur peintrour, ol er bautrèd michérerion e zivras el labour, e laqua el lihue, e beint en dillad, mæs er mestr hemb quin e draç en dro ag er fâç (...) hag e hra dehou er barfætion.

    ►[empl. comme subst.]

    (1872) ROU 82a. Il n'a fait qu'ébaucher, tr. «N'en d-euz great nemet un divraza

    (3) Dégrossir, débrutir (bois, pierre, etc.).

    (1732) GReg 248a. Debrutir, ou debroutir, ôter ce qu'il y a de plus rude, tr. «Divrasa. p. divraset. (Van[netois] divraseiñ. pr. divraset.) Treg[or] divrasañ.» ●258b. Degrossir, parlant d'un bois, d'un marbre, &c., tr. «Divrasa. pr. divraset

    (1890) MOA 227a. Ébaucher, tr. «divraza (terme de menuiserie).»

    (1903) EGBV 87. Er mason e zivraz er vein get é vel-hoarn. ●(1932) DIHU 250/59. aveit divrazein un tam koed get é vohal.

    (4) Condenser (un texte, etc.).

    (1924) DIHU 159/130. E han d'ase, é ber girieu, divrazein un tammig ou fredegeu.

    ►[empl. comme subst.]

    (1909) FHAB Gwengolo 282. Hag e skrivan aman evit lennerien Feiz ha Breiz, an divraza euz ar varvailhaden a yoa bet ganeomp.

    II. V. intr.

    (1) Diminuer de taille.

    (1972) SKVT I 141. Divrazañ a rae a daol-lagad ar bern trojoù gwez pin.

    (2) Commencer.

    (1936) IVGA 69. ne weler ket da labour o tivraza...

    (3) (en plt du travail) Diminuer de quantité.

    (1909) DIHU 48/281. Splann é huélé er hemenér ne zivrazé ket é labour geton.

  • divrazer .1
    divrazer .1

    m. –ion Celui qui équarrit des pièces de bois.

    (1939) RIBA 84. Peh mechér é hou hani ? Diskarour ? Divarour ? Fagotour ? Divrazour ? Heskennour ? Hanochour ? Kordennour ?...

  • divrazer .2
    divrazer .2

    m. –ioù Ébauchoir.

    (1904) DBFV 64b. divrazér, m., tr. «ébauchoir.» ●(1934) BRUS 274. Un ébauchoir, tr. «un divrazer

  • divrazet
    divrazet

    adj. Dégrossi.

    (1872) ROU 87. Le gros des travaux d'hiver est fait, tr. «al labourou goanv a zo divrazed

    (1935) NOME 24. n'eo nemet labour divrazet.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...