Devri

Recherche 'ke...' : 1339 mots trouvés

Page 16 : de kenouiziegezh (751) à kenstrolladur (800) :
  • kenouiziegezh
    kenouiziegezh

    f. Conscience.

    (1931) VALL 145b. Conscience, tr. «kenouiziegez f.»

  • kenouiziegezhus
    kenouiziegezhus

    adj. Consciencieux.

    (1931) VALL 145b. Consciencieux, tr. «kenouiziegezus

  • kenouiziek
    kenouiziek

    adj. Conscient.

    (1931) VALL 145b. Conscient, tr. «kenouiziek

  • kenreizhadur
    kenreizhadur

    m. –ioù

    (1) Système.

    (1931) VALL 722b. Système, tr. «kenreizadur m.»

    (2) (politique) Constitution.

    (1931) VALL 148a. Constitution politique, tr. «kenreizadur

  • kenreizhañ
    kenreizhañ

    v. tr. d. Constituer.

    (1931) VALL 147b. Constituer, tr. «kenreiza

  • kenreizhek
    kenreizhek

    adj. Systématique.

    (1931) VALL 722b. Systématique, tr. «kenreizek

  • kenrener
    kenrener

    m. –ion Co-dirigeant.

    (1942) VKST Du/Kerzu 180. kenrenerien ar strollad.

  • kenrespont
    kenrespont

    v. intr. Correspondre.

    (1913) PRPR 56. Gweled a refomp anezan pelloc'h o kenrespont gant Luzel divar benn danvez e leor.

  • kenrespontañs
    kenrespontañs

    f. Correspondance.

    (1913) PRPR 34. E genrespontanz gant Luzel.

  • kenroufenn
    kenroufenn

    f. -où Pli.

    (1962) EGRH I 31. kenroufenn f. -où, tr. « pli (parallèle à un autre). »

  • kensakret
    kensakret

    adj. Consacré.

    (1910) MBJL 126. an hosti-zé n'ê ket kensakret.

  • kensakriñ
    kensakriñ

    v. tr. d. (religion)

    (1) Consacrer.

    (1910) MBJL 94. 'n eur genzakri ar bara.

    (2) absol. Officier.

    (1910) MBJL 118-119. Pa deue eun eskob da vanati bras Iona, elec'h ma oa abad ar zant, e vije pedet da gensakri wardro gantan.

  • kenseurt .1
    kenseurt .1

    adj. Kenseurt gant : de la même nature que.

    (1880) SAB 71. cazi ar memez natur, kemseurt gant Doue.

  • kenseurt .2
    kenseurt .2

    m. –ed

    (1) Consort, collègue.

    (1659) SCger 167a. quensort p. et, tr. «son semblable.» ●(1732) GReg 23b. Adjoint, associé, tr. «Qènseurd. p. qènseurded. Van[netois] consort. p. consorted.» ●180a. Collegue, associé avec un autre dans le même emploi, tr. «Qenseurd. p. qenseurded. ●201b. Consort, tr. «Qen-seurt. p. qenseurted

    (1876) TDE.BF 336b. Kenseurt, s. m., tr. «Associé ; pl. kenseurded

    (1914) DFBP 24a. associé, tr. «Kensort

    (2) Camarade.

    (1931) VALL 92b. Camarade, tr. «kenseurt pl. ed.» ●(1957) BRUD 2/47. hag ar Pichon ne skuize ket o konta d’e genseurt penôz, heb aon da goll e vuhez, e-nevoe bet an treh war ar gouez fero, goude eur pegad poaniuz.

  • kenseurterezh
    kenseurterezh

    m.

    (1) Association, action de s'associer.

    (1931) VALL 41b. Association plus spécialement action de s'associer, tr. «kenseurterez m.»

    (2) Camaraderie.

    (1931) VALL 92b. Camaraderie, tr. «kenseurterez m.» ●(1932) GUTO 3. Chetu er gansortereh eh es gouniet get te labour !

  • kenseurtez
    kenseurtez

    f. –ed

    (1) Compagne, consœur.

    (1849) LLB 769. e hues marse kolet hou kansortez.

    (1913) THJE 8-9. ur gansortéz ag er choéj.

    (2) Camarade, amie.

    (1849) LLB 1063. Ol hé honsortezed hi skleij én ur sonein. ●(1856) GRD 138. hé hansortésèd hi hélias hag e bassas er riviér ar naihue.

    (1942) DHKN 59. Galleg moén e vourè komz, marellet get ur ioh « n’est-ce pas » èl ma kleuè hansortézed a gér é laret.

  • kenseurtiezh
    kenseurtiezh

    f. –où Association, groupement.

    (1931) VALL 41b. Association plus spécialement groupement, tr. «kenseurtiez f. pl. ou

  • kenseurtiñ
    kenseurtiñ

    v.

    (1) V. tr. d. Associer.

    (1914) DFBP 24a. associer, tr. «Kensorti

    (2) V. pron. réfl. En em genseurtiñ = (?) s'entendre, s'associer (?).

    (1910) ISBR 273. kouvi mignoned en Dispeah é pep kornad bro d'hum gansortein eldé. ●300. Kérieu Breih en devoé hum gansortet aveit dihuen en Dispeah ; mézeu Breih en des hum gansortet aveit hé diskar.

  • kenseurtiz
    kenseurtiz

    f.

    (1) Amicale.

    (1732) GReg 127a. Cabale, société d'amis, pour se divertir, pour étudier, &c., tr. «Qensortiçz. p. qensortizou. consortiçz. p. ou.» ●(1744) L'Arm 78b. Cotterie, tr. «Cansortisse. f.»

    (2) Compagnie, fréquentation.

    (1790) MG 440. Ur goal-gonzerès e vourr bras a gansortis ur goal-gonzerès èl-d'hi.

    (1838) OVD 90. cansortis en Ælèd.

    (3) Ober kenseurtiz gant ub. : fréquenter qqn.

    (1790) MG 290. hanni ne vehai tantét d'obér cansortiss guet-ou. (1790) Ismar 81. na gobér kansortiss guet er-ré ne vènnant quet torrein ou fal daicheu.

  • kenskoazell
    kenskoazell

    f. Entraide.

    (1931) VALL 262a. Entr'aide, tr. «kenskoazell f.»

  • kenskolaer
    kenskolaer

    m. ion Collègue dans l'enseignement.

    (1876) TDE.BF 336b. Ken-skolaer, s. m., tr. «Condisciple, pl. ken-skolaerien

    (1931) VALL 132a. Collègue ; dans l'Enseignement, tr. «kenskolaer (kenskoliad condisciple).»

  • kenskoliad
    kenskoliad

    m. –ed, kenskolidi Condisciple.

    (1931) VALL 132a. Collègue ; dans l'Enseignement, tr. «kenskolaer (kenskoliad condisciple).» ●141b. Condisciple, tr. «kenskoliad pl. –liaded, –lidi

  • kenskouer
    kenskouer

    f. –ioù Coïncidence d'exemple.

    (1931) VALL 131a. Coïncidence d'exemple, tr. «kenskouer f.»

  • kenskrivagner
    kenskrivagner

    m. –ion Correspondant.

    (1868) FHB 201/353b. epad ma casset he gorf d'an douar, he genscrifagnerien, ervez eur gazeten gristen (...).

  • kenskrivañ
    kenskrivañ

    v. Correspondre par courrier.

    (1965) LLMM 113/399. digarez hor beze da genskrivañ.

  • kenskriver
    kenskriver

    m. –ion Correspondant.

    (1931) VALL 156b. Correspondant ; celui qui écrit des lettres, tr. «kenskriver (liziri).» ●(1941) ARVR 26/3a. Kenskriverien ha mignoned «Ensavadur Breiz».

  • kenson .1
    kenson .1

    adj. Consonant.

    (1931) VALL 147a. Consonant, tr. «kenson

  • kenson .2
    kenson .2

    m.

    (1) Consonance, harmonie.

    (1931) VALL 147a. Consonance, tr. «kenson m.»

    (2) sens fig. Harmonie.

    (1920) MVRO 67/2a. Etre ar bed ha me en em gave kenson.

  • kensonenn
    kensonenn

    f. –où (grammaire) Consonne.

    (1931) VALL 147a. Consonne, tr. «kensonenn f.»

  • kensonerezh
    kensonerezh

    m. Harmonie des sons.

    (1931) VALL 353b. Harmonie, des sons, tr. «kensonerez

  • kensoniezh
    kensoniezh

    f. Consonance.

    (1931) VALL 147a. Consonance, tr. «kensoniez f.»

  • kensonour
    kensonour

    m. –ion (musique) Harmoniste.

    (1931) VALL 353b. Harmoniste, tr. «kensonour

  • kensonouriezh
    kensonouriezh

    f. (musique) Science de l'harmonie.

    (1931) VALL 353b. (musiq.) science de l'harmonie, tr. «kensonouriez f.»

  • kensonus
    kensonus

    adj. Consonant.

    (1931) VALL 147a. Consonant, tr. «kensonus

  • kenstag .1
    kenstag .1

    adj. Cohérent.

    (1931) VALL 130b. Cohérent, tr. «kenstag

  • kenstag .2
    kenstag .2

    m. Cohérence.

    (1931) VALL 130b. Cohérence, tr. «kenstag m.»

  • kenstagañ
    kenstagañ

    v. tr. d. Attacher ensemble, joindre, raccorder.

    (1931) VALL 407a. Joindre, tr. «kenstaga.» ●615a. Raccorder, tr. «kenstaga.» ●625. Rattacher ; attacher ensemble, tr. «kenstaga

  • kenstêr
    kenstêr

    f. –ioù (hydrologie)

    (1) Affluent.

    (1931) CDFi 22 août. an Aon, penn-stêr ar vro, hag he c'henstêriou an Ellez, ar Wanez, ar Fao hag ar Skwirio.

    (2) Cours d'eau parallèle à un autre.

    (1931) VALL 13a. kenstêr, tr. «fleuve à cours parallèle pl. –iou

  • kenstou
    kenstou

    adj. Inclinés de la même quantité.

    (1962) EGRH I 31. kenstou a., tr. « inclinés de la même quantité. »

  • kenstourm
    kenstourm

    v. intr. Combattre ensemble.

    (1938) SAV 10/1. an dlead d'en em unani ha da genstourm.

  • kenstriv
    kenstriv

    m. –où

    (1) Concours.

    (1908) BOBL 10 octobre 198/1a. N'euz ket pell c'hoaz ez eus bet e Landivicho, eur c'henstrif pe eur c'honkour kezek. ●(1914) DFBP 60b. concours, tr. «Kenstrif

    (2) Effort commun, collaboration.

    (1931) VALL 141a. Concours effort commun, collaboration, tr. «kenstriv

  • kenstrivadeg
    kenstrivadeg

    f. –où Concours, compétition.

    (1907) FHAB Kerzu 307. e savomp eur genstrivadeg hag e roomp tri briz. ●(1908) BOBL 10 octobre 198/1b. Pell-zo ez euz kenstrivadegou en hor bro. ●(1909) BOBL 04 septembre 245/3c. kenstrivadek kanerien. ●(1923) FHAB Here 364. Achu eo an holl genstrivadegou (kanerez, prezegerez, displegerez, lennerez). ●(1925) CBOU 5/66. Ober a raio bep wech ar c'henstrivadegou. ●67. ar memez kenstrivadegou o devo da ober. ●(1931) VALL 141a. Concours ; compétition, tr. «kenstrivadeg f.»

  • kenstrivadegañ
    kenstrivadegañ

    v. intr. Concourir.

    (1931) VALL 141a. Concourir ; prendre part à un concours, tr. «kenstrivadega

  • kenstrivadenn
    kenstrivadenn

    f. -où Effort en commun.

    (1962) EGRH I 31. kenstrivadenn f. -où, tr. « effort faisant partie d’un ensemble. »

  • kenstrivadur
    kenstrivadur

    m. Effort collectif.

    (1962) EGRH I 31. kenstrivadur m., tr. « effort collectif. »

  • kenstrivañ
    kenstrivañ

    v. intr. Concourir.

    (1914) DFBP 60b. concourir, tr. «Kenstriva.» ●(1929) FHAB C'hwevrer 58. c'hoant da genstriva. ●(1931) VALL 141a. Concourir ; prendre part à un concours, tr. «kenstriva.» ●(1935) BREI 425/2b. ne oa ket 400 bugel o kenstriva. ●(1977) LLMM 181/123. 6 skol o kenstrivañ er rummad uhelañ.

  • kenstriver
    kenstriver

    m. –ion Concurrent.

    (1931) VALL 141b. Concurrent, tr. «kenstriver pl. ien

  • kenstriverezh
    kenstriverezh

    m. Concurrence.

    (1931) VALL 141b. Concurrence, tr. «kenstriverez m.»

  • kenstroll
    kenstroll

    m. –où

    (1) Agrégat.

    (1931) VALL 15a. Agrégat, tr. «kenstroll m.»

    (2) Assemblage.

    (1931) VALL 40b. Assemblage, tr. «kenstroll m.» ●Assemblage menuiserie, tr. «kenstroll m.»

    (3) (grammaire) Composition.

    (1931) VALL 139a. (gramm.) Composition des mots, tr. «kenstroll(-geriou) m.»

  • kenstrolladur
    kenstrolladur

    m. –ioù

    (1) Agrégat.

    (1931) VALL 15a. Agrégat, tr. «kenstrolladur m.»

    (2) Assemblage.

    (1931) VALL 40b. Assemblage, tr. «kenstrolladur m.» ●Assemblage menuiserie, tr. «kenstrolladur m.»

    (3) (grammaire) Composition.

    (1931) VALL 139a. (gramm.) Composition des mots, tr. «kenstrolladur(-geriou) m.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...