Devri

Recherche 'ke...' : 1339 mots trouvés

Page 18 : de kentret (851) à kenwadelezh (900) :
  • kentret
    kentret

    adj. Garni d'éperons.

    ●(1732) GReg 359a. Il est botté, & épronné, tr. «Heuzet, ha kentret eo.» ●(1792) CAg 67. De foétal é Corf sacret / Guet querdad clommet expresse, / Guet rangenneu-hoar quentret.

    ●(1962) EGRH I 31. kentret a., tr. « garni de pointes aiguës. »

  • kentskrid
    kentskrid

    m. –où Préface.

    ●(1908) PIGO ii/iv. Kentskrid.

  • kentveuz
    kentveuz

    m. –ioù (cuisine) Hors-d'œuvre.

    ●(1954) VAZA 89. kentveuzioù a vil vern.

  • kenurzh
    kenurzh

    m.

    (1) Coordination, ordre.

    (2) Discipline.

  • kenurzhiadur
    kenurzhiadur

    m. –ioù Coordination.

    ●(1931) VALL 153a. Coordination, tr. «kenurziadur m.»

  • kenurzhiañ
    kenurzhiañ

    v. tr. d. Coordonner.

    ●(1931) VALL 153a. Coordonner, tr. «kenurzia.» ●(1962) EGRH I 31. kenurzhiañ v., tr. « coordonner. »

  • kenurzhiek
    kenurzhiek

    adj. Coordonné.

    ●(1931) VALL 153a. Coordonné, tr. «kenurziek.»

  • kenurzhiet
    kenurzhiet

    adj. Coordonné.

    ●(1931) VALL 153a. Coordonné, tr. «kenurziet.»

  • kenvaleer
    kenvaleer

    m. –ion =

    ●(1922) FHAB C'hwevrer 45. d'ar pilhaouer ha d'e genvaleer. ●(1941) FHAB Genver 3b. ar genvaleerien-se.

  • kenvarc'had
    kenvarc'had

    m. Marché commun.

    ●(1964) BAHE 40/63. bezañ degemeret er C'henvarc'had.

  • kenvarc'hadour
    kenvarc'hadour

    m. –ion =

    ●(1869) FHB 220/87a. Kenvarc'hadour an Aotrou Doue.

  • kenveajer
    kenveajer

    m. –ion Compagnon de voyage.

    ●(1867) FHB 101/390b. tec'het kuit dioc'h he guenbeacher. ●(1868) FHB 164/61a. Guennole hag he ghen-veachourien.

    ●(1910) MBJL 75. ma c'henveajourien. ●(1920) LZBl Gouere 335. Va c'henbeajourien ne skuizont ket o sellet a bep tu.

  • keñver .1
    keñver .1

    m. –ioù Arpent.

    ●(1659) SCger 167a. quênver, tr. «arpent.» ●(1744) L’Arm 17a. Arpent, mesure, tr. «Quevére.. quevérieu (En Bretagne il est de 20 cordes en longueur & de 4 en largeur. Chaque corde est de 24 pieds.» ●155b-156a. Le Feu doit contenir 120 journaux de terre, tant froide que chaude, tr. «Enn Tan, eid er fumageu, a deli enn-devoutt huéh-huiguênnt quevérr étré frosstage ha douar-gounitt.» ●207b. Journal ou journeau de terre, qui a 450 pieds de longueur & 96 de largeur, tr. «Quevérr.»

    ●(1901) LZBg 59 blezad-2l lodenn 125. Doh tou [ul léh] é hès hueh uigent kever. ●(1907) VBFV.bf 40a. kevér, m. pl. ieu, tr. «arpent, journal.»

    ►keñver-douar Arpent

    ●(1499) Ca 171a. Queuer douar. g. iournee de terre / arre. par deux beuffs en vng iour. ●(c.1500) Cb (d’après GMB 553). Queuer douar arpent. ●(1633) Nom 212b. Versus : arpent : vn quefuer douar.

    ●(1659) SCger 9a. arpent de terre, tr. «quênver douar.» ●167a. quênver, tr. «arpent.» ●(1732) GReg 51b-52a. Arpent, cerrtaine mesure de terre, qui en Bretagne est de 10. cordes en longueur, & de 4. en largeur, chaque corde de 14. pieds : c’est la même chose qu’un journal, tr. «Qêver-doüar. p. qêverou-doüar. Van[netois] Qevér-doüar. p. qeveréü-doüar. ur hevér-doüar.»

    ●(1876) TDE.BF 342a. Kever-doar, s. m. V[annetais], tr. «Journal de terre ou demi-hectare.»

  • keñver .2
    keñver .2

    m.

    (1) Région, place.

    ●(1557) B I 264. Pan finuezo ne caffo splann / Queuer hanter na trederann / Na queffrann na nep rann ann neff, tr. Fleuriot GVB 288 «Quand il mourra, il n’aura ni la région/place, ni la moitié, ni le tiers, ni une portion ou une partie quelconque du ciel.»

    (2) Eus e geñver =

    ●(1659) SCger 119a. touchant, tr. «eus e quenver.»

    (3) [au plur.] Environs, alentours.

    ●(1921) GRSA 366. Genidik e oè a gevereu Jeruzalem. ●392. de gevereu bro Alban. ●(1937) TBBN 42. doh kevéreu Malastreg.

  • keñver .3
    keñver .3

    adv. & prép. –ioù

    I. Loc. adv.

    (1) E pep keñver : à tous égards.

    ●(14--) N 1425-1427. Ouz vn clezeff e pep queuer / Vn barner mat hep nep atfer / A haualier etren gueryn, tr. «A une épée, à tous égards, / Un bon juge, sans nul doute / Est comparé, parmi le peuple.»

    ●(1659) SCger 167a. e pep quênver, tr. «en tout lieu.»

    (2) Nep keñver : à aucun égard.

    ●(14--) N 1486. ez dle bezaff (…) prudant, constant vaillant antier, hep bout nep queuer azerant, tr. «Il doit être (….) / Prudent, constant, ferme, intègre, / Sans être à aucun égard partial.»

    (3) En ur geñver : côte à côte.

    ●(1869) FHB 215/44a. da gerzet a nevez en eur gênver. ●(1869) FHB 221/94b. pennou an daou verzer a ruill en eur gênver var ar pave. ●(1874) FHB 491/164a. eur pennadig amzer en eur genver. ●(1894) BUZmornik 529. Neuze ar pab a lakeaz ann diou jadenn enn eur genver, ha kerkent, o burzud ! ann diou jadenn-ze en em stagaz ann eil ouz eben anezho ho-unan.

    II. Loc. prép.

    A. Da-geñver.

    (1) temp. À l’occasion de.

    ●(1659) SCger 70b. a tel iour qu’auiourd’hui, tr. «da-gueuer an deiz man.» ●(1727) HB 594. eleac’h ma c’hetablissas e Gador da Guenver an deiz hiryo. ●(1732) GReg 546a. A tel jour qu’aujourd’hui, tr. «Da guever an deiz hizyau. da guever an deiz mâ.»

    ●(1882) BAR 169. bep bloaz da genver ar goel-ze. ●(1894) BUZmornik 290-291. Da genver ann deiz-ma e reer e peb leac’h eur prosesion solanel enn eur gana litaniou ann Holl Zent. ●594. Da genver ann deiz m’oa ganet, Herodes a roaz eul lein vraz.

    ●(1925) FHAB Mae 182. da genver an hevelep deiz.

    (2) spat. Devant.

    ●(1909) KTLR 20. e zeaz d’ober he glemm da zant Per, da gever dor ar baradoz.

    B. E-keñver.

    (1) À l’égard de.

    ●(1790) MG 146. deværieu un tad hac ur vam é quevir ou bugalé.

    ►[form. comb.]

    S1 em c’heñver

    ●(1862) JKS 189. kement ha ma reot em c’henver.

    S3f en he c’heñver

    S3m en e geñver

    ●(1907) KORN 11. hiviziken ne vezin ket ker berwelet en e genver, satordallik !

    P1 en hor c’heñver

    ●(1790) PEdenneu 116. hou caranté én hur hevir.

    P2 en ho keñver

    ●(1790) PEdenneu 108. renehuéein én hou quevir torfæt en traitour Judas.

    ●(1862) JKS 189. list ac’hanoun da ober enn ho kenver hervez ma fell d’in. ●(1878) EKG II 276. Anzavit ouz-omp-ni ho torfed, hag ar Republik a vezo madelezuz enn ho kenver.

    P3 en o c’heñver

    (2) Vis-à-vis ; à côté.

    S2 ez keñver

    ●(18--) PEN 93/106-107. entre Lanhuon a Landreger / emoa marchet allies ez kever / na na kreden ket avanturi / rag trec’h voa ta nerz d’am hini.

    S3m en e geñver

    ●(1864) SMM 109. lacat dour beniguet ha goulou beniguet en he guenver.

    (3) Envers.

    ●(1659) SCger 167a. e quênver Doue, tr. «enuers Dieu.»

  • keñver .4
    keñver .4

    m. –ioù Pièce de bois qui entre dans le soc de la charrue.

    ●(1732) GReg 155a. Le bois qui entre dans le soc, tr. «Qeñver. qêver. ar c'hêver. ar c'heñver.»

  • keñver- .5
    keñver- .5

    voir kever-

  • keñver-douar
    keñver-douar

    voir keñver .1

  • keñver-e-keñver
    keñver-e-keñver

    adv.

    (1) Dos à dos.

    ●(1732) GReg 303a. Mettre les parties qui plaident, dos à dos, tr. «Lacqât ar c'hefrennou qêver-ê-qêver.»

    (2) Côte à côte.

    ●(1659) SCger 32b. aller coste a coste, tr. «mont quênver equêver.» ●167a. quênver e quênver, tr. «l'vn à costé de l'autre.»

    ●(1868) KMM 124. Ur gaërentez oa gvelet an daou bried nobl o vont var droad, dre ruiou Nabl, kever-e-kever.

    (3) Vis-à-vis.

    ●(1732) GReg 963a. Vis-à-vis l'un de l'autre, tr. «Qêver-ê-qêver.»

  • keñver-ha-keñver
    keñver-ha-keñver

    loc. adv. & loc. prép.

    I. Loc. adv.

    (1) Vis-à-vis.

    (2) sens fig. Ensemble.

    ●(1868) FHB 159/22a. hag hi tremenet gantho ho bugaleach kenver ha kenver evel ma o devoa great.

    II. Loc. prép.

    (1) Bezañ keñver-ha-keñver gant : être sur un pied d'égalité avec.

    ●(1909) FHAB Meurzh 67. Kenver ha kenver gant ar skolaerien, ema ar veleien ; n'o deuz etre o daouarn nemed ar pez ar ro ar bobl dezo.

    (2) Lakaat keñver-ha-keñver gant : mettre face à face.

    ●(1911) BUAZperrot 284. Lakât a eure Jezuz kenver ha kenver gant Barabas, hag e c'houlennas ouz ar Juzevien : (...).

    (3) Lakaat keñver-ha-keñver gant : comparer à.

    ●(1911) BUAZperrot 262. ne c'hellet e lakât, kenver ha kenver gant netra, nemed gant an Aviel.

  • keñver-ouzh-keñver
    keñver-ouzh-keñver

    adv.

    (1) L'un à côté de l'autre.

    ●(1744) L'Arm 108a. A deux de jeu, tr. «Quevér-oh-quevér.»

    ●(1922) LZBt Mezheven 25. e kerzent kenver-ous-kenver.

    (2) En comparaison.

    ●(1910) MBJL 125. Mar lakan o doare hag hon hini kenver-ouz-kenver ec'h ê evit ma c'hallfemp ni (…) bean muioc'h anaoudek e kenver an Otro Doue.

  • keñveradeg
    keñveradeg

    f. –où Concours. cf. kevezadeg

    ●(1907) BOBL 16 novembre 164/1a. eur c'henveradeg labour-douar.

  • keñverded
    keñverded

    f. E keñverded : aux environs.

    ●(1905) LZBg Du 266. Pe oen arriù é kevérded en ti devéhan. ●(1907) VBFV.bf 40a. é kevérded, tr. «en face de, aux environs de.» ●(1934) BRUS 99. Aux environs, tr. «é keverded (auprès).»

    ►[form. comb.]

    S3m en e geñverded

    ●(1913) AVIE xiii. Er Galilé en um gavé Nazaret, Kana, Naïm, Kafarnaom, er mañné Tabor hag, én é gevérded, mor Tibériad.

  • keñvereg
    keñvereg

    m. & prép.

    (1) M. Vis-à-vis.

    (2) Bout e keñvereg : faire le pendant.

    ●(1931) VALL 545b. faire (le) pendant, tr. «bout é keverek.»

    (3) Prép. E keñvereg : en face.

    ●(1919) DBFVsup 39a. keverek (é), prép., tr. «en face de, vis-à-vis.»

    ►[form. comb.]

    P3 en o c'heñvereg

    ●(1906) HIVL 10. Arriù oent él léh ma koéh riolen er velin é stér er Gav. Én ou hevéreg é oé rehiér ihuél.

  • keñveriadenn
    keñveriadenn

    f. –où Comparaison.

    ●(1947) YBBK $ 786. En ur geñveriadenn e vez graet gant adalek ma… betek ma…

  • keñveriadur
    keñveriadur

    m. –ioù Comparaison, confrontation.

    ●(1931) VALL 143b. Confrontation, tr. «kéñveriadur m.»

  • keñveriañ
    keñveriañ

    v. intr.

    (1) Comparer.

    ●(1931) VALL 137b. Comparer, tr. «kéñveria.»

    (3) Aller à côté de quelqu’un.

    ●(1876) TDE.BF 342a. Keveria, v. a. (anc.), tr. «Aller à côté de quelqu’un.»

    (2) par antiph. Kenveriañ ouzh : rivaliser avec.

    ●(1959) BRUD 8/37. Ha gouest on da geñveria ouz mab Lanroz ?

  • kenveuleudi
    kenveuleudi

    f. Louange collective.

    ●(1962) EGRH I 31. kenveuleudi f., tr. « louange collective. »

  • kenveuliñ
    kenveuliñ

    v. tr. d. Louer collectivement.

    ●(1962) EGRH I 31. kenveuliñ v., tr. « louer collectivement. »

  • kenvevañ
    kenvevañ

    v. intr. Cohabiter.

    ●(1732) GReg 185a. Vivre en commun, tr. «qenn-veva. pr. qenn-vevet.»

    ●(1867) BUE 19. ar re a genveve gant-han. ●(1876) TDE.BF 337b. Ken-veva, v. n., tr. «Vivre en commun.»

  • kenvevel
    kenvevel

    m. –ion Compagnon de service.

    ●(1857) AVImaheu 103. Hag hum llaqua de scoein quet (lire : guet) é gen-vehuélion.

  • kenvez
    kenvez

    adj. Coexistant.

    ●(1931) VALL 130a. Coexistant, tr. «kenvez (avec gant, da).»

  • kenvezañ
    kenvezañ

    v. intr. Coexister.

    ●(1931) VALL 130a. Coexister, tr. «kenveza.»

  • kenvezañs
    kenvezañs

    f. Coexistence.

    ●(1931) VALL 130a. Coexistence, tr. «kenvezañs f.»

  • kenviad
    kenviad

    m. = (?) kimiad (?).

    ●(1907) AVKA 231. Pred ar C'henviad.

  • kenvicherour
    kenvicherour

    m. –ion =

    ●(1869) FHB 210/1a. Ar micherour, ar c'here, ar c'hemener, ar c'halvez, etc., a boagn pephini en he vicher, da ober guelloc'h labour evit na ra he genvicherourien.

  • kenvilin
    kenvilin

    f. –où Moulin banal.

    ●(1732) GReg 185a. Moulin commun, tr. «qenn-vilin. p. qenn-vilinou.»

    ●(1876) TDE.BF 337b. Ken-vilin, s. m., tr. «Moulin public.»

  • kenvourc'hiz
    kenvourc'hiz

    m. –ion Concitoyen.

    ●(1659) SCger 29a. concitoiens, tr. «quenvourc'hisien.» ●(c.1718) CHal.ms i. concitoyen, tr. «quen uourhis, quen uourhïsïon.»

    ●(1876) TDE.BF 337b. Ken-vourc'hiz, s. m., tr. «Concitoyen, qui est de la même ville.»

  • kenvreur
    kenvreur

    m. kenvreudeur Confrère.

    ●(1659) SCger 29b. coufreres (lire : confreres), tr. «quenbreudeur.» ●(1732) GReg 196a. Confrere, membre d'une Confrairie, d'une Profession, tr. «Qen-vreuzr. p. qen-vreuzdeur.»

    ●(1866) LZBt Ebrel 123. Gwelet a ret, kenvreur enoruz, pegen skler e teu prim hon renko. ●(1877) BSA 85. sant Maximin hag he gen-vreudeur. ●(1878) EKG II 22. Kenavezo ar c'henta, a liviriz d'am c'henvreudeur. ●163. ho daou genvreur. ●(1889) SFA 71. kemeret a reaz sae paour kenvreudeur St-Fransez.

    ●(1906) BOBL 07 avril 81/3d. Hon c'henvreur Gwill ar C'horfek. ●(1907) PERS 97. He genvreudeur beleyen.

  • kenvreuriezh
    kenvreuriezh

    f. –où (religion) Confrérie.

    ●(1909) BOBL 06 février 215/1b. al lezen eneb d'ar genvreuriezou. ●(1911) BUAZperrot 509. e savas eur genvreuriez misionerien. ●(1943) VKST Meurzh/Ebrel 248. kenvreuriezou ar Rozera.

  • kenvrezelour
    kenvrezelour

    m. –ion Compagnon d'armes.

    ●(1923) SKET I 14. dre e gadarnded e-unan ha hini e genvrezelourien. ●132. e penn e genvrezelourien.

  • kenvro
    kenvro

    m.

    (1) =

    ●(1834) APD 50. evel hentcher ha mignon er veach eus ar bed-mâ d'an êe ho qenvro.

    (2) Compatriote.

    ●(1872) ROU 78a. Compatriote, tr. «Kenvro.» ●(1876) TDE.BF 337b. Ken-vro, kenvro, s. m., tr. «Compatriote.»

  • kenvroad
    kenvroad

    m. kenvroidi, kenvroiz Compatriote.

    ●(1732) GReg 187a. Compatriote, qui est de même païs, tr. «Qen-vroad. p. qenvroyz.» ●C'est mon compatriote, tr. «Va c'henbroad eo.»

    ●(1878) EKG II 141. evit paotred Breiz, va c'henvroidi. ●147. eun den hag en deuz guerzet he genvroidi. ●(1894) BUZmornik 568. eneou he genvroiz.

    ●(1906) BOBL 17 février 74/1b. da sklerijenni o c'henvroiz, d'o didalla. ●(1911) BUAZperrot 91-92. Jenovefa a zaveteas buez he c'henvroiz. ●(1964) ABRO 122. Ma'z eo (…) kenvroiz din ar re a zo war ar bourzh.

  • kenvroadez
    kenvroadez

    f. –ed Compatriote.

    ●(1912) MMKE vii. ma c'henvroadez ker. ●xx. levr dispar ho kenvroadez.

  • kenvroeziad
    kenvroeziad

    m. kenvroeziz Compatriote.

    ●(1732) GReg 187a. Compatriote, qui est de même païs, tr. «qenvroëzyad. p. qenvroëzyz.»

  • kenvuhez
    kenvuhez

    f. Vie commune.

    ●(1962) EGRH I 31. kenvuhez f., tr. « vie commune. »

  • kenvuntr
    kenvuntr

    m. Meutre collectif.

    ●(1962) EGRH I 31. kenvuntr m., tr. « meurtre collectif. »

  • kenvuzul
    kenvuzul

    adj. Commensurable.

    ●(1931) VALL 135b. Commensurable, tr. «kenvuzul.»

  • kenwad
    kenwad

    adj. Consanguin.

    ●(1931) VALL 145b. Consanguin, tr. «kenwad.»

  • kenwadelezh
    kenwadelezh

    f. Consanguinité.

    ●(1931) VALL 145b. Consanguinité, tr. «kenwadelez f.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...