Devri

Recherche 'ka...' : 2103 mots trouvés

Page 28 : de karalou (1351) à kardellet (1400) :
  • karaloù
    karaloù

    plur. enfant. Pommes de terre.

    ●(1879) ERNsup 157. kàralou, ar c'haralou, pommes de terre, Pléhédel, Quimp[er]-Guéz[ennec] ; kalalou, Trév[érec] (un peu enfantin), corrupt[ion] de douar àlou, comme l'allem[and] kartoffel de Erdapfel ? Cf. kareou = doareou ?

  • karamel
    karamel

    m. Caramel.

    ●(1984) ECDR 120. da brenañ limigoù bihan karamel.

  • karamellenn
    karamellenn

    f. karamelled (ornithologie) Puffin.

    ●(1977) PBDZ 655. (Douarnenez) karamellenn, karamelled, tr. «puffin.» ●1014. bankeier karamelled war an dour, tr. «des voliers de puffins posés sur l'eau.»

  • karañ
    karañ

    v. intr. (cuisine) Brûler, attacher.

    ●(1895) GMB 110. pet[it] Trég[uier] karañ se brûler en s'attachant à la casserole (en parlant, d'un ragoût, etc.).

    ●(1931) VALL 85b. Brûler, en parl. du lait, de la bouillie, d'un ragoût, tr. «kara(ñ) T[régor].» ●(1942) VALLsup 25b. karet : plus fort que dantet.

  • karanted
    karanted

    voir karantez

  • Karanteg
    Karanteg

    n. de l. Carantec.

    (1) Karanteg.

    ●(1850) PENgwerin4 96. Tevit, Annaïk, na voelit ket / Me ho kasso c’hoas da Karantec. / Me a vel ac’halen gweret Karantek / Hag a remerk eni eur belek. ●(1865) FHB 10/80a. An autrou F. Kergrist, mear Carantec, a scrif deomp al lizer-ma. ●(1878) EKG II 252. Eun dervez, Per a ioa eat, gand he jao, da gerc'hat eur c'harrad bezin digaset d'ezhan da Dreiz-ar-Gordenn gand eur vak a Garantek. ●(1889) CDB 185. Nemed eunn dortez vihan deuz a vourk Karantek.

    ●(1923) FHAB C'houevrer 2/55. evel am eus gwelet etouez paperou koz kastel Keromnes, e Carantec. ●(1995) LMBR 16. E Karanteg, e penn-kentañ ar c’hantved.

    (2) Nom de famille.

    ●(1970) NFBT 30 N° 227. Carantec.

    (3) [Toponymie locale]

    ●(1923) FHAB C'houevrer 2/55. evel am eus gwelet etouez paperou koz kastel Keromnes, e Carantec. ●(1995) LMBR 17. Ar re gozh a gonte e oa ur varrikennad aour kuzhet en douar e-kichen chapel Kerc’hallig. (...) An Enez Louet ha Kastell an Tarv : skeudenn douristel Karanteg. ●18. Er XVvet kantved e oa pemzek kastell bennak e Karanteg. Kemomnez (lire : Keromnez), Kerozal, ar Froud. ●19. traezhenn ar C’helenn.

  • karantegezh
    karantegezh

    f. Amabilité habituelle.

    ●(1931) VALL 21b. Amabilité, tr. «karantegez (état habituel) f.»

  • karantek
    karantek

    adj.

    I. Attr./Épith.

    (1) Affectionné.

    ●(1732) GReg 16a. Avec affection, tr. «èn ur fæçzoun carantec.» ●Affectionné, qui a de l'affection, tr. «Carantecq.» ●Il est fort affectionné pour nous, tr. «Carantecq eo terrup èn hon andred.»

    (2) Cordial.

    ●(1732) GReg 211b. Cordial, sincere, qui parle franchement, & du fond du cœur, tr. «carantecq.»

    II. Adv. Affectueusement.

    ●(1867) BUE 131. Krozal karantek a eure ann Eskop d'ehan. ●135. lezel ann dud da boket karantek da dreid ha da daouarn ann hini maro.

  • karantelezh
    karantelezh

    f.

    (1) Amabilité.

    ●(1732) GReg 30b. Amabilité, qualité qui rend une personne aimable, tr. «Carantélez.»

    (2) Affection.

    ●(1839) BSI 123. Coustet pe gousto d'ho c'harantelez, lacqeat o deus o sonch d'en hem guitaat. ●124. crêfoc'h eguet ar garantélez naturel a ellent da gaout an eil evit e guilé.

  • karantenez
    karantenez

    f. (religion) Quarantaine.

    ●(1864) SMM 11. deg carantenez pe Goraïs. ●(1866) FHB 98/362a. Ama e rer eun navet, ahont e rer eur garantenez evit Vikel Jesus-Christ.

  • karantez .1
    karantez .1

    f. –où, –ioù

    I. F.

    (1) Amour.

    ●(1499) Ca 32a. Carantez. g. amour. ●(c.1500) Cb 12b. g. amiablement. b. dre quarantez. ●58b. [delectation] g. delectation charnelle. b. delectation charnel. Idem hec illecebrositas / tis. bri. carantez charnel. ●(1505) Vc 7. Mammen beff, tan ac carantez, tr. «Source vive, feu et amour.» ●(1530) Pm 279. Start hac ardant en carantez, tr. «Ferme et ardent d'amour.» ●(1612) Cnf 23b. eguit deceu graguez ha merchet, pé eguit caffet ho carantez ha dimiziff dezo. ●(1621) Mc 64. vn dard a charantez. ●82. carantez ardant.

    ●(1659) SCger 135b. carentez, tr. «amitié, charité.» ●(c.1680) NG 864. Nen des truhé na caranté. ●1916-1917. Ha nen doué quet dré caranté / E bocas de Croiour er bet. ●(1732) GReg 34a. Amour, tr. «Carantez. van[netois] Carante.» ●Avoir de l'amour pour quelqu'un, tr. «Cahout carantez evit ur re.» ●L'amour de Dieu pour nous, tr. «Carantez Doüe evidoump.» ●L'amour des hommes pour Dieu, tr. «carantez ê qêver Doüe.» ●(1744) L'Arm 19a. Attache, affection, tr. «Caranté. f.»

    ●(1838) OVD 222. dré garanté doh-t-ou. ●(1861) JEI 181. santimanteu a hrat-vad hag a garanté. ●222. Aman èl m'en dé é natur er garanté a hrat-vad. ●(1867) BBZ III 421. Hag unan all en deuz hadet / Em liorz bleun ar garanted, tr. «un autre a semé dans mon courtil la fleur d'amour.» ●(1868) KTB.ms 14 p 250. diviza euz ho c'haranteo. ●(18--) SBI I 244. Breman p'omp arru braz hon daou, / A so savet caranteou, tr. «Maintenant que nous sommes devenus grands tous deux, / Il est né des tendresses (entre nous).»

    ●(1907) PERS 15. An diou garantez-se ne maint morse an eil heb eben.

    (2) Un dornad karantez : une poignée de main.

    ●(1895) FOV 254. Un dornad karanté, un taul tok, tr. «une poignée de main...»

    ●(1910) DIHU 61/111. Un dornad karanté Poteù. Ur brér oh.

    (3) A garantez : d'amour, adoré.

    ●(1839) BESquil 453. me zad a garanté. ●(1841) IDH 291. é falle d'eign bout interret étal mem bugalé a garanté. ●(1856) GRD 376. me moès a garanté, é mèn é ma me fautr. ●378. Allas ! me hroaidur a garanté.

    ●(1921) BUFA 66. O Léon, mem Brér a garanté.

    ►enfant. Aelig a garantez : petit ange d'amour.

    ●(1976) LIMO 18 septembre. D'er ré bihan-bihan, e vè lared : élig a garanté.

    (4) Kaout karantez ouzh ub. : avoir, éprouver de l'amour pour qqn.

    ●(17--) TE 156. n'ou dès quêt ur guir garanté doh-t'ai.

    ●(1841) IDH 49. péré en dès ur garanté rai dinér en eil doh eguilé !

    (5) sens fig. Taol-kurun ar garantez : coup de foudre en amour.

    ●(1935) BREI 432/4b. tôl-kurun ar garante, «en galleg, le coup de foudre».

    (6) Amitié.

    ●(1732) GReg 33b. Amitié, affection, tr. «carantez. p. carantezyou.»

    (7) Dre garantez : amiablement.

    ●(c.1500) Cb 12b. g. amiablement. b. dre quarantez. ●35a. g. amiablement. b. dre quarantez.

    (8) Charité.

    ●(c.1500) Cb 35b. Carantez. g. charite.

    ●(1659) SCger 22b. charité, tr. «carentez.» ●(1732) GReg 153a. Charité, vertu Théologale, tr. «Carantez.» ●La charité consiste à aimer Dieu de tout son cœur, & à aimer son prochain comme soi-même, tr. «Ar vertuz a garantez hon oblich da garet Doüe a greiz hon c'haloun, hac hon neçzan evel hon-unan.»

    II. (botanique)

    (1) Louzaouenn-ar-garantez : bardane.

    ●(1934) BRUS 263. La bardane, tr. «lezeuen er garanté.»

    (2) Capitule de la bardane.

    ●(1732) GReg 80b. Fruit de Bardane, tr. «carantez.»

    ●(1879) BLE 63. Bardane mineure (…) Les capitules portent en breton les noms de Spék et de Karantez.

    (3) Fruit du grateron gaillet.

    ●(1931) VALL 342b. le fruit du grateron, tr. «karantez f.»

    III.

    (1) Fritañ laouenn ar garantez war billig kraz ar baourentez : voir laou.

    (2) Fritañ laouenn ar baourentez war billig ar garantez : voir laou.

  • karantez .2
    karantez .2

    f. ou m. Personne aimée.

    ●(c.1350) Io ms latin 14355 f°399r°. Mar hamguorant va karantit da vout in / nos ohecostit uamgaret. nep pret. etc. tr. « Si me garantit mon amour d'être la nuit à son côté, femme aimée, à tout instant, etc »

    ●(c.1680) NG 216. Conzet doheint me caranté.

    ●(1821) GON 72b. Karantez est encore un subst. commun, servant à désigner un amant, une amante, un amoureux, une maîtresse. Va c'harantez eo, c'est mon amant, cest mon amante. ●(1854) GBI II 94. Krog en he dorn he c'harante, tr. «Son amoureux la tient par la main.» ●(1869) KTB.ms 15 p 211. Piou eo da garantez ive. ●(1870) MBR 18. Rankout e oe'ta d'ar prins iaouank mont dioc'h he garantez. ●(1895) GMB 96. Karañte est masc. en pet[it] Trég[uier] au sens d'amant : eur c'harañte d'ei.

    ●(1900) ANDP 12. ar plac'h yaouank hag he c'harante. ●(1902) PIGO I 13. war an hent-man eman o chom ma c'harante. ●(1908) PIGO II 43. eun amourous o vont da zaludi e garante.

  • karantez-an-unan
    karantez-an-unan

    f. Amour-propre.

    ●(1931) VALL 23b. Amour-propre, tr. «karantez-an-unan f.»

  • karantez-vro
    karantez-vro

    f. Patriotisme.

    ●(1907) BOBL 19 octobre 160/2e. ar re a gomz eneb d'ar garantez-bro. ●(1909) NOAR v. Eur c'houezadenn a feiz hag a garantez-vro. ●(1925) CBOU 4/58. kreski en e galon karante Doue hag ar garante vro. ●(1926) FHAB Here 398. enaoui e kalonou ar gerent tan ar garantez-vro.

  • karantezenn
    karantezenn

    f. (botanique) Fruit du grateron gaillet.

    ●(1931) VALL 342b. le fruit du grateron, tr. «karantezenn f.»

  • karantezus
    karantezus

    adj.

    I. Attr./Épith.

    (1) Aimable, affectueux.

    ●(1499) Ca 32a. Carantezus. g. amable.

    ●(1710) IN I 432. gant un aoulagat carantezus.

    ●(1889) ISV 273. Nag hen a ioa carantezus va mam, an hini zo eat gant Doue !

    ●(1906-1907) EVENnot 20. (Priel) Eur bugel karanteüs e hennez, tr. «aimant, qui s’attache.» ●(1942) DHKN 62. Nag eurus e oent er merhed-sé hag e gavè paotred iouank digras ha hep si, de laret dehè komzeu ker braù ha ker karantéus.

    (2) Charitable.

    ●(1659) SCger 22b. charitable, tr. «carentezus oc'h.» ●135b. carentezus, tr. «charitable.» ●(1727) HB 593. C'hui so mad ha carantezus. ●(1732) GReg 153a. Charitable, qui est prompt à assister son prochain, tr. «Carantezus ê qêver e hentez.» ●522b. Incharitable, tr. «Digar. nep ne deo qet carantezus ê qêver e hentez. didrugaresus. criz.» ●(1792) CAg 61. Crechenion carantéus.

    ●(1849) LLB 147. O tad karantéus e chom é lein en né. ●(1869) KTB.ms 14 p 129. aluzon ann dud karantezuz. ●(1877) EKG I 107. An dud vad ha karantezuz-se. ●(1878) BAY 19. Karañtéus, tr. «Plein de charité.» ●(1878) EKG II 73. eur Rouanez ker mad ha ker karantezuz.

    ●(1922) EOVD 294. Nag amiaplet é bout frontal, karantéus.

    (3) Bezañ karantezus ouzh ub. =

    ●(1728) Resurrection 2570. Aso caranteus ous ehol vugalle.

    ●(1880) SAB 222. oc'h euz c'hoant e veen carantezuz ouz ar Verc'hez.

    II. Adv. Avec amour, amabilité, affectueusement.

    ●(1880) SAB 171. difazia carantezuz ar re a ve fazied. ●231. Jesus a rebechas deza carantezuz an discredi-ze.

  • karantezusaat
    karantezusaat

    v. intr. Devenir plus charitable.

    ●(1869) EGB 159. karantéusaad a ra oc'h hé dud, tr. «il devient plus charitable envers les siens.»

  • karantezusamant
    karantezusamant

    adj. Amoureusement.

    ●(c.1718) CHal.ms i. amoureusement, tr. «dré, guet caranté, caranteüsemant.»

  • Karantoer
    Karantoer

    n. de l. Carentoir.

    ●(1752) GMB 97. Carantor en Brouerec.

    ●(1909) KTLR 176. Karantoar.

  • karaouan
    karaouan

    f. –où Caravane.

    ●(1931) VALL 97a. Caravane, tr. «karaouan f. pl. ou.»

  • karapl
    karapl

    adj.

    (1) (en plt de qqn) Aimable.

    ●(1850) JAC 98. va breur carapl. ●(1850) MOY 267. va mab meurbet carabl.

    (2) (en plt de qqc.) Agréable.

    ●(1838) CGK 34. Eur zoubennic quen Carab.

  • karasenn
    karasenn

    f. Saleté.

    ●(1941) FHAB Meurzh/Ebrel 35. (Skrignag) Karasenn = lousdoni.

  • karasennet
    karasennet

    adj. Crotté de boue.

    ●(1941) FHAB Meurzh/Ebrel 35. (Skrignag) Karasennet = priet ; «karasennet eo leur an ti !»

  • karastell
    karastell

    voir kanastell

  • karavanenn
    karavanenn

    f. –où Caravane.

    ●(1903) MBJJ 103. Lakait, mar keret, un nebeut Arabed da heuilh al lostennad ha neuze ho po eur «garavanen». ●(1931) VALL 97a. Caravane, tr. «karavanenn f. pl. ou.» ●(1941) FHAB Genver 3a. karavanennou hir a zegouez ganto.

  • karavell
    karavell

    f. –où

    I.

    (1) Civière à porter le fumier, le goémon.

    ●(1732) GReg 741a. Portoir à fumier, tr. «Caravell. p. caravellou.» ●Les portoirs sont rompus, tr. «Torret eo ar c'haravellou.»

    ●(1876) TDE.BF 322b. Karavell, s. f. T[régor], tr. «Brancard, civière.»

    ●(1931) VALL 125b. Civière, tr. «karavell f. pl. ou.»

    (2) Berceau suspendu dans un lit clos.

    ●(1931) VALL 64a. petit berceau suspendu au fond du lit-clos, tr. «karavell f.»

    (3) fam. Lit.

    ●(1870) MBR 90. Iann eat d'he lala, ne oe ket rankout luskella he garavell. ●(1876) TDE.BF 322b. Karavell, s. f. J'ai trouvé ce mot avec la signification assez singulière de lit d'un domestique de grand seigneur.

    (4) Sacoche placée sur les côtés du cheval.

    ●(1931) VALL 447a. mannequin qu'on met sur les côtés du cheval, tr. «karavell f.» ●527a. panier que l'on met des deux côtés du cheval, tr. «karavell L[éon] pl. ou.»

    (5) (marine) Caravelle.

    ●(1633) Nom 150a. Dromas, dromum : vne carauelle : vr quarauèl.

    II. [au plur.] sens fig.

    (1) (Les) quatre membres, les quatre fers.

    ●(1869) FHB 246/294a. he varc'h zo bet ruillet d'an douar he garavellou en ear. ●(1877) FHB (3e série) 19/156b. var greiz he gein, he garavellou er vant.

    ●(1919) MVRO 6/1d. pa weli anezan astennet e garavellou gantan en e gaoued. ●(1927) FHAB Meurzh 58. e c'harvellou gantan er vann, maro mik.

    (2) Jambes.

    ●(1908) FHAB Gwengolo 266. evit ma savin va c'haravellou. ●(1910) FHAB Here 311. ne c'hellas ket unan hebken chacha e gravellou (sic) gantan eus al leac'h-se. ●(1920) MVRO 30/1e. dirounna ranki da garavellou hiviziken. ●(1931) VALL 404b. Jambes, en termes d'argot, tr. «karavellou L[éon].» ●(1935) CDFi 2 novembre. Alle ! Rouzegan, astenn da garavellou ha laka ear en da gillorou !

    (3) Mont war e garavelloù : marcher à quatre pattes.

    ●(1732) GReg 602a. Marcher à tâtons, ou à chatons, tr. «moñnet var e caravellou.»

    (4) Sachañ e garavelloù : se sauver.

    ●(1910) FHAB Here 308. Soudarded Breiz – ar re anezo o doa gellet chacha ganto o c'hravelou – a gemeras neuze da benn-arme eur brezellour eus gouenn ar Romaned, brudet bras dre e izign, e lealded hag e nerz-kalon, hag a read Ambroaz anezan. ●311. Ne c'hellas ket eur zaoz, ne c'hellas ket unan hebken chacha e gravellou gantan eus al lec'h-se.

  • karavellad
    karavellad

    f. –où Sacoche pleine (sur le côté d'un cheval).

    ●(1931) VALL 447a. le contenu [du mannequin qu'on met sur les côtés du cheval], tr. «karavellad f.»

  • karavellañ
    karavellañ

    v. tr. d. Transporter sur une civière.

    ●(1915) KZVr 112 - 25/04/15. karavella bezin, tr. «le porter avec des brancards et à dos de cheval. Milin.» ●(1931) VALL 125b. porter sur la civière, tr. «karavella (du goémon) bezin.» ●(1947) YNVL 15. Ha c'hwi a gav kaer an dra-se, c'hwi, bezañ karavellet d'ar vered war ur c'hravazh, e-giz un dramm bezhin war an aod ?

  • karaveller
    karaveller

    m. –ion Homme qui porte sur une civière.

    ●(1931) VALL 125b. celui qui porte sur la civière, tr. «karavell(a)er.»

  • karavenn
    karavenn

    f. Carte de carreau.

    ●(17--) EN 182. Pem caraoen a meus, tr. «J'ai cinq carreaux.» ●(17--) BMa 1516. Peder caroen a voellan, tr. «je vois quatre carreaux.»

    ●(1890) MOA 157a. Carrreau, Jeu de cartes, tr. «karavenn, f.»

  • karbac'h
    karbac'h

    m.

    (1) Tapage.

    ●(1931) VALL 727a. Tapage, tr. «karbac'h C[ornouaille].»

    (2) Kas karbac'h : faire du tapage.

    ●(1931) VALL 727a. faire du tapage, tr. «kas karbac'h.»

  • karbenn
    karbenn

    s. (charcuterie) = (?) cf. kambon (?).

    ●(1982) PBLS 151. (Langoned) karbenn, tr. «morceau de poitrine de porc salée.»

  • karbon
    karbon

    coll. =

    ●(1909) FHAB Mezheven 170. ar c'harbon o vouskana e prajeier an Dre.

  • karbonadez
    karbonadez

    s. (cuisine) Carbonade.

    ●(1633) Nom 60b. Caro tosta : brasée, charbonnée, charbonade : carbounades, quic rostet aovr (lire : voar) an glaou.

  • karboukl
    karboukl

    s. Escarboucle.

    ●(c.1500) Cb 93a. [glouenn] Jtem carbo est lapis preciosus. g. escharboucle. b. carboucl.

  • karbur
    karbur

    m. Carbure.

    ●(1941) ARVR 37/3b. esañs, karbur ha danveziou tarzus.

  • karc'har
    karc'har

    m. –ioù

    (1) Prison.

    ●(1575) M 1712. Da pep ez rot hep mar, é carchar separet, tr. «A chacun on donna, sans aucun doute, son cachot séparé.»

    ●(1732) GReg 755b. Prison, tr. «ãls. carc'har.»

    ●(1931) VALL 593a. Prison, tr. «karc'har (gallois et anc[ien] en bret.) m.»

    (2) Converseaux de moulin.

    ●(1732) GReg 643a. Les carcans qui entourent les meules, tr. «Carc'haryou. ar c'harc'haryou.»

    ●(1876) TDE.BF 323a. Karc'hariou, s. pl. m., tr. «Cercles en fer des meules de moulin.» ●(1890) MOA 186b. Converseau, Partie d'un moulin, tr. «karkaillou, m. pl.»

    ●(1909) BROU 211. (Eusa) Kálc'har, tr. «Caisson cylindrique qui renferme la meule supérieure d'un moulin.»

  • karc'hariañ
    karc'hariañ

    v. tr. d. Emprisonner.

    ●(1931) VALL 240b. Écrouer, tr. «kac'haria (anc[ien]).» ●252a-b. Emprisonner, tr. «kac'haria.»

  • karc'haridigezh
    karc'haridigezh

    f. Emprisonnement.

    ●(1931) VALL 252a. Emprisonnement, tr. «karc'haridigez f.»

  • karc'harour
    karc'harour

    m. Prisonnier.

    ●(1963) LLMM 99/269. gant he divrec'h en kroaz war boull he c'halon, e-giz ur c'harc'harour.

  • karched
    karched

    m. –où Boîte.

    ●(1907) MVET 14. Klaodinaïg a yoa o tastum he dilhad en eur c'harched. ●(1962) EGRH I 26. karched m. -où, tr. « caisse. »

  • karchedad
    karchedad

    m. -où Plein une caisse.

    ●(1962) EGRH I 26. karchedad m. -où, tr. « plein une caisse. »

  • karchediñ
    karchediñ

    v. Mettre en caisse.

    ●((1962) EGRH I 26. karchediñ v., tr. « mettre en caisse. »

  • kard
    kard

    m. –où

    I. (mesure) Quarte.

    ●(1499) Ca 17b. [barill] g. petit barill vide in cart. ●32b. Cart. g. quarte. l. carta / te. ●168a. Quart in quart vide.

    ●(1732) GReg 768b. Quarte, mesure contenant deux pintes, tr. «Cart. p. cartou.»

    II. temp.

    (1) Ha kard : et quart.

    ●(1931) VALL 360a. Heure et quart, tr. «ha kard.» ●608a. (10 heures) un quart, tr. «ha kard.»

    (2) Nemet kard : moint le quart.

    ●(1889) ISV 106. Creisdeiz nemet kart eo.

    ●(1907) PERS 224. da eun heur nemed kart. ●(1931) VALL 360a. Heure moins un quart, tr. «nemet kard.» ●608a. (10 heures) moins un quart, tr. «nemet kard.»

    III. (marine)

    (1) Quart de veille.

    ●(1889) ISV 23. Pa voue scoet ar c'hart araog anternoz, e savas tousmac'h e kement combot a ioa el lestr.

    (2) Bezañ er c'hard : être de quart.

    ●(c.1825/30) AJC 183. eun nosves a voan er hard, tr. «Une nuit que j'étais de quart.» ●329. er hard a voan, tr. «J'étais de quart.»

    (3) Kemer ar c'hard : prendre le quart.

    ●(1905) RNDL 66. Ha pen da de gemér er hart de hanter-noz, tr. «Et quand à minuit il vient prendre le quart.»

    IV. (pêche) Micher ar c'hard du : surnom de la pêche au maquereau de ligne.

    ●(1979) VSDZ 69. (Douarnenez) Met micher ar c'hart-du 'giz vez lavaret, gant al linenn a vie amañ, touch d'an Enez amañ. Micher ar c'hart-du, ar brilli gant al linenn, tr. (p. 233) «Mais pour le kart-du, comme on dit, à la ligne, c'était ici, tout près de l'île de Sein. Le kart-du, c'était le nom pour la pêche du maquereau à la ligne.»

  • kard-arat
    kard-arat

    m. (agriculture) Demi journal de terre.

    ●(1910) EGBT 112. kart-arat, tr. «demi-journal.»

  • kardad
    kardad

    voir kartad

  • kardell
    kardell

    m. (agriculture)

    (1) Action de fumer la terre.

    ●(1974) LIMO 14 décembre. Erh dé Nedeleg / E dal ur hardel d'en ed.

    (2) Fumier, fumure.

    ●(1849) LLB 355. Taulet ar en erwi en doa el ur hardel. ●(1849) LLB 370. teil ha kardel mat. ●405. kardel aral. ●923-924. Ur park aret lies (…) / dizeret a lezeu ha drueit t'er hardel.

    ●(1908) DIHU 34/60. er man losket get er rad e zou ur hardel mat aveit en doar. ●(1934) BRUS 277. De la fumure, tr. «kardel, m.»

    (3) fam. Toull kardell : anus.

    ●(1914) DIHU 105/39. cherret ur maen aveit stankein toul kardel unan ag er hezeg.

  • kardellat / kardelliñ
    kardellat / kardelliñ

    v.

    I. V. tr. d. (agriculture)

    (1) Fumer (une terre).

    ●(c.1718) CHal.ms ii. fumer la terre, tr. «teilat, teilecat, cardelat en doüar teilein.» ●(1732) GReg 442b. Mettre le fumier par petits monceaux de distance en distance. sur le champ, tr. «Van[netois] Cardelat. pr. cardelet.» ●(1744) L'Arm 167b. Fumer une terre, tr. «Cardeellein.. ellatt.. llét.» ●(1790) MG 61. hum grevein e rér é labourad en doar, doh er hardèllad, doh en hadein.

    ●(1849) LLB 1310. ged teil ag é greu, peb plai, ou hardelat.

    ●(1901) LZBg 59 blezad-2l lodenn 126. En teil, aveit kardellat en doar. ●(1917) LILH 3 a Eost. Deit é er rid korv en dro d'ein hiniù ha ne dehan ket monet de gardellat er flagen lous e zo diragomp ama. ●(1934) BRUS 62. Engraisser (la terre), tr. «kardellat.» ●(1939) RIBA 158. kardellat me haoleg geton.

    (2) =

    ●(1975) YABA 08.11. Leich e oè e kardellad teil tuem.

    II. V. intr. Vomir.

    ●(1939) RIBA 79. Mèuein e hrè ha kardellat e hrè, kerklous pé guel eget korvadour erbet.

  • kardellerezh
    kardellerezh

    m.

    (1) Action de fumer la terre.

    (2) local. =

    ●(1929) DIHU 217/301. ur jao d'hobér me arereh ha me hardellereh.

  • kardellet
    kardellet

    adj.

    (1) Fumé.

    ●(1897) EST 87. En doareu kardelet.

    (2) = leun a gardell.

    ●(1932) BRTG 138. leahet hé barlen ha kardellet hé hein.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...