Devri

Recherche 'e...' : 2032 mots trouvés

Page 6 : de efreizhan (251) à egzekutan-egzekutin (300) :
  • efreizhañ
    efreizhañ

    v.

    (1) V. tr. d. Effrayer.

    ●(1499) Ca 79a. Esfreizaff vide in spontaff. cest tout vng.

    ●(1732) GReg 324a. Effraier, tr. «Effreyza. pr. effreyzet.»

    ●(1876) TDE.BF 181a. Efreiza, v. a. tr. «Effrayant, horrible.»

    ●(1927) GERI.Ern 127. efreiza, v. a., tr. «effrayer.»

    (2) V. intr. S'effrayer.

    ●(1575) M 3120. hep esfreizaff, tr. «sans s'effrayer.»

    ●(1927) GERI.Ern 127. efreiza, v. n., tr. «s'effrayer.»

  • efreizhet
    efreizhet

    adj. Effrayé.

    ●(1575) M 1657. de ober esfreizet, tr. «pour le rendre épouvanté.» ●(1580) G 878. Gant mor meur conqueret effreyzet an bedys, tr. «Par la grande mer envahis, les humains sont effrayés.» ●(1612) Cnf 27a. An Cholony effreiziet meurbet.

  • efreizhus
    efreizhus

    adj. Effroyable.

    ●(1575) M 2371. loeznet esfrezius, tr. «des bêtes effroyables.»

    ●(1732) GReg 324a. Effraiant, tr. «Effreyzus.» ●(17--) ST 368. o buhez effreizus ! tr. «O vie affreuse !»

    ●(1869) BEN 913b. Eno e kleve a bep tu eunn trouz hag eunn talabao efreizuz. ●(1876) TDE.BF 181a. Efreizuz, adj., tr. «Effroi.» ●(1891) AGB 3. Pebez histor efreizuz.

    ●(1927) GERI.Ern 127. efreizus., tr. «effrayant.»

  • efrontadell
    efrontadell

    f. –ed Femme effrontée.

    ●(1744) L'Arm 21a. Audacieuse, tr. «Éffrontadell.. lézétt. f.» ●228a. Mameluë, tr. «Effrontadeell-differlinque-caire.»

    ●(1878) BAY 14. effrontadel, tr. «éffrontée.»

  • efrontet
    efrontet

    adj. Effronté.

    ●(1792) BD 1188. te so dinves hac effrontet, tr. «Tu est hardi et effronté.»

    ●(1804) RPF 195. ne ùélér meit en hardéhtæd effrontettan. ●(1855) GBI I 506. A ves-te bet ken ifrontet, tr. «Que tu as été si effronté.» ●(1872) SBI I 308. 'r pez ifrontet, tr. «la pièce effrontée.»

    ●(1974) TDBP III 211. C’hoant am-oa da skouarnata ar pez ifrontet-se, tr. « j’avais envie de donner des gifles à cet effronté-là »

  • efrontiri
    efrontiri

    f. Effronterie.

    ●(1855) GBI I 506. Ma ouife da ifrontiri, tr. «S'il connaissait ton insolence.»

  • egal
    egal

    adj.

    (1) Attr./Épith. Égal.

    ●(1499) Ca 74a. Egal. g. idem. ●(1575) M 1251. Try abec so egal, tr. «Trois raisons sont égales.»

    (2) Adv. Également.

    ●(1530) Pm 80. Ezuihet egal haualet / (…) / Ouz an re so eat da quentaff, tr. «vous serez également rendus semblables, (…) / A ceux qui sont partis en premier lieu.»

  • egalaat
    egalaat

    v. Égaliser.

    ●(c.1500) Cb 74b. [egalaff] g. faire egalement / ou egalitez. b. egalhat.

  • egalamant
    egalamant

    adv. Également.

    ●(17--) SP i 201-202. pan doch qen abondant / Da donet da souten an ol egalamant, tr. «puisque vous êtes assez généreux / Pour soutenir tout le monde également.»

  • egalañ
    egalañ

    v. Égaler.

    ●(1499) Ca 74a. Egalaff. g. egaler. faire pareill.

  • egalder
    egalder

    m. Égalité.

    ●(c.1500) Cb 74a. [egal] g. egalement / ou egalitez. b. egalder. ●g. pareillete / egalite. b. egalder.

  • egalet
    egalet

    adj. Égalé.

    ●(c.1500) Cb 74b. [egalaff] g. equiparez / faict pareil. b. egalet.

  • egapl
    egapl

    adj. Pareil, égal.

    ●(c.1500) Cb 74b. [egal] Jtem equabilis et hoc / le. g. eguables. b. egabl.

  • egar
    egar

    m.

    I.

    (1) Colère, furie.

    ●(1909) KTLR 126. miret da ziskuez egar. ●165. Biskoaz an egar e gis ma oa e kaloun hen-man, pa velaz ar stad m'oa lakeat he vignounik.

    (2) Mont en egar : se mettre en colère.

    ●(1869) HTC 31. Setu hi neuze o vont en egar. ●(1869) SAG 163. a mont a ra en egar.

    ●(1906) KANngalon Genver 19. gant nebeut a dra ez ea en egar. ●(1909) KTLR 122. an hini ac'hanomp a ia en egar. ●(1911) BUAZperrot 60. Dasian a yeas en egar o klevet komzou kalonek an den yaouank.

    (3) Mont, sevel en egar enep, ouzh : se mettre en colère contre.

    ●(1868) KMM 140. e cavas kear oll saved en egar eneb Jesus. ●(1869) HTC 285. Herodes a ieas en egar ouz ar goardou.

    II. par ext.

    (1) [devant un v.] Très forte envie de.

    ●(1872) ROU 73b. Ambition, tr. «Egar sevel.» ●99a. Rapacité, tr. «egar caout.» ●(1880) SAB 159. an ioul danvez ac an egar gounid. ●181. Caout sonj ive e teu an egar labourat da veza noazuz pa vez re a ioul.

    (2) [devant un subst.] Envie (de posséder).

    ●(1880) SAB 148. an ioul danvez, an egar pinvidigeziou. ●197. An egar danvez, en deün, an ioul caout, an err da zestum.

  • egaret
    egaret

    adj.

    I. Adj.

    (1) En colère, furieux.

    ●(1834) APD 20. dre ho sellou egaret. ●(1866) FHB 57/40b. evel pa vije egaret. ●(1880) SAB 164. egared o clasc lacaat ar gaou da vir.

    ●(1915) KANNlandunvez 49/349. mes en he zaoulagad egaret, var e vizaj distrounk.

    (2) Egaret gant : entiché de.

    ●(1880) SAB 148. egared gant ar blijadurez fall.

    II. [empl. comme subst.] Personne furieuse, forcené.

    ●(1868) KMM 216. evel un egared. ●(1872) ROU 85b. Forcené (un), tr. «Un egared.» ●89b. Un insensé, tr. «Un egared.» ●(1872) GAM 49. ann Aotrou Thiers eun anter-egaret hag eun anter-gounnaret.

    ●(1909) KTLR 100. Baro-Bleun a grie evel eun egaret.

  • egariñ
    egariñ

    v. intr.

    (1) S'emporter, devenir furieux.

    ●(1872) ROU 82b. S'emporter, tr. «Egari.» ●(1889) ISV 488. Kementse hen lakea da doui ha da egari goasoc'h goas. ●(1894) BUZmornik 267. Des a egare o klevet ar c'homzou-ma.

    ●(1906) KANngalon Genver 19. Ne met egari goassoc'h ne ra ken. ●(1909) KTLR 99. Baro-bleun a egare. ●(1911) BUAZperrot 368. Ar manac'h hen heuilhe a egare. ●(1932) BSTR 211. ne c'houzanvan va foan, nemet en eur egari. ●(1940) ALMA 116. kaer o doa egari. ●(1962) EGRH I 74. egariñ v., tr. « colérer. »

    (2) Egariñ ouzh, a-enep ub., udb. : s'emporter contre qqn, qqc.

    ●(1866) FHB 87/274a. An dud difeiz a egar a enep ar c'houenchou hag an oll dud a ilis. ●(1894) BUZmornik 272. he mamm a egare outhi aliez.

    (3) (en plt d'oiseaux) Pousser des cris effarouchés.

    ●(1909) BROU 232. (Eusa) Egári, tr. «Se dit aussi des cris effarouchés des oiseaux lorsqu'on approche de leur nid.»

  • eger
    eger

    s. –où Aiguière.

    ●(1633) Nom 134a. Vrnarium, lauatrina : l'aiguer : an taul pe voar hiny an eguerou ha potruou. ●158a. Guttus, gutturnium, aqualis : goutteron, esguiere : eguèr, pot dour. ●240a. Aquarium, aquariolum, lauatrina, vrnarium, coquinæ fusorium : escuyer : eguer, pot dour.

  • eget
    eget

    prép. & conj. cf. negit

    I. Prép. [après un comp. de supériorité] Que.

    ●(14--) Jer.ms 333. Ne graff forz glan ahanot muy eguet a coz botou, tr. «Je ne fais absolument pas cas de toi, (pas) plus que de vieux souliers.»

    ●(1870) FHB 299/301b. skànvoc'h eged an er. ●(1871) FHB 310/386b. guennoc'h eget an erc'h.

    ●(1909-1910) BROU 232. Que (compar.), tr. « Égit /Egit/ » ●(1939) DIHU 338/couv ii. arlerh er brezél-man é vo daù demb bout rekusoh eget biskoah.

    II. Loc. conj.

    (1) Eget pa : que si.

    ●(1790) MG 87. ne chonge nac én ihuern, nac ér Baraouis, mui eit pe ne vehai quet.

    ●(1862) JKS 389. neuze e wellaio d'e-hoc'h buhanoc'h eget pa ho pije daleet pell amzer.

    (2) Eget ma : que.

    ●(1612) Cnf 46a. cals bihanoch pris eguit ma ynt guerzet ganto.

    ●(1869) SAG 27. rei da gredi kalz mui-oc'h eget ma'zeo guir. ●(1893) IAI 255. muyoc'h a ga ver irio a dud desket en em roet a zrevi da zervicha Doue, eget ma kavet brema e zeuz anter kant vloaz. ●(1925) BUAZmadeg 264. diouall a rea an traou kalz guelloc'h eget ma vefent bet d'ezi he-unan.

    ●(1942) VALLsup 143b-144a. P. 609, «après un comparatif de supériorité : plus ... que ne eget na», ajouter : ou eget ma préféré le plus souvent.»

    (3) Eget na, ne : que.

    ●(1868) KMM 25. gouiziecoc'h eget na d-ôc'h. ●(1878) EKG II 191. guelloc'h higenn eged na zonj d'eoc'h. ●(1893) IAI 1. e vent douget evidoc'h, muyoc'h eget na dint.

    ●(1907) DRSP 79. Gwell eo ganen beza o redet ar moriou / (…) eged ned eo ganen / Dougen eur vaz Eskob.

    ●(1925) BUAZmadeg 75. ho pugale a zo muioc'h da Zoue eget na zint d'eoc'h oc'h-unan. ●263. Setu perak eo guell plega d'ar re all eget ne deo ren anezo. ●425. Ar vugale a entent an traou kalz abretoc'h eget na zonjer.

    ►[omission de eget]

    ●(1688) DOctrinal 107. muy na tleont, tr. « plus qu’ils ne doivent »

    (4) Aotramant eget a : autrement que.

    ●(1829) HBM 8. ec'h êruas autramant eguet a zonje Mizer.

    ►[form. conju.]

    S1 egedon

    ●(14--) N 773. Ne caffet quet guell eguedoff, tr. «On ne trouverait pas meilleur que moi.»

    ●(1889) ISV 475. hag hi zo eurussoc'h egedonme ?

    ●(1908) FHAB Ebrel 124. e c'hoar an oll pell-zo – ha gwelloc'h egedon – ar pez a verkan aman.

    S2 egedout

    ●(14--) N 834. Brassoch vezo net eguedot, tr. «Il sera bien plus grand que toi.»

    ●(1911) BUAZperrot 284. kablusoc'h egedot.

    S3m egetañ

    ●(1877) EKG I 113. n'euz ket guelloc'h kristen egethan.

    ●(1907) PERS 268. ne oa hini all ebet muioc'h aketuz egethan.

    S3f egeti

    ●(1710) IN I 137-138. en devise lavaret ar gôms-se pe vouaz egueti.

    P1 egedomp

    ●(1872) FHB 405/318a. ober guell egedompni.

    P2 egedoc'h

    P3 egeto

    ●(1920) AMJV 23. daoust m'oa dibarfetoc'h egetho !

    O egedor

    ●(1955) STBJ 144. ne vezer ket well o terc'hel penn da greñvoc'h egedor.

    ►[form. comb.]

    S3m eget eñ

    ●(1839) BSI 92. hac ar re all evel-ên, ha c'hoas muyoc'h eguet-en.

  • egile
    egile

    pron., adv. & m.

    I. Pron.

    A. Pron. ind. m.

    (1) L'autre.

    ●(1464) Cms (d’après GMB 204). anneil tu heguile, un côté et l’autre. ●(1499) Ca 64a. Diren a lech deguile. g. amener dung lieu a laultre. ●(1612) Cnf 46b. Heguilé à lauar pé soucioff-mé m'em deuzr caffet an pez à apparchant ouziff.

    ●(1659) SCger 119b. par tour, tour a tour, tr. «an eil goude eguile.» ●146a. eguile, tr. «autre.» ●(c.1680) NG 1926. En ail a gortoé aiguelé.

    ●(1849) LLB 574. En eil doh é gélé é tarhein gleanier. ●(1856) VNA 142. ce qu'ils se disaient l'un à l'autre, tr. «er péh e larent en eil-d'éguilé.» ●(1859) MMN 68. Eguile a scrivas da c'hoar e gamalad. ●(1869) SAG 165. da vont euz an eil leac'h en egile.

    ●(1914) FHAB Gouere 205. n'eo ket ker krenv an eil butun hag egile. ●(1905) FHAB Gwengolo/Here 151. Ar vurzun kaset euz an eil tu d'egile gant an dorn. ●(1925) SFKH 4. é zeuhlin joentet mat en eil doh égilé. ●(1925) FHAB Mae 162. Barrek e veze, diouz an eil pevar bloaz d'egile

    (2) An eil egile : l'un et l'autre.

    ●(1499) Ca 8b. Anneil heguile. lung et laultre.

    ●(1839) BEScrom 274. ou fèn e oé goleit ag ur habuchon groeit a liæn cran, eit n'ou dehé quet hum hùélet en eil éguilé.

    (3) Egile all : l'autre.

    ●(1878) EKG II 154. Egile-all, an hini-all, an hini iaouank, al lastez belek, eo an Aoutrou Go. ●(1895) GMB 302. petit Tréguier egile-all, tr. «l'autre.»

    ●(1909) KTLR 151. Mez egile all na guie netra. ●(1915) HBPR 139. Egile all, ezom d'ezhan, var he venou, da vaga he dad.

    (4) Mab egile : bâtard.

    ●(1557) B I 380. Lauar, pautr vil, map eguile, / Perac heb dellit eu dide / He discuez euelse dezaff, tr. «Dis, mauvais garçon, fils de l'autre, qu'est-ce que avais à la lui dénoncer sans raison ?»

    (5) An eil d’egile : l’un à l’autre.

    ●(14--) Jer.ms 93. Nep na gallo dybry ere / Roet de grec [de] bugale, / Ha prestet (= impér.) un eyll de guyle, tr. « Quiconque ne pourra manger les siens, / Qu’il (les) donne à sa femme (à ses) enfants, / Et que l’un prête à l’autre »

    B. Pron. ind. f. L'autre.

    ●(17--) TE 49. en eil bandèn goudé éguilé.

    II. Loc. adv.

    (1) An eil dre egile : l'un dans l'autre.

    ●(1906) KPSA 74. An oll oberiou mad, an eil dre egile, ne dalvezont ket sakrifiz santel an Oferen. ●(1910) FHAB Here 315. 150 bemdez an eil devez dre egile. ●(1911) BUAZperrot 651. seitek gwech bep bloaz, an eil bloaz dre egile. ●(1911) SKRS II 136. Tregont dervez, an eil miz dre egile.

    (2) An eil da gas egile : l'un dans l'autre.

    ●(1906) BOBL 28 Juillet 97/2e. An eil da gas egile, eur belek irlandiad a ia e leve da 5000 lur ar bloaz. ●(1908) FHAB Gwengolo 261. beb bloaz, an eil da gass egile, tost da 6,000 famill. ●(1920) MVRO 59/1a. 72 er Franz, an eil da gas egile.

    (3) An eil e-ser egile : l'un dans l'autre.

    ●(17--) FG II 24. E dek ploas e visi pinvidikoc'h evit oll tud-chentil Plouescat an eil e ser eguile.

    II. M.

    (1) An egile : l'autre.

    ●(1922) EOVD 172. a p'hum stagér doh en égilé a gauz dehé.

    (2) En egile : dans l'autre.

    ●(1732) GReg 127a. Voltiger çà, & là, tr. «Scournigeal èn eil tu, hac èn eguile.»

    ●(1847) FVR 20. hag e kouezer euz ann eil fazi enn egile.

  • egin
    egin

    m. –où (botanique) Germe, bourgeon.

    ●(1716) PEll.ms 433. Eghin, Germe de grains semés commençant à sortir dehors, bourgeon d'arbre. Sing. Eghinen. pl. Eghinou. ●(1732) GReg 457b. Germe, la partie du grain qui pousse la premiere pour produire la plante, tr. «héguin.» ●Le germe du blé, tr. «héguin an yd.»

    ●(1821) GON 272a. Hégin, s. m., tr. «Germe des grains. Bourgeons des arbres.» ●(1866) FHB 93/328a. An higuennou-ze a vez torret.

    ●(1927) GERI.Ern 128. egin m., tr. «Germe.» ●(1982) PBLS 308. (Langoned) higenn, tr. «germe de pomme de terre.»

  • eginad
    eginad

    m. Étrennes.

    ●(1752) PEll 261. Eghinat, Terme dont on se sert en Léon, pour demander ses étrennes. Les jeunes garçons de la campagne vont le dernier jour de l'année par les bourgs, villages & maisons, ou après avoir chanté quelques cantiques en l'honneur du Sauveur né de la Vierge, ils crient assez haut Ma Eghinat, par trois fois.

    ●(1890) MOA 253a. Étrennes, tr. «Eginad, m., (Le Pelletier.).»

  • eginadur
    eginadur

    m.

    (1) Germes.

    ●(1982) PBLS 438. (Langoned) higennadur, tr. «germes.»

    (2) Germination.

    ●(1931) VALL 335a. Germination, tr. «eginadur m.» ●(1982) PBLS 438. (Langoned) higennadur, tr. «germination.»

  • eginañ
    eginañ

    v. intr. Germer, bourgeonner.

    ●(1716) PEll.ms 433. Eghina, Bourgeonner, germer. ●(1732) GReg 457b. Germer, pousser un germe, tr. «Higuida. pr. higuidet.»

    ●(1821) GON 272a. Hégina, v. n. Germer, en parlant des grains. Pousser, bourgeonner, en parlant des plantes. Part. et. Hégina a ra ar gwéz, les arbres bourgeonnent. ●(1866) FHB 93/327b-328a. An avalou douar ne vezont plantet nemet pell goude ma vezont commanset da higuenna, da gorzenna. An higuennou-ze a vez torret. Guir eo an avalou douar o deus kement a nerz, ma corzennont a nevez en douar.

    ●(1927) GERI.Ern 128. egina, tr. «germer.»

  • eginane
    eginane

    m.

    (1) Étrennes des mendiants du nouvel an.

    ●(1908) BOBL 26 décembre 209/2d. Troiad an Eginane. An Eginane a zinifi Derou-Mad. Ar c'hiz d'ar Beorien da vond en dro var ar meaz da glask o eginane a zo beo c'hoaz en kalz a barreziou.

    (2) Ober an eginane gant ub. : se moquer de qqn.

    ●(1935) BREI 405/2c. ar reolennou-ze ha n'o deus na penn na lost hag a zo bet ijinet, a dra sur, gant tud trelatet pe gant tezennerien bourdus oc'h ober an eginanê gant ar skolidi.

  • eginaner
    eginaner

    m. –ion Pauvre qui mendie à l'occasion du nouvel an.

    ●(1906) BOBL 22 décembre 117/1a. ne weler mui an heginanerien o pourmen war ar meaz evit dastum tammou kig sall pe eun aluzen all. ●(1996) CRYK 119. A'i e' 'n igenanerien, tr. «Voici les mendiants de la nouvelle année.»

  • eginel
    eginel

    adj. Original.

    ●(1913) PRPR 104. moulladen eginel 1838.

  • êgl
    êgl

    m. –ed (ornithologie) Aigle.

    ●(1633) Nom 19a. Nasus aquilus, aquilinus : nez aquilin : fry aquilin, fri agl, fry á ve vn torticq en è creis. ●37b. Aquila : aigle : Ægl.

    ●(1838) OVD 22. un aigle en dès taulet ol é blu. ●(1856) VNA 23. Un Aigle, tr. «Un Aigl pé Spalouër bras.»

    ●(1913) AVIE x. un ègl pé spalouér bras.

  • eglogenn
    eglogenn

    f. (littérature) Églogue.

    ●(c.1820) LAENnec 241. Egloghen quentan euz Virgile lakeet e Brezonnek…, tr. « Première églogue de Virgile traduite en breton… »

  • egorant
    egorant

    adj. Immense.

    ●(1557) B I 121. An mor han douar egorant, tr. «la mer, et la terre immense !»

  • egos
    egos

    m. Tapage.

    ●(1896) GMB 331. pet[it] Tréc[orois] ar re-ze zou egos gañte, ils font du tapage, du fr. négoce.

  • egotiana
    egotiana

    s. (botanique) Bétoine.

    ●(1633) Nom 80a-b. Bettonica, vettonica, ferratula : betoine : an egotiana.

  • êgr
    êgr

    voir aegr

  • egras .1
    egras .1

    adj. (Fruit) sauvage.

    ●(c.1500) Cb [verius]. g. veriut de põmes sauuagez. b. verius a aualou egrecc.

    ●(1868) FHB 194/301b. avalou-egras. ●(1870) FHB 284/180a. eun aval egras bennag a gavent er c'hirzier. ●(1889) ISV 424. eun aval egras bennag hag a ioa c'hoas rouez.

  • egras .2
    egras .2

    m.

    (1) Verjus.

    ●(1732) GReg 954b. Verjus, tr. «égraich.»

    ●(1927) GERI.Ern 128. egras m., tr. «Verjus.»

    (2) Sauvageon.

    ●(1927) GERI.Ern 128. egras m., tr. «Sauvageon.»

  • eguilhet
    eguilhet

    s. Aiguillette, orphie.

    ●(1633) Nom 43b. Acus, aculeatus : esguille, orphie : eguillet.

  • egzaltiñ
    egzaltiñ

    v. tr. d. Exalter.

    ●(1659) SCger 54b. exalter, tr. «exalti.»

  • egzamen
    egzamen

    m. Examen.

    ●(1499) Ca 80b. Examen. g. idem.

  • egzaminañ / egzaminiñ
    egzaminañ / egzaminiñ

    v.

    (1) V. tr. d. Examiner.

    ●(1575) M 1076. do examinaff, tr. «à les examiner.» ●(1576) Cath p. 19. examin en fat quent barn petra a lauaraff dit, tr. «examine bien avant de juger ce que je te dis.» ●(1621) Mc 38. hac examinaff mat é consciancc.

    ●(1659) SCger 54b. exaaminer, tr. «examina.» ●(17--) TE 157. Ean ou éxaminas ou seilh lèrh-oh-lèrh.

    ●(1868) KMM 214. da esamina va c'houstians.

    (2) V. pron. réfl. En em egzaminañ : s'examiner.

    ●(1621) Mc 36. Pep vnan goude se à dle en em examinaff.

    ●(1790) MG 398. hum éxaminein a dost eit hanàuein reih ne talamb de nitra.

    ●(1890) ARK 24. Hiniennou n'euz fin dezho d'en em examina, ha goude beza en em examinet, keit ha keit all, e chomont atao nec'het.

  • egzaminañs
    egzaminañs

    f. Enquête, examen.

    ●(1575) M 1891-1892. Mardeu oarse barnn den, so ven hep soutenanç / A douger anterin, gant he examinanç, tr. «Si donc le jugement de l'homme, qui est vain, sans appui, / Est redouté vivement, avec son enquête.»

  • egzaminasion
    egzaminasion

    f. Examen.

    ●(1612) Cnf 13a. n'a vez quet à ezom ves à examination arall.

  • egzaminiñ
    egzaminiñ

    voir egzaminañ

  • egzampl .1
    egzampl .1

    m. –où Exemple.

    ●(1499) Ca 81a. Exempl. g. exemple. ●(1576) Cath p. 10 f° 5 v° 20-21. guelet ez fell dit reyff deomp euit exempl an philosophet, tr. « en voyant que tu veux nous donner pour modèles les philosophes ». ●(1612) Cnf.epist 7. dré hon exemplou mat. ●(1633) Nom 7b. Præformare litteras infanti : donner ou escrire matiere ou exemple à son escolier : reiff pe scriffaff patrom pe exempl dan scolaër.

    ●(1659) SCger 54a. exemple, tr. «exempl.» ●(1752) BS 194. Ur vam devot peini a ro exempl vad. ●(1790) MG 140. de rein hui memb en exampl dehai.

    ●(1829) IAY 106. Comset em eus ampl voar an exempl-se. ●(1834) SIM 251. Meur a exempl a didostaidiguez em eus guelet. ●(1839) BESquil 238. rei en example. ●(1859) MMN 29. exempl milliguet, piou a hello en em ziven ouzit ?

  • egzampl .2
    egzampl .2

    s. Fantôme.

    ●(1919) DBFVsup 22b. examp (Pn.), tr. « fantôme. »

  • egzampler
    egzampler

    Exemplaire.

    ●(1499) Ca 81a. exempler. g. exemplaire.

  • egzamplus
    egzamplus

    adj. Exemplaire.

    ●(1839) BESquil 236. hé vertuyeu examplus. ●460. hé buhé devot hac examplus. ●(1846) BAZ 250. ez oa ken devot, ker fervant, ha ken exemplus. ●251. eur vuez ker santel ha ken exemplus. ●(1854) MMM 21. en eur fêçon exemplus. ●(1866) HSH 94. en ur fæçon exemplus.

  • egzant
    egzant

    adj. Exempt.

    ●(1499) Ca 81a. Exent. g. exempt / exeptez.

  • egzantiñ
    egzantiñ

    v. tr. d. Exempter.

    ●(1659) SCger 54b. exempter, tr. «ezempti.» ●(c.1718) CHal.ms i. exempter, tr. «exantein.» ●(1792) BD 5837. songal ara guenit evesy exantet, tr. «Tu penses que tu seras exempté.»

  • egzekrasion
    egzekrasion

    f. Exécration.

    ●(1633) Nom 8b. Diræ : execration : execration, malidiction.

  • egzekusion
    egzekusion

    f. Exécution.

    ●(1621) Mc 7. n'em eux quet læquet en execution ma propos mat na ma dessin. ●48. mar de an execution adarre brasoch.

  • egzekutañ / egzekutiñ
    egzekutañ / egzekutiñ

    v. tr. d. Exécuter.

    ●(1499) Ca 81a. Executaff. g. executer. ●(1576) Cath p. 10 f° 5 v° 20-21. guelet ez fell dit reyff deomp euit exempl an philosophet, tr. « en voyant que tu veux nous donner pour modèles les philosophes ». ●(1612) Cnf 18b. eguit executiff è meschanterezou. ●(1621) Mc 47. executiff an dra.

    ●(1659) SCger 54b. executer, tr. «executi.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...