Devri

Recherche 'a...' : 5084 mots trouvés

Page 78 : de arerezh (3851) à argenon (3900) :
  • arerezh
    arerezh

    m. –ioù (agriculture)

    (1) Action de labourer.

    ●(1962) EGRH I 8. arerezh m., tr. « labourage. »

    (2) local. =

    ●(1929) DIHU 217/301. ur jao d'hobér me arereh ha me hardellereh.

    (3) Concours de labours.

    ●(1866) FHB 81/228b. priziou er C'homisou, en arereziou ?

  • arest
    arest

    m. –où

    (1) Prison.

    ●(c.1680) NG 141-144. Pe oem e Limbeu arrestet, / Et tes Jesus don guelet, / Guet gouet didan e bron deheu, / Don tennin ac en arresteu.

    (2) (droit) Arrêt.

    ●(1744) L’Arm 17a. Arrêt, jugement, tr. «Arreste.. eu. m.»

  • arest / arestiñ / erestel
    arest / arestiñ / erestel

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Arrêter.

    ●(c.1680) NG 505. Arestam hon fauteu. ●(1744) L’Arm 17a. Arrêter, tr. «Arrestein.»

    ●(1897) EST 68. arrestet hou pazeu.

    (2) Arrêter (qqn).

    ●(1929) DIHU 217/317. Gobér e hra en errestel hag er lakat ér prizon.

    (3) (?) Amuser qqn, lui faire perdre son temps (?).

    ●(c.1718) CHal.ms i. amuser, tr. «abusein, arrestein, pasquein, unan bennac guet comseu caër.»

    (4) Emprisonner.

    ●(c.1680) NG 141-144. Pe oem e Limbeu arrestet, / Et tes Jesus don guelet, / Guet gouet didan e bron deheu, / Don tennin ac en arresteu, tr. « When we were imprisoned in Limbo, / Jesus came to see us, / With blood under his right breast / To set us free from prison. »

    (5) absol. =

    ●(1744) L’Arm 19a. Astringent, tr. «Remétt d’arresstein.»

    II. V. intr. S’arrêter.

    ●(1942) DHKN 94. Hag er rod d’errestel ar en ahel. ●207. Hag en ur valein hé sonjeu, é tremen Lokrist, hep errestel, hag é tosta bepred d’hé bro goh.

    III. V. pron. réfl. En Em arestiñ : (?) perdre son temps (?).

    ●(c.1718) CHal.ms i. s’amuser, tr. «him abusein, him arrestein.»

  • arestamant
    arestamant

    m. =

    ●(1790) Ismar 406. Er bénigèn e zou en arrestemant ag er goal imur.

  • arestañs
    arestañs

    f.

    (1) Hésitation.

    ●(1792) HS 35. Hemp conze à hou féhédeu aral (…) de béré enn-e-hum abadonnent hemp mezule, hemp méh, hemp arrestance er bet.

    (2) = (?) Prudence (?).

    ●(1821) SST 262. Guet modestie, onestis hac arrestance. ●(1825) COSp 106. é béer guirieu ha guet hilleih a arrestance.

  • arestet
    arestet

    adj. (?) Prudent (?).

    ●(1821) SST 270. Beah arrestet én hou conzeu.

  • arestiñ
    arestiñ

    voir arest

  • arestoù
    arestoù

    pl. Arrêts, prison.

    ●(c.1680) NG 141-144. Pe oem e Limbeu arrestet, / Et tes Jesus don guelet, / Guet gouet didan e bron deheu, / Don tennin ac en arresteu, tr. « When we were imprisoned in Limbo, / Jesus came to see us, / With blood under his right breast / To set us free from prison. »

  • aret .1
    aret .1

    adj. Charrué.

    ●(c.1500) Cb 27a. gal. plain de rayons. b. douar aret.

  • aret .2
    aret .2

    s. Mors (?).

    ●(1499) Ca 141b. mors arret.

  • aret .3
    aret .3

    s. Arrêt.

    ●(1621) Mc 9. hep arret en bet.

    ●(1838-1866) PRO.tj 181. eun arret a voa rentet.

  • aretañ / aretiñ
    aretañ / aretiñ

    v.

    I. V. intr.

    (1) S'arrêter.

    ●(1557) B I 573. Hastet ne fell quet arretaff, tr. «allons, il ne faut point s'arrêter.» ●(1575) M 1874. Ha dre se ouz pechet, miret hep arretaff, tr. «Et par conséquent se garder constamment du péché.» ●(1633) Nom 243b. Statio nauium : rade : an rad, an læch ma arret an listry.

    ●(1834) SIM 106. Arrêti a rejomp ivez da zelaou. ●155. Sònjal a eure arreti eno.

    (2) Hésiter.

    ●(1530) J p. 100a. Breman en pret hep arretaf / Am dou dorn iffam hep amouc / Ez mennaf tizmat dre ma drouc / Ere an chouc ma em crougaf, tr. «Maintenant il faut que, sans broncher, j'attache tout de suite à mon cou, pour mon malheur, le lien qui doit m'étrangler.» ●(1557) B I 246. Nouzeux aret a arretiff, tr. «Vous n'avez rien qui vous arrête.» ●tr. R. Hemon « vous n'avez pas besoin d'hésiter.»

    II. V. tr. d. Arrêter.

    ●(1499) Ca 11a. Arretaff. g. arrester. ●(1633) Nom 180b. Sufflamen : enrayoir : vn pez coet á læcquer da arrettiff an rogou pa disquenner en vn trauyen (lire : traouyen) bennac.

  • aretet
    aretet

    adj.

    (1) Arrêté (dans un endroit).

    ●(1633) Nom 189b-190a. Statiua, castra statiua, castra temporaria : camp arresté : camp pehiny á vez arrettet en vr plaçc.

    (2) Arrêté (résolu, décidé).

    ●(1621) Mc 45. couraig arretet.

  • areurig
    areurig

    s. = (?).

    ●(1932) OALD 39/328. Pevar bugel bleo melen a oa daoulinet war al letonen a zo ekenver al lammgroaz. Edo ar pempet en e zav, harpet en e areurig.

  • areuzhet
    areuzhet

    adj. Horrifié.

    ●(1839) BEScrom 415. En ol fidélèd e oé aréahet ha scontet.

  • arfleiiñ
    arfleiiñ

    v. tr. d. Effrayer.

    ●(c.1718) CHal.ms iii. Ie lui ai donné la poussée, tr. «reit emés dehou de songeal, memes ean arfleïet.»

    ●(1895) GMB 129. Dans memes ean arfleïet «je lui ai donné la poussée» Chal. ms., arfleïet paraît être différent de arfleuet, et venir de alueïet : un alueïet, (ce n'est qu')une vraie cruche, un étourdi Chal. ms., de ar- et béye étourdi l'A.

    ●(1904) DBFV 10a. m'em es ean arfleiet, tr. «je lui ai donné la poussée (je lui ai fait peur) (Ch. ms.).»

  • arfleu
    arfleu

    m.

    (1) Emportement, colère, irritation.

    ●(1838) OVD 143. revé en arflèhue ag é sperèd. ●(1849) LLB 1390. én é arfleu. ●(1855) BDE 194. n'em zamalled quet én hou s'arfleu. ●404. A p'ou dès sàuet ol ou arfleu inep d'emb. ●(1896) HIS 139. distañein arfleu er loñed gouéú.

    ●(1910) ISBR 66. ur gohad arfleu. ●(1922) EOVD 72. eit distanein arfleu unan. ●(1927) GERI.Ern 24. arfleu V[annetais] m., tr. «emportement, fureur.» ●(1932) GUTO 5. én ou arfleu bras. ●(1934) MAAZ 99. hé lézel e hra de zihargatennein héh arfleu. ●(1934) BRUS 208. L'emportement, tr. «en arfleu.»

    (2) En arfleu : en colère, emporté, déchaîné.

    ●(1790) MG 192. me mæstrès en arfleu.

    ●(1854) PSA I 229. en ahuél, én arfleu, e dàué én un taul. ●(1854) PSA II 63. er mor, én arfleu, e gornou én ur fæon blaouahus. ●(1857) GUG 58. Ul lion én arfleu e rong hag e zispen.

    ●(1931) GUBI 206. ur vanden én arfleu.

    (3) Mont en arfleu : s'emporter.

    ●(1844) LZBg 2l blezad-2l lodenn 34-35. Er mæstr a nehai (...) e yé gronç én arfleu.

    ●(1907) BSPD I 82. Dioklésien, oeit én arfleu, e hra kentéh er galùein. ●(1913) AVIE 23. Hérod e ia én arfleu bras. ●(1925) DIHU 172/349. én arfleu é han èl unan foll.

    (4) Mont, antren en arfleu ouzh, enep ub. : s'emporter contre qqn.

    ●(17--) TE 53-54. Putiphar (…) e antréas én arfleu doh Jogeb.

    ●(1854) PSA I 211. er vam peur-men e yas én arfleu doh-t-hai.

    ●(1907) BSPD I 159. Kement-sé e hras d'en droug spered monet én arfleu énep tehon.

  • arfleuet
    arfleuet

    adj.

    (1) (en plt de qqn) Emporté.

    ●(1838) OVD 255. er vourreàuion arfleuettan. ●(1849) LLBg I 65. Arfleuet oé guersou doh-emb en Eutru Doué. ●(1855) BDE 90. ræsonieu hun nès reit de Zoué devout arfleuet inep d'emb. ●846. ur voéh arfleuet. ●(1896) HIS 23. er hroah arfleúet.

    ●(1902) LZBg Genver 22. de vout hoah arfleuetoh. ●(1912) DIHU 81/44. en atersour arfleuet. ●(1921) BUFA 20. ou guélet ken arfleuet. ●(1922) EOVD 241. er vourèuion arfleuetan. ●(1939) RIBA 114. Arfleuet ru é er pemp mestr-bag ; arfleuet ru er sardinerion dihopr.

    (2) (en plt de la colère de qqn) Exaspérée.

    ●(1838) OVD 191. inemb dehai, drès peb-tra, é ma arfleuet me holér.

    (3) Effrayé.

    ●(c.1718) CHal.ms i. Effrayé, tr. «scontet, spontet, ar fleuet. queru. [= Kervignac]»

    ●(1904) DBFV 10a. arfleuet, tr. «effrayé (Ch. ms.).»

    (4) Déchaîné.

    ●(1854) PSA I 312. calmein en houlenneu ag ur mor arfleuet.

  • arfleuiñ
    arfleuiñ

    v.

    I. V. intr.

    A. (en plt de qqn)

    (1) S'emporter.

    ●(1790) MG 140. hui en désquou (...) d'arfleuein. ●147. me laquad d'arfleuein. ●356. e laq hé frièd d'arfleuin.

    ●(1838) OVD 159. mar da d'hur sperèd foënhein ha d'hur halon arfleuein.

    ●(1939) RIBA 116. Ha « Lagad-du » ha « Laost-Tako » e dérè, e arfleuè, e hujaotè, e sinsakrè, « Lagad-du » e gendalhè de huchal. ●(1919) BSUF 22. Hui e laké hou pried d'arfleuein é reskond dehou. (...) an dud tér ha douget d'arfleuein. ●(1922) EOVD 121. ne laret ket hou poénieu de dud tèchet d'arfleuein pe de hoal chonj. ●(1927) GERI.Ern 24. arfleuein v. n., tr. «s'emporter.»

    (2) Empirer (en plt de la colère).

    ●(1857) LVH 276. Imbér é golér e arfleuou.

    (3) Arfleuiñ ouzh : s'emporter contre.

    ●(1744) L'Arm 6b. S'acharner, tr. «Arfleuein doh unan bénag.»

    ●(1896) HIS 54. Arfleúein e hras kaloñ er roué doh er hoñzeu-sé.

    ●(1904) DBFV 10a. arfleùein, v. n., tr. «être en fureur, s'acharner (doh, sur).»

    B. (en plt du feu) S'activer sous l'action du vent.

    ●(1838) OVD 222. Er gohadenneu tan e arfleu a pe arrihue en ahuél guet-t-hai.

    II. V. tr. d.

    (1) Exciter (la colère, etc.) de qqn, l'exaspérer, l'exacerber.

    ●(1744) L'Arm 6a. Acharner, tr. «Arfléuein.» ●(1790) Ismar 352. N'en dès nitra e arfleu davantage colèer en Eutru-Doué.

    ●(1839) BESquil 102. En trous e hroé e arfleuas ul lionnès. ●(1896) HIS 52. kement-sé e arfleuas kaloñ en Eutru Doué.

    ●(1927) GERI.Ern 24. arfleuein v. a., tr. «irriter.» ●(1932) BRTG 5. Kiseu er Meillouz e arfleu grons er houréneréz.

    (2) Arfleuiñ ub. enep ub. : exciter qqn contre qqn.

    ●(1904) DBFV 10a. arfleùein, v. a., tr. «irriter, exciter (énep, contre).»

  • arfresk
    arfresk

    adj. À moitié frais.

    ●(1913) KZVr 32 - 12/10/13. Arfresk, tr. «à demi frais.»

  • argad
    argad

    m.

    I. (louvèterie)

    (1) Huée.

    ●(1927) GERI.Ern 24. argad m., tr. «huée, troupe de paysans armés contre les loups.»

    (2) Interj. Cri pour effrayer les loups, etc.

    ●(1927) GERI.Ern 24. argad m., tr. «cri pour effrayer le loup, etc.»

    II. (domaine militaire)

    (1) Kaout argad : être attaqué.

    ●(17--) ST 354. Gant aon n'ho pe argad o tremen ann henchou, tr. «de crainte que vous ne soyez attaqués sur les chemins.»

    (2) Seniñ argad : sonner la charge.

    ●(1915) HBPR 156. ma velomp he zoudarded (...) hag o sini argad.

  • argadeg
    argadeg

    f. –où Attaque en groupe.

    ●(1923) SKET I 66. dizarbenn argadegou.

  • argadenn
    argadenn

    f. –où Attaque.

    ●(1732) GReg 226a. Course, incurtion subite, acte d'hostilité, tr. «Argadenn. p. argadennou.» ●525a. Incursion, course des ennemis dans un païs, tr. «argadenn. p. argadennou.»

    ●(1847) FVR 368. eunn niver braz a Vretoned iaouank a varvaz enn argaden reuzeudik-ze. ●(1847) BDJ 114. argaden hen deus henebour grêt.

    ●(1919) BUBR 2/43. aoza d'o zro eun argaden vras. ●(1927) GERI.Ern 24. argadenn f., tr. «incursion.»

  • argadenniñ
    argadenniñ

    v. tr. i. Argadiñ ouzh : attaquer.

    ●(1923) SKET I 117. Argadenni ouz enez-Vreiz.

  • argader / argadour
    argader / argadour

    m. –ion Assaillant, attaquant.

    ●(1927) GERI.Ern 24. argadour, argader m., tr. «assaillant, envahisseur.» ●(1942) DRAN 94. Ar peziou 75 ha 155 a zo bet skrapet holl gant an argadourien.

  • argadiñ
    argadiñ

    v. tr. d.

    (1) Chasser en huée.

    ●(1927) GERI.Ern 24. argadi v. a., tr. «chasser en huée.»

    (2) Attaquer.

    ●(1732) GReg 226a. Faire des courses sur l'ennemi, tr. «argadi. pr. argadet.»

    ●(1927) GERI.Ern 24. argadi v. a., tr. «attaquer.» ●(1942) DRAN 143. a dlient argadi da ober prizonidi.

    (3) Agacer.

    ●(1659) SCger 129b. argadi, tr. «agacer.»

    ●(1927) GERI.Ern 24. argadi v. a., tr. «agacer.»

  • argadour
    argadour

    voir argader

  • argaeenn
    argaeenn

    f. –où Première haie devant une autre.

    ●(1904) KZVr 354 - 19/08/04. Argeen, kae (Treger, Goelo). ●(1913) KZVr 32 - 12/10/13. Argeen, fem., tr. «haie. Even ; la première haie qui défend la seconde plus intérieure. Bourdelès.» ●(1927) GERI.Ern 24. argeenn f., tr. «Première haie, devant une autre.» ●(1931) VALL 351b. Haie devant une autre, tr. «argaeenn f.»

  • argaenniñ
    argaenniñ

    v. tr. d. Garnir de haies.

    ●(1913) KZVr 32 - 12/10/13. Argeennin, tr. «garnir de haies. Estien[ne].»

  • argan
    argan

    m. Gazouillis.

    ●(1940) DIHU 347/74. Didan huéh vat er bokedeu / Argan en énedigeu. ●golo ix. argan, tr. «gazouillis.»

  • argant
    argant

    m. –où cf. arc'hant

    (1) Argent (métal).

    ●(1499) Ca 11a. Argant. g. argent. ●(c.1500) Cb 42b. Colier argant. g. colier dargent.

    (2) Argent (monnaie).

    ●(1576) H 19. Redim an prysonyer gant da aour ha da argant, tr. « Redeem the prisoner with thy gold and thy silver. »

    ●(1744) L'Arm 16b. Argent, tr. «Argantt. m.» ●150b. Fabricateur (…) De monnoye, tr. «A ra er scoédion hag en argand aral.»

  • argantad
    argantad

    m. =

    ●(1910-15) CTPV I 45. En argantad pe vent touchet, me mestrez, hui ou honto, tr. «L'argent, quand il est perçu, ma belle, vous le compterez.»

  • arganter
    arganter

    m. Argentier.

    ●(1499) Ca 11a. Argantier. g. argentier.

  • arganteris
    arganteris

    s. Argenterie.

    ●(c.1718) CHal.ms i. argenterie, tr. «arganteris.»

    ●(1839) BESquil 488. En Diacre santel en doé én é gargue hac én é hoarnation en orlemanteu, en arganteris hac en ol gloëstreu sacret.

  • argantiñ
    argantiñ

    v. tr. d.

    I. Argenter, recouvrir d'argent.

    ●(c.1718) CHal.ms i. argenter colorer en argent, couurir d'argent, tr. «argantein.» ●(1744) L'Arm 16b. Argenter, tr. «Argandein.»

    II. (domaine financier)

    (1) Enrichir.

    ●(1942) VALLsup 64b. Enrichir le pays, tr. «V[annetais] argantein er vro.»

    (2) Vendre, faire de l'argent de.

    ●(1919) DBFVsup 3b. argantat, tr. «faire argent de, vendre (Arv[or]).»

  • argantiri
    argantiri

    f. Argenterie.

    ●(1744) L'Arm 16b. Argenterie, tr. «Arganteri. f.»

    ●(1856) GRD 245. péré e hra dispigneu bras én hoarieu, én arganteri.

  • arganton
    arganton

    s. (botanique) Argentine.

    ●(1499) Ca 11a. Arganton. l. hec columbina / bine quedam herba. ●(c.1500) Cb 16a. Archanton. l. hec columbina / bine quedam herba.

  • argantus
    argantus

    adj.

    (1) Lucratif.

    ●(1996) CRYK 352. Me 'm eus ur vecher argantus, tr. «J'ai un métier qui rapporte.»

    (2) Pécunieux.

    ●(c.1718) CHal.ms iii. pecunieus, tr. «arganteus, en deen se crean en argant.»

    ●(1904) DBFV 10b. argantus, adj., tr. «pécunieux, qui a de l'argent (Ch. ms.).»

  • argaozeal
    argaozeal

    v. intr. Commencer à parler, gazouiller.

    ●(1919) DBFVsup 3b. argaujal (B[as] v[annetais]), v. n., tr. «gazouiller comme les petits enfants.» ●(1927) GERI.Ern 21. argaojal V[annetais], essayer de causer, gazouiller, comme les petits enfants.» ●(1977) BAHE 95/23b. Kreskiñ a rae ar poupig evel ar raden, ha krog e oa da argaozeal, nemet e oa un tamm bihan diwezhat o vont e-unan.

  • argarzh
    argarzh

    adj.

    (1) Odieux, détestable, exécrable.

    ●(1792) CAg 11. En argah pehet marvele.

    ●(1904) DBFV 10b. argarh, adj., tr. «détestable.» ●(1907) VBFV.fb 30a. détestable, tr. «argarh.» ●(1927) GERI.Ern 24. en argarh pehed marvel V[annetais], tr. «l'affreux péché mortel.» ●(1936) LVPR 103. Perak ez eus lod all [bugale], hag a vez argas, divergont ?

    (2) Effronté.

    ●(1904) DBFV 10b. argarh, adj., tr. «effronté.»

    (3) Qui mange comme un affamé.

    ●(1904) DBFV 10b. argarh, adj., tr. «qui mange comme un affamé.»

  • argarzherezh
    argarzherezh

    m.

    (1) Exécration.

    ●(17--) TE 34. andur ivi hac argarhereah Ismaël.

    ●(1904) DBFV 10b. argarhereh, tr. «détestation, exécration.»

    (2) =

    ●(1879) GDI 243. dré en argarhereah, dre er goal-gonzereah. ●249. En argarhereah e gonsist é hobér pé é larèt d'en nessan, én é bresanç, un dra d'hobér méh pé poén dehou.

  • argarzhet
    argarzhet

    adj. Exécré.

    ●(1732) GReg 280a. Detesté, ée, tr. «Argarzet.»

  • argarzhidigezh
    argarzhidigezh

    f. Exécration, chose odieuse.

    ●(1732) GReg 280a. Detestation, tr. «Argarzidiguez.»

    ●(1847) BDJ 244. Penaos he zeo ar gwal déhod eun hargarzidighez, tr. (GMB 37) «chose odieuse.»

    ●(1927) GERI.Ern 24. argarzidigez f., tr. «exécration.»

  • argarzhiñ
    argarzhiñ

    v.

    I. V. tr. d.

    A.

    (1) Détester, haïr, exécrer.

    ●(1659) SCger 129b. argarza, tr. «detester.» ●(1732) GReg 5a. Avoir quelqu'un en abomination, tr. «Argarzi ur re-bennac.» ●280a. Detester, avoir en execration, tr. «Argarzi. pr. argarzet. ærgarzi. pr. ærgarzet. Van[netois] argarheiñ.» ●Je le deteste, tr. «Me èn argarz. m'en ærgarz. Van[netois] me'n argarh.» ●Je te deteste, tr. «Me ez argarz. m'ez ærgarz.» ●Il est detesté de tout le monde, tr. «Argarzet eo gand ar bed oll. ar bed oll èn argarz.»

    ●(1824) BAM 111. argarzi an disurs-se. ●(1847) BDJ 82. mar duhit d'he hargarzi. ●(1861) BSJ 11. ne mès chet distroeit me face a zoh er ré em argarhé hag e scopé doh-ein.

    ●(1904) DBFV 10b. argarhein, v. a., tr. «détester, exécrer.» ●(1907) VBFV.fb 30a. détester, tr. «argarhein.» ●(1927) GERI.Ern 24. argarzi v. a., tr. «Détester.»

    (2) [le plus souvent en incise en fin d'énoncé] M'en argarzh : locution qui exprime l'exécration, je l'exècre.

    ●(1647) Am.ms 611. Ac eff ho amren me hargarz pen quy, tr. « Et lui de délirer : abomination ! tête de chien » ●684. Me hargarz rudet gant da coz petard, tr. « Abomination ! mis en rut par ton vieux pétard »

    ●(1659) SCger 159a. menargars, tr. «detestable.» ●(1732) GReg 280a. Je le deteste, tr. « Me èn argarz. m’en ærgaz. Van[netois] me’n argah. ●Le Diable que je deteste, tr. « An Diaul me’n argarz »

    ●(1872) DJL 17. ablamour d'ar Pruss men'her-gaz.

    (3) =

    ●(18--) BSG 186. Ar bougré damargaz !

    (4) (insulte) Beg me’n argarzh : personne odieuse.

    ●(1964) BRUD 17/28. Chistrouenn vrein ! Beg minergez !

    (5) (en parlant des chiens) Exciter.

    ●(1659) SCger 65a. harcer les chiens apres quelqu'un, tr. «isial ar chas voar lerc'h vre, argarzi &c.»

    B. Insulter.

    ●(1790) MG 29. Argarhét vou guet-on, câsseit ha disprisét. ●356. hi e argarh hé zud eid ur bagatèll.

    ●(1904) DBFV 10b. argarhein, v. a., tr. «insulter.»

    II. V. pron. réfl. En em argarzhiñ : s'insulter.

    ●(1767) ISpour 145. Cleüein ë-rerr ur voüess hac unn deine doh hum argarhein.

  • argarzhiri
    argarzhiri

    f. Abomination.

    ●(1732) GReg 280a. Detestation, tr. «argarziri.»

  • argarzhus
    argarzhus

    adj. Odieux, détestable, exécrable.

    ●(1732) GReg 5a. Abominable, tr. «argarzus.» ●280a. Detestable, que l'on doit detester, tr. «Argarzus.» ●Neron étoit un homme détestable, tr. «An empalazr Neron a yoa un dèn argarzus.»

    ●(1824) BAM 111-112. e teu an den da veza quen argarzus evel an Idolou oc'h pere en deus joa. ●(1846) BAZ 325. tentationou argarzus. ●(1847) FVR 232. saotrereziou euz ar re argarzusa.

    ●(1904) DBFV 10b. argarhus, adj., tr. «exécrable.» ●(1927) GERI.Ern 24. argarzus adj., tr. «détestable.»

  • argas / argasiñ
    argas / argasiñ

    v. tr. d.

    (1) Chasser, expulser (qqn).

    ●(1838) CGK 3. Beza (…) / Argazet evel ar bleizi. ●(1857) HTB 2. argaset ha kondaonet da labourat er mengleuiou. ●(1864) SMM 232. A ra din da argassi. ●(1896) GMB 313. l'h est très sensible en pet[it] Trég[uier], dans hargas chasser, expulser, congédier.

    ●(1907) AVKA 52. Gan ur gir Jesus a hargase an diaoulo. ●(1927) GERI.Ern 24. argas, hargas T[régor] v. a., tr. «Chasser, expulser, congédier.»

    (2) Argas eus : chasser de.

    ●(1857) HTB 202. argas an diaoul er maez euz ar boest.

    ●(1903) MBJJ 257. goude bean argaset hon zado koz euz a Jeruzalem. ●(1907) AVKA 238. betegout a vea hargaset deus ar synagog.

    (3) Chasser (une idée).

    ●(1902) PIGO I 145. kement-ze n'int nemet sonjo diboell ; argas an treo-ze diwar da spered !

  • argasadenn
    argasadenn

    f. –où Expulsion.

    ●(1923) SKET I 135. e renas an argasadenn betek ar penn.

  • argebuzenn
    argebuzenn

    voir arkebuzenn

  • Argenon
    Argenon

    hydronyme An Argenon : L’Arguénon (source à Collinée, 57 km).

    ●1910 ISBR 7. Argenon. ●1914 ARVG Mae 78. Hag an Argenon, adreuz stank Jugon ha kêrig Plankoet. ●1986 BRSZ 58a. Arganon.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...