Devri

Recherche 'g...' : 4478 mots trouvés

Page 83 : de gwichez (4101) à gwikad (4150) :
  • gwichez
    gwichez

    f. Guichet de confessionnal.

    (1921) PGAZ 49. Pa vezo digoret ar vichez, ar preneztig bian, gant ar beleg, ma ne vez ket ho penn ken huel hag ar vichez (…).

  • gwidal .1
    gwidal .1

    adj.

    (1) =

    (1944) EURW I 32. hada devosion en eneou, ha ma hini-me a oa gwidal mat. ●147. Ar re all ac'hanomp, a oa pell gwidaloc'h eget Ab Alor.

    (1966) BREZ novembre 109/8b. Dond a reas da veza tramailler, feker, gwidal ha reder-e-reor evel porhell bihan sant Anton. ●(1970) BHAF 384. Eur bugel gwidal a zo «abil», nervuz, poan dezañ en eun tu bennag, atao o redeg warlerh e fri, o firboucha.

    (2) =

    (1970) BHAF 384. Med pa gomzer euz eun den war an oad, eo gwasoh ar ster : nebeut a benn ha troet da verheta. Marteze eo bet kenteuzet gwidal gant gadal.

    (3) =

    (1908) BOBL 01 août 188/2b. Itronezed gwidal Bro-Saoz o deuz kavet dizrenvelerezed en Bro C'hall. E leiz a verc'hed (…) a fell d'ezo voti.

  • gwidal .2
    gwidal .2

    m. –ed =

    (1912) MMKE 178. Sed aman eur gwidal ! ●(1935) BREI 401/3b. Kement breuriez ha strollad gwidaled.

  • gwidal .3
    gwidal .3

    v. intr. Pépier, gazouiller.

    (1499) Ca 157b. [pichon] vnde pipio / as. n. g. piper. b. guydal.

  • Gwidel
    Gwidel

    n. de l. Guidel.

    (1) Gwidel.

    (1748) CI.pou []. Gùidèl.

    (1867) BBZ III 337. E Gwidel e oent diskennet.

    (1902) LZBg Mae 101. Guidel. ●(1905) ALMA 70. Guidel. ●(1905) DIHU 01/10. Loeiz er Foéuour a Huidel. (...) Foéuour Guidel. ●(1959) MOJE II 6. ken kaer m'eo dalhet he houn e parreziou Plañwour, Gwidel ha Kloharz. ●(1995) LMBR 60. E Gwidel emañ an dour dre-holl.

    (2) (Expression)

    (2005) TAGW 339. 'wid piw 'peus votet ? - 'wid person Gwidel ! / Pour qui avez-vous voté ? - pour le recteur de Guidel (i.e. : ça ne vous regarde pas !).

    (3) (Blasons populaires) Voir Foeñverion, Yac'hoc'hed.

    (4) [Toponymie locale]

    (1835) GUI 75. on découvrait la fumée des chaumières de Kervresten et de Beg-en-Ainès. ●117. qui servait encore il y a quelques années aux familles de Kerwigott, de Beg-en-Ainès et de la Sauderaie. ●295. Loc-Maria.

    (1905) DIHU 03/48. parréz Guidel, er gadon e arriùas étal Sant-Maheu.(1942) DHKN 57. Manér er Boderù ne oè ket ur hastel, eit laret mat. ●63. rak a skoéans dehi éh oè ur beizantéz ag er Pemp-Hent e anaùé, hag e vehè bet ret dehi, penevé-sé, derhel komz dehi. ●68. én ur hratat dehi ur haer a brov aveit hé chapél a Gériadeu. ●(1995) LMBR 63. poderien Kerbigod.

  • Gwideliz
    Gwideliz

    pl. Habitants de Guidel.

    (1906) DIHU 18/305. Er Huidéliz.

  • gwidennad
    gwidennad

    f. –où Traînée.

    (1927) GERI.Ern 206. gwidennad T[régor] f., tr. «Rangée, traînée, foule.» ●(1931) VALL 750a. Traînée, tr. «gwidennad f.» ●(1944) GWAL 163/166. (Ar Gelveneg) Daskren a ra gorre an dour a-daol trumm, a widennadoù hir. ●167. Pa dremen war an dour gwidennadoù teñval.

  • gwidig / gwignig
    gwidig / gwignig

    m. (jeu) Jeu de crosse.

    (1919) DBFV.Sup 30a. guidig, guignig (M.), tr. « jeu de crosse. »

  • gwidilañ
    gwidilañ

    v.

    (1) V. tr. d. =

    (18--) MILg 241. Mez e kalon hor skolaerien / e wideler mil wall c'hrizien.

    (2) V. intr. Serpenter.

    (1927) GERI.Ern 206. gwidila v. n., tr. «serpenter ; tortiller.» ●(1931) VALL 688a. Serpenter, tr. «gwidila

  • gwidilus
    gwidilus

    adj. Tortueux.

    (1) Tortueux.

    (1732) GReg 929b. Tortueux, euse, qui va en tournant, tr. «guydilus

    (1876) TDE.BF 272b. Gwidiluz, adj., tr. «Entortillé, enroulé, brouillé.»

    (1927) GERI.Ern 206. gwidilus, tr. «tortueux, sinueux.»

    (2) An diaoul gwidilus : le serpent tortueux.

    (1732) GReg 929b. Le serpent tortueux, ou plein de remplis, dont parle l'Ecriture Sainte, tr. «an diaul guydilus

    (3) Qui n'est pas franc dans ses paroles.

    (1876) TDE.BF 272b. Gwidiluz, adj., tr. «au figuré, qui n'est pas franc dans ses paroles.» ●(1890) MOA 242a. Qui n'est pas franc dans ses paroles, tr. «gwidiluz

    (1927) GERI.Ern 206. gwidilus, tr. «trompeur.»

  • gwidor
    gwidor

    m.

    (1) Culot.

    (1732) GReg 240a. Culot, ou closcul, le dernier reçû dans quelques corps, tr. «Guidor. ar güidor

    (2) plais. Auricualire, petit doigt.

    (1732) GReg 299a. Ar bis bihan. (burlesq. bisi-bu. ar guydor-oc'hicq. ar guydor.

  • gwidoroc'h
    gwidoroc'h

    I.

    A. M. Dernier-né d’une portée de truie, etc.

    (c.1500) Cb 105a. Guidoroch. g. le dernier cochon.

    (1659) SCger 153a. guidoroc, tr. «le derrnier des petits cochons.» ●(1732) GReg 176a. Le dernier des petits cochons, tr. «Ar guydor-oc’h. ar guydor-oc’hicq

    (1876) TDE.BF 272b. Gwidoroc’h, s. m., tr. «Le dernier né des petits cochons.»

    B. M./f. Dernier-né/Dernière-née des enfants dans une famille.

    (1876) TDE.BF 272b. Gwidoroc’h, s. m., tr. «Il se dit aussi, en termes familiers, du dernier des enfants.»

    (1931) VALL 63b. Benjamin ; (le) benjamin, le dernier enfant, tr. «gwidoroc’h pl. –ed.» ●(1943) HERV 118. Hervelina, avat ar widoroc’hig, oa bet atao an dosta d’e galon.

    C. plais. Auriculaire, petit doigt.

    (1732) GReg 299a. Ar bis bihan. (burlesq. bisi-bu. ar guydor-oc'hicq. ar guydor.

    II. Homme de peu de vigueur.

    (1868) FHB 193/296b. N’em eus nemet pemp taltouin, pemp guidoroc’h divalo.

    (1924) NFLO. bout d’homme, mauvais rejeton, tr. «bidoroc’h (H[aut-Léon) m. et f. selon sexe.» ●(1935) LZBl Du/Kerzu 194. eur gwidoroc’h a roue aman er vro.

  • gwidre
    gwidre

    m.

    (1) Ruse.

    (1876) TDE.BF 272b. Gwidre, s. m., tr. «Ruse, subtilité, malice.»

    (1909) KTLR 89. Eun Tregeriad hag eul Leonard, leun ho zac'h a widre, a erruaz ganthan. ●(1959) TGPB 198. Met ne ouien ket e verve kemend-all a widre e klopenn vrein va enebour.

    (2) Accès de mauvaise humeur.

    (1876) TDE.BF 272b. Gwidre, s. m., tr. «quinte de mauvaise humeur.»

    (3) Bezañ, sevel gwidre en ub. : être de mauvaise humeur.

    (1870) FHB 303/329b. ez eus savet guidre enho.

    (1922) FHAB Here 301. met ar vamm-goz a oa gwidre enni.

    (4) Bezañ gwidre gant ub. : être de mauvaise humeur.

    (1911) BUAZperrot 49. ar pried a c'hell kas e bried da vale d'an distera gwidre a vô ganti.

  • gwidreal
    gwidreal

    v. intr. Être de mauvaise humeur.

    (1889) ISV 451. Hirio da benn zo tenval / Ne rez mui nemet guidreal, / Ha ne ket souez, rak tra pe dra, / Zo dalc'h mad oc'h da zieza.

  • gwidreet
    gwidreet

    adj. De mauvaise humeur.

    (1876) TDE.BF 272b. Gwidret, et aussi Gwidreet, adj., tr. «il se disait d'un homme qui est toujours de mauvaise humeur et qui est incommode à ceux qui l'entourent, quinteux.»

  • gwidreüs
    gwidreüs

    adj. Rusé.

    (1876) TDE.BF 272b. Gwidreuz, adj., tr. «Subtil, malicieux, rusé.»

    (1963) LLMM 99/267. da doullañ dindan douar trepasoù ha kevioù gwidreüs meurbet.

  • gwiet
    gwiet

    adj. Tissé.

    (1499) Ca 101b. [gueaff] Jnde textus / ta / tum. gallice tessu. b. gueet.

  • gwif
    gwif

    [mgall gwif ; voir gouzifiad & DEBM 300, équivalent exact du gall gwif]

    F. –où (agriculture) Longue fourche à deux doigts.

    (1879) ERNsup 155. gwif, f., fourche à pied long, Lanr[odec]. ●(1895) GMB 288. tréc[orois] gwif, f. pl., o, fourche à deux doigts, à pied long.

    (c.1900) VALLtreg 279 (1020-6). Gouif : fourche à long manche. ●(1105-7). Gwif fourche à deux dents et à long manche (Biler). Fém. pl. gwifo, fourche à 2 doigts et à pied long (RECe VII 311-312). – Tréguier. (Gallois gwyddif = serpe.) Eur wif se dit d’une fourche à 2 dents à Quemper-Guézennec. (…) Fourche à deux dents. Skoet en deuz gant-an a doliou gwif, tr. « il a frappé à coups de fourche à deux dents. » (Lec’hvien). ●(1931) VALL 316a-b. Fourche à deux dents, tr. «gwif f.» ●(1980) MATIF 99. avec leur fourche à deux dents pointues, celle qu’on appelle ar wiff en breton.

  • gwifad
    gwifad

    [gwif + -ad]

    F. -où (agriculture) Ce que l’on prend avec une fourche à deux dents.

    (c.1900) VALLtreg 279 (1020-6). gouifad, tr. « ce que l’on prend en une fois avec la fourche. » (Goëlo, Biler).

  • gwifl
    gwifl

    m. –où (charpenterie)

    (1) Chevron.

    (1633) Nom 143a. Canterij : chantiers, ou chevrons : guifflou, guifflennou.

    (1659) SCger 25a. cheuron, tr. «guiffl.» ●153b. guinflou, tr. «chevrons.» ●(1732) GReg 163b. Chevron, bois de sciage à mettre sur les pannes des couvertures d'un logis pour soutenir les lattes, tr. «Guiffl. p. guifflou

    (2) local. Solive.

    (1732) GReg 163b. en quelques endroits on dit : Qebr. p. qebrou, qui est proprement, solive ; & là ils disent güiffl pour solive. ●873b. Solive, pièce de mairin qui se pose de travers sur les planches, tr. «guïffl. p. guïfflou

  • gwiflaj
    gwiflaj

    m. (charpenterie)

    (1) Ensemble de solives.

    (1744) L'Arm 361a. Les solives, tr. «Gùiffrage

    (1907) VBFV.bf 29b. guifren, f. pl. guifraj, tr. «solive.»

    (2) Ensemble de pièces de bois.

    (1744) L'Arm 26b. Barricade, tr. «Bardeell guiffrage d'arresstein enn anemisétt.»

  • gwiflajenn
    gwiflajenn

    f. –où (charpenterie) Solive.

    (1744) L'Arm 361a. Solive, Soliveau, tr. «Gùiffragênn.. neu. f.»

  • gwiflañ
    gwiflañ

    v. (charpenterie) Faire des chevrons.

    (1732) GReg 163b. Faire des chevrons, ou, les mettre en œuvre, tr. «Güiffla. pr. güifflet

  • gwiflek
    gwiflek

    adj. (charpenterie) Plein de chevrons.

    (1732) GReg 163b. Plein de chevrons, tr. «Güifflecq

  • gwiflenn
    gwiflenn

    f. –où (charpenterie)

    (1) Chevron.

    (1633) Nom 143a. Canterij : chantiers, ou chevrons : guifflou, guifflennou.

    (2) Solive.

    (1744) L'Arm 361a. Solive, Soliveau, tr. «Gùiffrênn

    (1907) VBFV.bf 29b. guifren, f. pl. guifraj, tr. «solive.» ●(1914) DFBP 195a. lambourde, tr. «Gwiflen

  • Gwig
    Gwig

    n. de l. (rivière) Ar Gwig : le Guic (affluent du Léguer, 5 km de long).

    (1) Ar Gwig.

    (1905) BOBL 22 juillet 44/3e. en eur heuil bord rivier ar Guic. ●(1923) ARVG C’hwevrer 22. evit meskan he dour gant hini ar Gwik. ●(1923) ARVG Eost 136. Heuilhet gante, adalaek ar mor, stêr al Leger hag ar Gouig, epad tri-c’hart leo. ●(1941) GWAL 140-43/83. war stêr Leger a gej e Benac’h gant ar Gwik.

    (2) (Légende)

    (1959) BRSA 220. Tav, dour, mik, / Ma klevin ma c'hoarig. ●« Le Guic, malgré son débit torrentiel, est prodigieusement silencieux à l'endroit où se retrouvaient les deux ermites [= Envel & Jeune], mais depuis le jour seulement où à cause de leur tapage, Envel, ne pouvant entendre sa sœur, commanda aux eaux ».

  • gwig
    gwig

    m. -où (gwikoù par erreur) Bourgade. Cf. gwigour .1

    (1659) SCger 153a. guic, tr. «bourg.» ●(1732) GReg 170b. Cité, Ville, tr. «ãls. guycq. p. guycqou

    (1834) KKK 85. war eur platen huel hirio strobet gand ar gwikou Kerilien, Koadaleg ha Kergroaz. ●(1876) TDE.BF 273a. Gwik, s. m. (anc.), tr. «Bourg, bourgade.»

  • gwigadenn
    gwigadenn

    f. –où Chaîne ; de branches retorses attachant la latte de la charrue.

    (1732) GReg 155b. Une chaine de bois faite de branches retorses qui attache la latte au chariot, tr. «Güigadenn. p. ou. güeadeñ. ar vigadeñ.» ●L’œillet de cette chaîne ou entre la latte, tr. «Lagadeñ ar vigadeñ

    (1876) TDE.BF 272b. Gwigadenn, s. f., tr. «Chaîne de la charrue. – Ar wigadenn (vigadenn), la chaîne.»

    (1931) VALL 107b. Chaîne ; de branches retorses attachant la latte de la charrue, tr. «gwigadenn f.»

  • gwigal
    gwigal

    v. intr. Grincer.

    (1992) HYZH 189/64. (Treboull) me m'us klevet ma zad o lavar 'vat a n'eus klevet karrig an Ankou ya, o wigal.

  • Gwigaled
    Gwigaled

    voir Aled

  • Gwiglann
    Gwiglann

    n. de l. Guiclan.

    (1) Gwiglann.

    (1732) GReg 110a. guyc-lan.

    (1821) GON 265a. Gwîk-lann. ●(1836) OLLI 134. Buez Mari-Amiç Picart ganet e Guiclan. ●(1847) FVR 114. Jezekel, belek euz a Wiklan. ●(1860) BAL 210. eus a Viclan da Lambader. ●(1877) EKG I 85. Tud Sant-Thegonnek, Guimiliau, Guiclan, Lambaol-Guimiliau ha re an Dre-Nevez. ●86. Guiklan ha Guimilliau. ●(1890) MOA 21a. Guiklann.

    (1905) ALMA 63. Gwiklann. ●(1907) FHAB Kerzu 310-311. Morse ne oue gwelet eun hevelep prosesion kemenerien. Beza e oa euz a bep leac'h : denved Pontivi, glaziked Kast, melaniked Elliant, pilhaouerien Poullaouën, juloded Gwiklan, ha zoken pennou sardin Douarnenez. ●(1923) FHAB Mezeven 6/214. Alan Tournemine en devoa kasoni ouz eun den chentil eus a Wiclan, Jakez ar Senechal, aotrou Lezarazien.

    (2) Ploulann.

    (1732) GReg 110a. plou-lan.

    (1821) GON 265a. Plou-lann.

    (3) (Devise de maison noble).

    (c.1900) PEAB.Guiclan 30. Kersauson, Sr de Combout et de Kersaintgilly : de gueules au fermail d'argent; devise : Pred eo, pred a vo.

    (4) [Toponymie locale]

    (1878) EKG II 310. Kenavezo ive, Itroun-Varia a Gerreloun !

    (1911) BUAZmadeg 150. Edo erruet e Koat ar zarpant e Lezerazien.(1923) FHAB Mezeven 6/214. Alan Tournemine en devoa kasoni ouz eun den chentil eus a Wiclan, Jakez ar Senechal, aotrou Lezarazien.

  • gwign
    gwign

    m. –

    (1) Signe.

    (1903) MBJJ 209. petore mennoz a zo dindan e wign. Hag heñ oc'h ober eur gwign all. ●(1911) DIHU 72/263. dré gonzeu pé dré guigneu.

    (2) Ober gwign da ub. : faire signe à qqn.

    (1856) GRD 113. En henteu péré e guemérér eit dastum danné e zou èl henteu distro ar béré é laquér ur merche eit gobér huin d'er e bass : amen é hès bet lairet un dén.

    (1912) DIHU 85/102. Lakdar, hemb konz, e hras guign dehé de chouket etaldon ar er héaut. ●(1934) BRUS 127. Faire signe, tr. «obér guign.» ●(1974) YABA 05.10. Mé de hopal dehon ha d'obér guign dehon.

    (3) Dre wign : en faisant des signes.

    (1907) AVKA 3. E, e-unan, en roe d'he dre wign da c'hoût. ●9. ha ma c'houljont dre wign ouz e dad an hano e felle dehan rei d'e vab. ●(1932) GUTO 2. Hag ean eilgiriet dehè dré huign en degas dehon.

  • gwign-lagad
    gwign-lagad

    m. Clignement de l'œil.

    (1732) GReg 173b. Clignement de l'œil, pour faire signe à un autre, tr. «güign-lagad

  • gwignadenn
    gwignadenn

    f. –où

    (1) Clin d'œil, signe.

    (1919) KZVr 356 - 28/12/19. gwignadenn, tr. «un signe.» ●(1931) VALL 692a. Signe de l'œil, tr. «gwignadenn f.»

    (2) Ober ur wignadenn : faire un clin d'œil.

    (1931) VALL 692a. faire signe ainsi [de l'œil], tr. «ober eur wignadenn

  • gwignadur
    gwignadur

    m. Clignement.

    (c.1500) Cb 106a. [guingnal an noulagat] Jtem hoc mitus / tus / tui. g. signe faict de loeil / guingnement / consentement. b. guingnadur / autreadur.

    (1732) GReg 173b. Clignement de l'œil, pour faire signe à un autre, tr. «Güignadur

  • gwignal / gwigniñ
    gwignal / gwigniñ

    v.

    I. V. tr.

    A. V. tr. d.

    (1) Gwignal an daoulagad : cligner des yeux.

    (1464) Cms (d’après GMB 306). Guingnal a nou lagat, guigner des yeux. ●(1499) Ca 106a. Guingnal an noulagat. g. guingner des yeux.

    (2) Gwignal ub. : cligner de l'œil à qqn.

    (1732) GReg 173b. Cligner quelqu'un, guigner, faire signe des yeux à quelqu'un, tr. «Güignal ur re.» ●(1792) BD 4155. eman ous ma guignal da vonnet dequichen, tr. «Elle me fait de l'œil pour que j'aille près d'elle.» ●(17--) CT Acte II 705. eman ous me guinnal da vonet de chuchen, tr. «elle me fait signe d'aller près d'elle.»

    (3) Guigner.

    (1732) GReg 481a. Guigner, regarder du coin de l'œil, tr. «Guïgnal. pr. guïgnet

    B. V. tr. i. Gwignal da ub. : faire signe à qqn.

    (1849) LLB 640. Te huignou d'ein pelat a zoh er hareger.

    II. V. intr. par ext. Faire des signes de la main, etc.

    (1903) MBJJ 209. 'n eur wignal gant ma biz ha gant ma fenn. ●(1910) MBJL 145. Ker 'n eus an Otro Bourne, gant e zaouarn, gwignal d'an dud tevel. ●(1913) AVIE 5. guignein dehé get é zehorn. ●(1925) DIHU 163/202. (Groe) Hugnal, tr. «faire signe, appeler avec le bras.» Dastumet de Vleimor.

  • gwigned
    gwigned

    f. gwignizi

    (1) Outil à sarcler.

    (1915) KZVr 125 - 25/07/15. Gwigned, féminin, : ar wigned, pluriel gwinezi, est employé en Bas-Léon, pour désigner une palette à sarcler. ●(1957) AMAH 244. ken manchek hag un troc’her lann kollet gantañ gwigned ha fichell.

    (2) Faucille pour récolter les algues.

    (1920) KZVr 365 - 29/02/20. faucille pour couper le goemon attaché aux rochers. E Treger, gwigned. ●(1987) GOEM 57. A Porpoder, elle porte le nom de vignet, ar c'houignet (pluriel : ar c'houignizi).

  • gwignen
    gwignen

    m. Aubier.

    (1732) GReg 63b. Aubier, ou, aubour, ou, aubien. Le bois blanc qui se trouve entre le vif de l'arbre, & l'écorce, tr. «Güignen

  • gwigner
    gwigner

    m. –ion Celui qui cligne des yeux pour faire signe à qqn.

    (1732) GReg 173b. Celui qui cligne, qui guigne quelqu'un, tr. «Van[netois] Güigner. p. güignéryen

  • gwignig
    gwignig

    voir gwidig

  • gwigniñ
    gwigniñ

    voir gwignal

  • gwigour .1
    gwigour .1

    m. Marchand.

    (14--) Jer.ms 166. Quemeret treut ha bourr / Ha pan duy an guygourr, tr. Herve Bihan « Prenez maigre et gras, / Et quand viendra le marchand. »

  • gwigour .2
    gwigour .2

    m.

    I.

    (1) Action de grincer, grincement.

    (1732) GReg 123a. Bruit d'une charrette, tr. «Güigour

    (1876) TDE.BF 242a. Gouigour, s. m., tr. «Bruit d’une porte sur ses gonds, d’un essieu mal graissé, cri de souliers neufs.» ●(1877) EKG i 76. dihunet gand guigour an alc’houez e potaill an nor. ●(1878) EKG ii 124. guigour ar gleizenn. ●(1945) DWCZ 12. gant e votou ler melen, nevez flamm ha gwigour ganto.

    (1954) VAZA 44. gwigour ur c'harr o pellaat. ●(1955) VBRU 35. gwigour heuzoù nevez.

    (2) (Un) grincement.

    (1923) KNOL 151. an nor a zerras gant eur wigour hag eun trouz spountus.

    II. par ext.

    (1) Plainte.

    (1910) FHAB Mae 152. Guigour a oa enni muioc'h-mui. ●(1932) ALMA 119. Hag e tle ar goaz, heb klem na wigour / senti atao, ha staga d'al labour.

    (2) Bruit.

    (1924) NFLO. bruit. que de bruit tu fais, tr. «hag a wigour a zo ganez.»

    (3) = (?) Vantardise (?).

    (1953) BLBR 63/(couv. 3). c'houi eo a zo bet o ren ar gouel daoust d'an nebeut a wigour a zo bet klevet ganeoc'h.

    III. (en plt de qqn) Revr-war-wigour : un m’as-tu vu.

    (1954) VAZA 154. daoust d'e garg n'eo ket ur reor war wigour.

  • gwigouradenn
    gwigouradenn

    f. –où Grincement.

    (1942) VALLsup 89a. Grincement, tr. «gwigouradenn f.»

  • gwigourañ
    gwigourañ

    voir gwigourat

  • gwigourat / gwigourañ
    gwigourat / gwigourañ

    v. intr. Grincer.

    (1659) SCger 153a. guigoura, tr. «faire du bruict.» ●(1732) GReg 123a. Faire le bruit d'une charrette, tr. «Güigourat. pr. güigouret

    (1838) CGK 4. Miret un hor da vouigourat. ●(1857) CBF 95. Lardit ar c'harr, rak gouigourat a ra ker gourt eo da loc'h, tr. «Graissez la charrette, car elle crie, tant elle est difficile à remuer.» ●(1864) SMM 166. an doriou o tigeri hag o vigourrat. ●(1867) MGK 128. Pa c'houigour 'nn nor o tigeri. ●(1872) ROU 79b. La plus mauvaise roue crie le plus, tr. «Ar rod falla a vigour muia.» ●(1877) EKG I 227. Kerkent e klefcheur ar poleou o c'hrigonsal, o vigourat. ●(1878) EKG II 124. ar gleizenn a deuaz ganen (…) en eur vigourrat. ●(1884) LZBt Meurzh 45. kirri a c'hiz koz : gwigourat a rent euzuz.

    (1903) MBJJ 104. rojo ar c'hirri a ouigour hag a skrij da vreuza hon diouskouarn. ●(1919) BUBR 3/65. trouz hon treid war an hent hag an harnez o wigourat en-dro d'hon c'horfou.

  • gwigourer
    gwigourer

    m. –ion Pleurard, geignard.

    (1899) MSLp xi 5 [96]. gouigourrer «pleurard, pleurnicheur, qui se plaint toujours» Milin ms.

  • gwik .1
    gwik .1

    voir gik

  • gwik .2
    gwik .2

    voir gwig

  • gwikad
    gwikad

    m. Citoyen.

    (1732) GReg 170b. Citoyen, tr. «ãls, guycqad

    (1847) BDJ 58. Daou vikad eus an êenvou, tr. «(GMB 304) deux citoyens du ciel.» ●(1876) TDE.BF 273a. Gwikad, s. m., tr. «Habitant d'un bourg.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...