Devri

Recherche 'to...' : 883 mots trouvés

Page 8 : de torkulin (351) à torrant (400) :
  • torkuliñ
    torkuliñ

    v. tr. d. Éculer.

    ●(1744) L'Arm 436a. Éculer, tr. «Torculein.»

    ●(1904) DBFV 227b. torkulein, v. a., tr. «éculer (l'A.).»

  • torloiñ
    torloiñ

    voir dorloiñ

  • torlosk
    torlosk

    voir tarlask

  • tornaod
    tornaod

    m. (géographie) Falaise.

    ●(1633) Nom 246a. Torrens : torrent : torrant, tornaut.

  • tornikell
    tornikell

    f. –où Pirouette.

    ●(1744) L'Arm 286b. Pirouette, tr. «Tro ar sêlle er botte : Torniquêlle.. leu. f.»

  • tornikellat
    tornikellat

    v. int. Pirouetter.

    ●(1744) L'Arm 286b. Pirouetter, tr. «Gobérr unn dro ar sêlle er botte : Torniquêllatt.»

  • tornouer
    tornouer

    voir tournouer

  • torodell .1
    torodell .1

    adj. Qui marche de travers.

    ●(1931) VALL 180a. qui marche de travers, tr. «torodell.»

  • torodell .2
    torodell .2

    m. Celui qui se pavane.

    ●(1931) VALL 541b. Celui qui se pavane, tr. «torodell T[régor] m.»

  • torodelliñ
    torodelliñ

    v. intr. Se pavaner.

    ●(1931) VALL 180a. Se dandiner, tr. «torodelli.» ●541b. Pavaner (se), tr. «torodelli.»

  • torodos
    torodos

    voir todoros

  • toron
    toron

    m. Radoteur.

    ●(1931) VALL 145b. Radoteur, tr. «toronour V[annetais].»

  • toronal / toronat
    toronal / toronat

    v.

    (1) (en plt de qqn) Radoter.

    ●(1905) KDBA 6. lausket en azen aral de doronat er péh e garou. ●(1931) VALL 145b. Radoter, tr. «torônal V[annetais].» ●(1934) BRUS 79. Radoter, tr. «toroñnal.»

    (2) Gronder.

    ●(1918) LILH 8 a Eost. beta ken ma ta en aerlestri de doroñnal d'en noz drest hor pen.

  • toronour
    toronour

    m. –ion Radoteur.

    ●(1931) VALL 145b. Radoteur, tr. «toronour V[annetais].»

  • torosenn
    torosenn

    f. –où

    (1) (géographie) Tertre.

    ●(1659) SCger 15b. bosse de terre, tr. «dorossen.» ●145b. dorossen, tr. «bosse de terre.» ●(1732) GReg 104b. Bosse de terre, élevation, bute, tr. «doroçzeñ. p. doroçzennou.»

    (2) Massue.

    ●(1659) SCger 77b. massuë, tr. «dorossen.»

  • torosennad
    torosennad

    f. –où Chute.

    ●(1927) TSPY 10. eun tarosennad am eus tapet aze.

  • torosennadur
    torosennadur

    m. –ioù Relief (de terrain).

    ●(1931) VALL 640a. Relief, tr. «torosennadur m.»

  • torosennek
    torosennek

    adj. Accidenté.

    ●(1931) VALL 73b. qui a des bosses, tr. «torosennek.»

  • torosennus
    torosennus

    adj. Accidenté.

    ●(1732) GReg 104b. Païs inégal, plein de bosses, de collines &c., tr. «Canton doroçzennus. bro doroçzennus.»

    ●(1942) VALLsup 2b. Accidenté (terrain), tr. «torosennus.»

  • torpez
    torpez

    coll. (cuisine)

    (1) Galettes cuite à la poêle.

    ●(1931) VALL 328a. Galette cuite sur la poêle, tr. «torpez col. sg. torpezenn f. pl. ou.»

    (2) Torpez tore : galette de farine délayée dans l'eau, ou mélangée de bouille d'avoine qu'on pétrit comme la pâte

    ●(1942) VALLsup 84b. tolpez tore et kouign-yod désignent une galette de farine délayée dans l'eau, ou mélangée de bouille d'avoine qu'on pétrit comme la pâte.

  • torpezañ
    torpezañ

    v. tr. d. Agglomérer.

    ●(1931) VALL 14a. Agglomérer ; réunir en une masse compacte, tr. «torpeza.»

  • torpezenn
    torpezenn

    f. –où, torpez (cuisine) Galette cuite à la poêle.

    ●(1931) VALL 328a. Galette cuite sur la poêle, tr. «torpez col. sg. torpezenn f. pl. ou.»

  • torpilh
    torpilh

    m. –où (armement) Torpille.

    ●(1919) BUBR 1/19. an torpilhou a goueze hep paouez.

  • torpilhañ
    torpilhañ

    v. tr. d. Torpiller.

    ●(1914) DFBP 324b. torpiller, tr. «Torpilla.»

  • torpilhenn
    torpilhenn

    f. –où (armement) Torpille.

    ●(1914) DFBP 324b. torpille, tr. «Torpillen.» ●(1922) FHAB Du 325. Eun dorpilhen, o vont da skei dindan eul lestr a vrezel.

  • torpilher
    torpilher

    m. –où

    (1) Torpilleur.

    ●(1914) DFBP 324b. torpilleur, tr. «Torpiller.»

    (2) Lestr-torpilher : torpilleur.

    ●(1907) BOBL 16 février 125/2b. Al lestr-torpiller 339, deuz porz an Oriant.

  • torpin-
    torpin-

    v. tr. d. = (?).

    ●(1647) Am 568. Foi paouesit nam torpinit quet, tr. «Fi ! cessez ! ne me (?) … (?) pas !»

  • torr .1
    torr .1

    adj.

    (1) Cassé.

    ●(1924) KANNgwital 263/195. daou benn an askorn torr.

    (2) Bezhin-torr : goémon apporté par le flot.

    ●(1942) VALLsup 87b. Goémon apporté par le flot, tr. «bezin torr.»

  • torr .2
    torr .2

    m. –où

    (1) Fracture.

    ●(1877) FHB (3e série) 10/79a. he izili n'o doa na torr na gouli ebet.

    ●(1905) IVLD 111. pa veler skeudenn ann eskern-ze (…) Guelet a rer eaz e pe leac'h eo bet an torr, ha dre m'enn doa ar medisin tennet euz an torr-ze sklissennou brevet (…).

    (2) N'eus ket a dorr da : on ne peut casser (qqc.).

    ●(1940) DIHU 346/49. n'en des ket a dor d'he guerni, nag a roeg d'hé gouélieu.

  • torr .3
    torr .3

    m. (agriculture) =

    ●(1864) KLV 42. Pell braz ar panez a ioa hadet el leton, war ann torr. Mez ann dizererien a soursie aliez eosti anez-ho. ●43. lod-all ne deilont jamez hag a goll, enn eur bloaz, madelez ann torr penn-da-benn ! ●44. evit kloza ann torr. ●66. Ar blavez kenta euz ann torr.

  • torr .4
    torr .4

    m. Quantité.

    ●(1868) FHB 156/414b. hag e varvaz eun tor braz a vugale nevez ganet.

  • torr-anal
    torr-anal

    adj. & m.

    (1) Adj. (Côte) rude, qui coupe le souffle.

    ●(1876) TDE.BF 623b. Torr-alan, s. m. Cette expression signifie à la lettre, qui rompt l'haleine, et s'emploie en parlant d'une montagne difficile à gravir ; eur menez torr-alan. ●(1890) MOA 247a. Montagne escarpée, tr. «menez torr-halan, (à la lettre : casse haleine).»

    ●(1921) PGAZ 68. ar zao tor-alan da bignat da Vrec'hichen.

    (2) M. Côte rude qui coupe le souffle.

    ●(1957) AMAH 250. ez eo gwintet va zi war an uhel (..) ha pebez torr-alan eo an diribin.

  • torr-didorr
    torr-didorr

    adv. =

    ●(1909) FHAB Eost 232. ma vez kavaet avechou ar c'hlouejou e kreis an hent bras, tor-didor...

  • torr-dimeziñ
    torr-dimeziñ

    m. Divorce.

    ●(1931) VALL 226a. Divorce, tr. «torr-dimezi m.»

  • torr-gouzoug
    torr-gouzoug

    m. Abîme.

    ●(1732) GReg 120a. Brise-cou, pas difficile, &c., tr. «tor-gouzoucq. p. torrou-gouzoucq.» ●748a. Precipice, brise-cou, tr. «torr-gouzoucg. p. torrou-gouzoucg.» ●Tomber dans un précipice, tr. «Couëza ên un torrgouzoucg.»

    ●(1856) GRD 72. Unan dal péhani e guêrh trema un tor-goug e gouéh én-ou anfin. ●(1876) TDE.BF 624a. Torr-gouzouk, s. m., tr. «Passage dangereux, précipice.» ●(1893) LZBg 51vet blezad-4e lodenn 209. ul lèue hantèr én un torr goug.

    ●(1913) AVIE 54. aveit en turel d'en dias én un tor-goug.

  • torr-korf
    torr-korf

    m.

    (1) Travail dur, fatigant.

    ●(1857) CBF 16-17. Eun torr korf e ve ma rankfenn ober kant leo evel-se, tr. «Ce serait à me tuer s'il me fallait faire cent lieues de la sorte.» ●(1890) MOA 159b. Ce serait à me tuer si je faisais cette besogne, tr. «eul torr korf e ve, mar rankfenn ober ann-dra-ze.»

    (2) =

    ●(1919) BUBR 10/269. Nag a dorr-korf hag a dorr-penn en deus ar soudarded kaez.

  • torr-kraoñ
    torr-kraoñ

    m. Casse-noix.

    ●(1876) TDE.BF 624a. Torr-kraouñ, s. m., tr. «Casse-noix.»

    ●(1934) BRUS 227. Un casse-noisette, tr. «un tor-keneu.»

  • torr-lizher
    torr-lizher

    m. (droit) Rupture de contrat.

    ●(1935) BREI 413/2c. ober an torr-lizer.

  • torr-maen
    torr-maen

    m. (botanique) Saxifrage, casse-pierre Saxifraga sp.

    ●(1732) GReg 139a. Casse-pierre, plante, qui vient au bord de la mer, tr. «Tor-væn.» ●849b. Saxifrage, plante bonne pour la gravelle &c., tr. «tor-væn.»

    ●(1879) BLE 271. Cassepierre maritime. (C. maritimum. L.) Torméan.

  • torr-moger
    torr-moger

    m. (botanique) Pariétaire Parietaria officinalis.

    ●(1876) TDE.BF 624a. Torr-moger, s. m., tr. «Pariétaire, plante qui pousse dans les vieux murs et qui les dégrade.» ●(1879) BLE 368. Pariétaire officinale. (P. officinalis. Sm., diffusa. K.) Tormôger. Aumure.

    ●(1904) DBFV 227b. tor-mangoér, s., tr. «pariétaire.» ●(1934) BRUS 26. La pariétaire, tr. «en tor-mangoér.»

  • torr-mor
    torr-mor

    m. (domaine maritime) Ressac.

    ●(1977) PBDZ 329. (Douarnenez) torr-mor, tr. «ressac.»

  • torr-penn
    torr-penn

    m.

    (1) (en plt de qqn) Casse-tête.

    ●(1879) ERNsup 168. torr-penn, m., celui qui crie, qui ennuie, Trév[érec], St-M[ayeux]. ●(1890) MOA 139a. Bavard fini (casse-tête), tr. «torr penn.»

    ●(1907) PERS 313. beza eun tor penn evitho. ●(1910) MAKE 86. «Petra ? mezvier, gourlanchen frank, lonk e zizun, koll-bara, dic'houilhez, debr-spered, torr-penn ? N'out ket eat c'hoaz d'ar bed all, amprevan ? ●(1926) FHAB Kerzu 450. Nann, seiz biskoaz war ma hend / N'em eus kavet daou dorr-penn / Eus danvez an den ienn-man. ●(1931) VALL 41b. Assommant, tr. «torr-penn.» ●(1983) PABE 214. (Berrien) torr-penn, torriou-penn, torrpennou, tr. «casse-tête, casse-têtes.»

    (2) Chose ennuyeuse, problème difficile à résoudre.

    ●(1879) ERNsup 168. torr-penn, m., casse-tête, Trév[érec], St-M[ayeux].

    ●(1919) BUBR 10/269. Nag a dorr-korf hag a dorr-penn en deus ar soudarded kaez. ●(1929) FHAB Ebrel 156. Ar pez a glaske ar Pab n'eo ket eur rouantelez kement ha gwechall hag e vije bet eun torrpenn evitan he ren. ●(1931) VALL 100b. Casse-tête tavail, bruit qui fatigue, tr. «torr-penn m. pl. torrou-.» ●(1970) BHAF 121. eun tamm brao a labour hag a dorr-penn.

  • torr-revr
    torr-revr

    m. fam. Casse-cul, personne ennuyeuse.

    ●(1957) AMAH 156. ul lizher a lavaran me ivez ! eme an torr-reor. ●(1959) TGPB 149. ar Skolan, deut da vezañ un torr-reor gant e Aotrou Beutlinger.

  • torrad
    torrad

    m. –où Torrad dour : inondation.

    ●(1791) GErard 74. ur c'hanton beuzet gant un torrad dour, tr. «(GMB 701) un canton noyé par une inondation.»

    ●(1931) VALL 391b. Inondation, tr. «torad-dour m.»

  • torrad-glav
    torrad-glav

    m. Averse.

    ●(1931) VALL 51a. Averse, tr. «torrad-glav m.»

  • torradeg
    torradeg

    f. –où Cassage.

    ●(1955) STBJ 189. Da Zul ar C'hazimodo e veze torradeg podou war al leurgêr vihan.

  • torradour
    torradour

    m. –ion Infracteur.

    ●(c.1718) CHal.ms ii. Infracteur, tr. «torradour, diobeïssant.»

  • torradur
    torradur

    m. –ioù

    (1) Fracture, rupture.

    ●(c.1718) CHal.ms i. bris rupture, tr. «torradur, diompradur mr le moing.» ●(1744) L'Arm 163b. Fraction, tr. «Torradurr.. dureu. m.»

    ●(1907) VBFV.bf 77a. torradur, m. pl. eu, tr. «fracture, rupture.»

    (2) Douleur.

    ●(c.1718) CHal.ms i. Les brisures du corps sont des auant coureurs de quelque maladie, tr. «torradureu er c'horf so sign' es ur c'hleanuet bennac.»

    (3) (droit) Cassation.

    ●(1732) GReg 4b-5a. Abolissement, d'une loi, d'une coûtume, tr. «Van[netois] Torradur.» ●139a. Cassation, abolissement, tr. «Van[netois] torradur.» ●271b. Derogation, acte contraire à un précedent, qui le revoque, tr. «torradur.»

  • torraj
    torraj

    m.

    (1) Débris.

    ●(1878) BAY 13. toraj, tr. «débris.»

    (2) (phycologie) Bezhin-torraj : goémon amené par le flot.

    ●(1915) KZVr 113 - 02/05/15. abbé Oliéro, vicaire à Sené : behin torraj, ou simplement torraj, mélange de tous les goémons, hachés menus, devenus presque du fumier à force d'avoir été rejeté par les flots.

    ►

    ●(1942) VALLsup 87b. Goémon apporté par le flot, tr. «torraj.»

  • torrant
    torrant

    m. –où (hydrologie) Torrent.

    ●(1633) Nom 246a. Torrens : torrent : torrant, tornaut.

    ●(1855) BDE 404. Passet hun nès neoah en torrant-cé. ●413. deur ag en torrant. ●(1861) BELeu 116. é passein a retorn en torrant a Cédron.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...