Devri

Recherche 'to...' : 883 mots trouvés

Page 7 : de torchenn-2 (301) à torkulez (350) :
  • Torchenn
    Torchenn

    n. l. La Torche.

    (1) Beg an Dorchenn : pointe de la Torche.

    ●(1929) FHAB Genver 14. Pa vez ar mor e kounnar etre Beg ar Raz ha Beg an Dorchenn.

    (2) An Dorchenn : La Torche.

    ●(1972) BLBR 190/32. Me a wele en dremwel an « Dorchenn » dindan arsailhou dibaouez an tarziou.

  • torchennet
    torchennet

    adj.

    (1) (en plt d'un fardeau que l'on porte sur la tête) Posé sur la torche, le bourrelet.

    ●(1836) FLF 24. Perrina, gat ur podat læz / Cloq var he fenn, torchennet æz.

    (2) (en plt d'un cheval) Pourvu d'une selle rembourrée.

    ●(1900) KAKE 76. Var droad, me ne valejen ket, / Ato kar pe varc'h torchennet.

    (3) (en plt d'un siège) Rembourré.

    ●(1907) MVET 114. en he c'hador torchennet gant kolo.

  • torchenniñ
    torchenniñ

    v.

    (1) V. intr. S'asseoir.

    ●(1921) DIHU 116/197. Ne vourè ket ag er vugalé hag ou chabouchat e hrè sél taol ma tent de dorchenneiñ étalton. ●(1939) RIBA 82. Torchennein e hra er hemenér a daol.

    (2) V. tr. d. Garnir.

    ●(1950) KROB 31-32/17. diou big o torchenni o neiz.

    (3) V. pron. réfl. En em dorchenniñ : s'asseoir sur un coussin.

    ●(1907) DIHU 28/444. Ar er bank, doh en uéled, en doé hum dorchennet Maudé en Nadoé. ●(1932) BRTG 43. Ar er bank, étal en uéled, é ma bet Maudé en Nadoé doh um dorchennein.

  • torcher
    torcher

    m. –ion fam. Rosseur.

    ●(1732) GReg 85a. Celui qui bat, tr. «torcher. p. yen.»

  • torchiñ
    torchiñ

    voir torchañ

  • torchoù
    torchoù

    plur. (tissage) Brosses à parer.

    ●(1918) ITEX 46. Brosses à parer. Torcheu (Vann. Languidic).

  • torchouer
    torchouer

    m. –où

    (1) Torchon.

    ●(1633) Nom 165a. Peniculus, penis : torchon à torcher, descroittoir, escouillon : Propriè quo furnus extergetur : tourchoüer, tournoüer da torchaff.

    ●(1659) SCger 119a. torchon, tr. «torchouer, p. ou.» ●(1732) GReg 929a. Torchon, morceau de grosse toile pour essüier &c., tr. «Torchoüer. p. torchoüerou.»

    ●(1857) CBF 7. Sec'hit ann daol gant ann torchouer, tr. «Essuyez la table avec le torchon.»

    ●(1914) DFBP 324bb. torchon, tr. «Torchouer.»

    (2) Torchouer ar c'halc'h : couverture de cheval.

    ●(1499) Ca 199a. Torchoer an calch. g. palefroy. ●(c.1500) Cb. Torchoer an calch. g. palefroy.

  • tore .1
    tore .1

    coll. (cuisine)

    (1) Galette épaisse, matefaim.

    ●(1916) KZVr 198 - 01/12/16. Tore, tr. «gâteau grossier et épais.» ●(1931) VALL 328a. Galette, tr. «tore». ●(1958) ADBr lxv 4/532. (An Ospital-Kammfroud) Tore : Grosses galettes de consitance spongieuse et de faible diamètre. À l'H.C. on lui adjoint habituellement le qualificatif «bigouden» : Hirio vo tore bigouden da lein.

    (2) Torpez tore : galette de farine délayée dans l'eau, ou mélangée de bouille d'avoine qu'on pétrit comme la pâte

    ●(1942) VALLsup 84b. tolpez tore et kouign-yod désignent une galette de farine délayée dans l'eau, ou mélangée de bouille d'avoine qu'on pétrit comme la pâte.

  • tore .2
    tore .2

    m. Gémissement.

    ●(1927) GERI.Ern 631. tore m. Action de torea v. n. geindre Ouess[ant].

  • toreador
    toreador

    m. –ed Toréador.

    ●(1905) BOBL 07 octobre 55/2a. eur redadek tirvi ha toreadored. ●(1948) KROB 1/7. Tud a vicher, an doreadored, a vez karget d'e heskina. ●(1974) SKVT III 120. Diwall da'z revr, toreador !

  • toreal / toreiñ
    toreal / toreiñ

    v. intr. Se vautrer.

    ●(1723) CHal 162. Toréein én hiaule, tr. «se coucher au Soleil.» ●(1732) GReg 949b. Se veautrer, tr. «taureeiñ. taureal. ppr. et.» ●(1744) L'Arm 79a. Se coucher & se rouler le ventre au soleil, tr. «Toreal : Torhuinial énn hiaule.» ●396b. Se veautrer, tr. «Tauréall.» ●424a. Se caliner, tr. «Tauréale énn ur gadoairr bréhaic.»

    ●(1925) DIHU 163/208. Krapein ér prad de doréal.

  • toreañ
    toreañ

    v. intr. Geindre.

    ●(1927) GERI.Ern 631. tore m. Action de torea v. n. geindre Ouess[ant].

  • toreg
    toreg

    m. –ed, toreion Homme ventru, bedonnant.

    ●(c.1718) CHal.ms iii. Il est tout entassé dans sa taille, tr. «en him-Zalh pleguet crommet en é daill', nendé ne meit un torrec.» ●(1732) GReg 87b. Celui qui a une grosse bedaine, tr. «Van[netois] Torec. p. toregued, torigued.» ●953a. Ventru, uë, tr. «taurecq. p. tauréyen, tauregued.»

    ●(1876) TDE.BF 623a. Torek, s. m., tr. «Pansard.»

    ●(1939) RIBA 74. en toreg hag é lardonen.

  • toreiñ
    toreiñ

    voir toreal

  • torek
    torek

    adj. Ventru, bedonnant.

    ●(1732) GReg 953a. Ventru, uë, tr. «taurecq.»

    ●(1876) TDE.BF 623a. Torek, adj., tr. «Pansard.» ●(1878) BAY 19. torek, tr. «Qui a du ventre.»

    ●(1907) VBFV.bf 76b. torek, adj., tr. «ventru, qui a une grosse bedaine.» ●(1920) KZVr 363 - 15/02/20. torek, tr. «ventru.» ●(1931) VALL 62b. qui a une bedaine, tr. «torek.» ●(1939) RIBA 74. un tavarnour torek.

  • torekaat
    torekaat

    v. intr. Bedonner.

    ●(1939) RIBA 73. É korv ur bléad pe deu é torekant el goëd.

  • torell
    torell

    s. –où (agriculture) =

    ●(1843) LZBg 1añ blezad-2l lodenn 120. Én ur dostat d'ou logeu, ni ou havas haval doh en torelleu grein e huélér goudé er vedereah.

  • torenn
    torenn

    f. (argot d'Elliant) Galette.

    ●(1984) BRLI I 139. torenn, tr. «galette.» ●(1988) TIEZ II 212. Il en est de même des galettes de pommes de terre (torren ou tourigen), où la farine est mêlée à des pommes de terre écrasées.

  • torfed
    torfed

    m. –où Crime.

    ●(1530) Pm 59 (Tremenuan). hep nep torfet, tr. «sans aucun crime.» ●(1557) B I 217. Heb ober quet torfet nac orchaedis, tr. «sans qu'elle ait commis de crime ni de galanterie.»

    ●(1659) SCger 34b. crime, tr. «torfet.» ●59a. forfait, tr. «torfet.» ●175a. torfet, tr. «crime.» ●(1732) GReg 135a. Un crime capital, tr. «Torfed a zimilit ar maro.» ●235a. Crime, tr. «Torfed. p. torfedou.» ●521a. Laisser un crime impuni, tr. «Lesel un torfed dibunis.» ●(1741) RO 889. songet be pes talfet. ●(1744) L'Arm 161a. Forfait, tr. «Torfætt.. teu. m.»

    ●(1851) PEN 92/22. petare torfet he deus hi graet ? ●(1878) EKG II 276. Anzavit ouz-omp-ni ho torfed, hag ar Republik a vezo madelezuz enn ho kenver. ●(1896) SBW 8. torfejo diwean ha maro he fried.

    ●(1905) FHAB Genver/C'hwevrer 24. gant torfejou ha pec'hejou deuz ar re oassa. ●(1907) FHAB Genver/C'hwevrer 16. rei ho hano mad da dorfejou ken dissakret. ●(1911) SKRS II 187. Pebez torfed euzuz ! ●(1914) FHAB Gouere 221. e pep seurt torfejou heuzus. ●(1920) FHAB Genver 214. emgannou stank, torfejou skrijus. ●(1931) GUBI 209. en torfet hirisus.

  • torfederezh
    torfederezh

    m. Criminalité.

    ●(1931) VALL 171a. Criminalité, tr. «torfederez m.»

  • torfediñ
    torfediñ

    v. intr. Commettre un crime.

    ●(1732) GReg 424b. Forfaire, prévariquer, tr. «Torfedi. pr. torfedet. Van[netois] torfeteiñ. pr. et.» ●(1744) L'Arm 161a. Forfaire, tr. «Torfættein.»

    ●(1876) TDE.BF 623a. Torfedi, v. n., tr. «commettre des crimes.»

  • torfedour
    torfedour

    m. –ion Criminel.

    ●(1530) J p. 100b. torfetour bras, tr. «indigne scélérat.»

    ●(1659) SCger 34b. criminel, tr. «torfetour.» ●175a. torfetour, tr. «criminel.» ●(c.1718) CHal.ms iv. gents de sac et de g/Corde, tr. « torfetterion.» ●(1732) GReg 45a. Appliquer un homme à la question, tr. «Jayna un torfetour.» ●235b. Criminel, celui qui a commis un crime, tr. «Torfedour. p. torfedouryen. Van[netois] torfetour. p. torfetteryon.»

    ●(1869) LZBt Gouere 228. ével eunn tolfétour. ●(1884) LZBt Mae 112. Ann dorfetourien en em zere a rengen. ●(1896) LZBt Meurzh 26. Mont a re a fas d'an dorfetourien. ●(1866) SEV 117. dalc'het enn eul leac'h bac'h, evel eunn torfedour.

    ●(1938) DIHU 329/174. Er prizon e chervij de zerhel en dorfederion.

  • torfedourez
    torfedourez

    f. –ed Criminelle.

    ●(1732) GReg 235b. Criminelle, celle qui a commis un crime, tr. «Torfetourès. p. torfetouresed.» ●(17--) ST 144. O torfetourez vraz ! tr. «O grande criminelle !»

    ●(1908) FHAB Meurzh 90. va c'hoar a zo neuze torfeterez ha follez. ●(1911) SKRS II 187. didammal an dorfetourez.

  • torfedus
    torfedus

    adj. Criminel.

    ●(1866) FHB 62/75b. eun dra ken torfeduz.

    ●(1931) VALL 171a. Criminel, tr. «torfedus.»

  • torfetour
    torfetour

    voir torfedour

  • torgamm
    torgamm

    m. (pathologie) Torticolis.

    ●(1744) L'Arm 384b. Torticolis, mot bas, tr. «Peenn-gamm ; Torgamm. m.»

    ●(1876) TDE.BF 623b. Torgam, s. m. V[annetais], tr. «Torticolis.»

    ●(1907) VBFV.bf 76b. torgam, m., tr. «torticolis.» ●(1934) BRUS 226. Le torticolis, tr. «en torgam.»

  • torgammerezh
    torgammerezh

    m. Distorsion.

    ●(1744) L'Arm 435b. Distorsion, tr. «Torgamereah.. heu.» ●466a. Tortuosité, tr. «Torgamereah. m.»

  • torgammet
    torgammet

    adj.

    (1) Tortu.

    ●(c.1718) CHal.ms iv. Tortu, tr. «pleguet, guéet, torgamet.» ●un homme courbé plié et ramassé, tr. «un deen torgamet, courbet, pleguet, bossuet.»

    (2) Qui a le torticolis.

    ●(1732) GReg 929a. Torticolis, tr. «Van[netois] torgamet.»

  • torgammiñ
    torgammiñ

    v. tr. d. (droit) Enfreindre, violer (la loi).

    ●(1744) L'Arm 403a. Violenter (...) Une Loi, tr. «Torgammein ul Lézeenn.» ●(17--) TE 155. Doué e oai bet offansét ag en hardéhtæt e guémerai er Prince-ze de dorgamein é Lezèn.

    ●(1943) DIHU 388/340. torgammein, tr. «violer, enfreindre.»

  • torgeilhiñ
    torgeilhiñ

    v. pron. réfl. En em dorgeilhiñ : se tortiller.

    ●(c.1718) CHal.ms iii. un serpent nauance qu'en faisant des plis, et replis de son corps, tr. «ur serpant ne guerh nemeit doh him d'orgueilleïn ar en doüar.»

  • torgenn
    torgenn

    f. & interj. –où, tergin, terginier

    I. F.

    A. (géographie)

    (1) Colline.

    ●(1732) GReg 126b. Bute, petit tertre, petit hauteur, tr. «torguenn. p. torguennou. torguennicq. p. torguennouïgou. un dorguenn.»

    ●(1868) FHB 157/3a. terguin pe tuchennou huel. ●(1868) FHB 194/299a. eun nebeut tergin. ●(1877) EKG I 255. Bourg Trelez a zo var eun dorgen huel.

    ●(1907) PERS 14. eun tamik torgen vian. ●65. n'euz ket kalz a dorgennou. ●(1942) DRAN 78. da dizout traoñ tor an dorgenn 344, kent ma tirollo tennadeg-harz an enebourien. ●(1944) DGBD 121. dre wask an terginier e kildro an hent.

    (2) Ouzh torgenn : à flanc de côteau.

    ●(1907) FHAB Here 241. Ma viche gwez bihan pe vras var o c'hern hag ous torgen.

    (3) Montagne sous-marine.

    ●(1925) DIHU 172/343. (Groe) Torgen, neu, tr. «éminence sous-marine.» Dastumet de Vleimor.

    B. Protubérence, bosse.

    ●(1973) SKVT II 16. Ur c'hañval (…) ha daou bikol bos, div wir dorgenn war e gein ! ●33. m'en deus ar c'hañval div dorgenn war e gein (…) an dremedal n'en deus enemt unan.

    II. Loc. interj. Pennad torgenn ! = touadell.

    ●(1964) BRUD 18/31-32. Pegwir emañ an Aotrou Person oh overenna e rankan gedal. Pennad torgenn ! Amañ eo kalz re hir an interamañchou.

    III.

    (1) (Kas, skeiñ) ouzh torgenn : jeter à terre.

    ●(1908) FHAB Mae 137. Var zao eta, prim ha stard ! beac'h d'an hual ma tistigno, beac'h d'an nask ma torro krenn ! Frank varnomp neuze, ne vimp ket pell o kas ouz torgen ar gigerien didruez ha dissakred-se. ●(1942) VALLsup 102. Jeter par terre (un adversaire), tr. F. Vallée «skei ouz torgenn.»

    (2) (Reiñ lamm, diskar, teurel, ledañ) ouzh torgenn : vaincre.

    ●(1874) FHB 472/16a (L) J. S.. Toulla dindan ho bro, he zeleur oc'h torgen. ●(1879) BMN 11 A. Drezen. Lusifer, pa vez bet discaret ouz torgen, a vez essoc'h goude rei lamm dezhan. ●134. An doare da ziscara ouz torgen an adversourien touet.

    ●(1911) BUAZperrot 78 (L) Y.-V. Perrot. Ne vezo ket roët lamm ouz torgen d'ezan en taol kenta. ●(1924) FHAB 305 (L) Y.-V. Perrot. Met an dudchentil a-ziwar-dro o devoe amzer da c'helver war o sikour strolladou soudarded breizad ha saoz a redas warlerc'h ar goueriaded keiz hag a roas lamm ouz torgenn d'ezo war hent Douarnenez. ●(1924) FHAB Genver 14 (L) Y.-V. Perrot. Gant 16 dijentil hepken, e ledas ouz torgen 300 Spagnol a oa deuet da ober skrab war aochou Leon.

    (3) Kouezhañ ouzh torgenn : être vaincu.

    ●(1867) MGK 13 (L) G. Milin. Ann hini a ia da heul e benn, / A rikl a-bred, gouez oc'h torgenn.

    ●(1909) FHAB Meurzh 67 (L) Y.-V. Perrot. Etre ar veleien hag ar skolaerien eo digor bras ar vrezel; eur rumm pe rumm a gouezo ouz torgenn araok ma ehanor. ●(1926) FHAB Genver 7 (L) Y.-V. Perrot. Siouaz, frankiz Breiz a gouezas eno ouz torgenn d'an 28 a viz gouere 1488. ●(1931) FHAB Ebrel 140 (L) Y.-V. Perrot. Met ar (lire : an ) Hollanded hag ar Spagnoled, bountet ha divountet, a rankas koueza an darn vrasa anezo ouz torgenn, an amiral Waaken en o fenn. ●(1931) VALL 735. Rester sur le terrain, tr. F. Vallée «koueza ouz torgenn.»

    (4) Kaout torgenn : être vaincu.

    ●(1921) PGAZ 83 (L) F. Moan. Ar France, eme-z'ho, e deze bepred ar gounid hag ar Prusse e deze atao torgenn.

    (5) Mont ouzh torgenn : tomber.

    ●(1931) FHAB Mezheven 203. Evel eleiz a vroiou all a zo o paouez mont ouz torgenn.

    (6) Lezel al labour ouzh torgenn :

    ●(1936) CDFi 18 avril (L) *Ab-Sulio. Mont da zigeri ar gloued deoc'h-c'houi ha lezel va labour ouzh torgenn!... N'emaoc'h ket mat paotred !

    (7) (Bezañ, chom) ouzh torgenn // chom war an dorgenn : être abattu.

    ●(1766) MM 1389 (L) C.-M. Le Laé. Feu paon a va c'hi ouc'h torguen, tr. G. Esnault «feu ! pan ! voila mon chien à la butte.»

    ●(1870) MBR 146 (L) A. Troude. Dao ! eur mean milin oc'h penn ar jeant brasa, hag hen oc'h torgenn.

    ●(1909) FHAB Mezheven 165 (L). Mes kement-se a ro da glevet oa red d'ar verourien gwerza mad frouez o douar; anez-se buhan e vijent ous torgen. ●(1913) FHAB 102 (L) Y.-V. Perrot. Eleiz a jomas eno ouz torgen, mes ne ouezer ket gant piou e chomas ar gounid. ●(1926) FHAB 7 (L) Y.-V. Perrot. An aoter a zo ouz torgenn. ●(1931) VALL 735. Rester sur le terrain, tr. F. Vallée «chom war an dorgenn.»

  • Torgenn-ar-Raden
    Torgenn-ar-Raden

    oronyme (La Forêt-Landerneau).

    ●(1987) BRUDn 110/27. Torgenn ar Raden a reer euz lodenn uhella ar Forest.

  • Torgenn-ar-Rindielloù
    Torgenn-ar-Rindielloù

    oronyme (Sizun).

    ●(1987) BRUDn 110/27. Eun Dorgenn ar Rindyellou a zo e Sizun.

  • torgennad
    torgennad

    f. –où Un dorgennad kousket : un moment de sommeil.

    ●(1877) FHB (3e série) 28/222b. mont da eüna va izili ha da ober eun dorgennad cousked.

  • torgennek
    torgennek

    adj. Collinaire, montueux, mamelonné.

    ●(1867) MGK 144. anefe ma' z eo diez / Ha torgennek an hent.

    ●(1905) IVLD 216. enn eur vro torgennek. ●(1925) SFKH 6. en hentig bihan, torgennek ha sonn. ●(1925) FHAB Mae 171. Ar vro a oa torgennek. ●(1939) DIHU 341/362. Er hornad e za de vout torgennek.

  • torgenniñ
    torgenniñ

    v. tr. d. Terrasser.

    ●(1905) HFBI 196. pa zantas ar guiës man ar goad, ê zéas eur fulor henni, ma torguenné unan bep tro eus an dud-sé.

  • torgleuz
    torgleuz

    m. –ioù =

    ●(1732) GReg 427b. Fossé imparfait, ou ruiné, demi fossé, turon, tr. «tor-gleuz. p. tor-gleuzyou.»

    ●(1876) TDE.BF 624a. Torr-kleuz, s. m. Et aussi torr-c'hleuz, tr. «clôture en terre qui a été mal faite et qui s'écroule.»

    ●(1909) KTLR 90. hag ec'h azechont ho daou var eun tamm tor-kleuz oa eno. ●(1921) PGAZ 22. eun torr-kleuz izel-izel. ●48. Va zad en doa savet eno eun torr-kleuz huel-huel. ●(1926) FHAB Mae 189. savet war eun torr-kleuz. ●(1931) VALL 128b. mauv[aise] cloture, tr. «torgleuz.»

  • torgonet
    torgonet

    =

    ●(1913) PRPR 22. Ha… torgonet a verc'hed / Ac'h int ken du ha c'houiled.

  • torgos .1
    torgos .1

    adj. (en plt de qqn) Courtaud.

    ●(1857) HTB 146. Torgoz ha tagoz a oa ; he diou char (lire : c'har) a oa moan ha goariet.

  • torgos .2
    torgos .2

    m. –où

    (1) Torgos derv : chênes têtards.

    ●(1902) TMJG 348. skeud an torgosso derw'n ho za aman ha duhont war ar c'hleuïo. ●(1973) SKVT II 58. talgosoù derv goñs.

    (2) Nabot.

    ●(1659) SCger 82b. nain, tr. «torgocç.» ●(17--) FG II 46. ar mab cast torcos.

    ●(1942) VALLsup 32a. Petit chêne noueux, tr. «tor(o)goz, targoz m. prop[rement]. courtaud.»

  • torgosenn
    torgosenn

    f. Femme courtaude.

    ●(1924) BILZbubr 37/808. eul Leonardez talfasek, eun dorgosenn a blac'h teo ha ledan.

  • torgosennet
    torgosennet

    adj. Noueux.

    ●(1958) BLBR 112/11. divesker torgosennet evel treid al lann koz.

  • torig-ruz
    torig-ruz

    m. (ornithologie) Rouge-gorge.

    ●(1907) VBFV.bf 77a. torig-ru, m., tr. «rouge-gorge.» ●(1934) BRUS 254. Un rouge-gorge, tr. «un torig ou bruchig-ru, pl. ed.»

  • torimell
    torimell

    s. & adv.

    I. S. Culbute.

    II. Adv. A-dorimell.

    (1) En dégringolant.

    ●(1921) GRSA 16. éh uélan ur bebeilpennereh ma kredan é tiskar an néanùeu a dorimel.

    (2) En faisant dégringoler.

    ●(1939) RIBA 71. éh a en aùél de ziskar a dorimel, ha mel-divel, er magoérieu.

    (3) En quantité.

    ●(1912) KIKA 7. Elmen em bou hiniù argand adorimel. ●(1915) LIKA 11. (Groe) Glao hour bès durumell. ●(1924) DIHU 161/164. (Groe) Durumel, tr. «en abondance.» Dastumet get I.P. Kalloh 1923 (lire : 1913). ●(1941) DIHU 361/299. turel e hrant arnomb ou hoarnaj a dorimel, hep distag erbet. ●(1954) BGUE 31/5. hag e gavér a dorimell é ti er marhadour. ●(1967) LIMO 08 juillet. estein gran a dorimel.

  • torimellat
    torimellat

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Jeter avec force, précipiter.

    ●(1906) HIVL 96. ne fauté ket kalz a dra eit m'en devehé en dud, get ur gohad imur, dorimellet er homisér én deur. ●(1907) VBFV.bf 77a. torimellat, v. a., tr. «précipiter.»

    (2) Renverser, culbuter.

    ●(1906) HIVL 78. é torimellat er hadoérieu. ●(1907) VBFV.bf 77a. torimellat, v. a., tr. «renverser.» ●(1967) LIMO 13 janvier. torimellad me armenél.

    (3) Jeter à bas (un édifice).

    ●(1910) ISBR 199. Goudé bout groeit torimellat Kastellsauz. ●249. en dud é monet d'er butumdieu aveit ou zorimellat.

    II. V. intr.

    A.

    (1) Se vautrer.

    ●(1732) GReg 949b. Se veautrer, tr. «taurimellat. pr. et.» ●(1744) L'Arm 396b. Se veautrer, tr. «Torimellatt.» ●409b. Bailêc taulétt d'er meaoeureah / Énn é vro a chomou é peah. / Ha lausquétt vou énn é Barræss / De dorimællad énn é æss tr. (MELU xii 378) «Prêtre adonné à l'ivrognerie dans son pays restera en paix, et on le laissera dans sa paroisse se vautrer à son aise.»

    ●(1907) VBFV.bf 77a. torimellat, v. n., tr. «se rouler, se vautrer.»

    (2) Dégringoler.

    ●(1896) HIS 79. Krogein e hras én hon un droug boelleu ker rust, ma torimellas beb eil pen d'er hias ag é gar.

    ●(1902) LZBg Mae 107. ur verh iouank (...) en des koéhet d'en dias én ur dorrimellat. ●(1904) LZBg Gouere 163. lusket em boé cherrein ur friad, ha matezé memb torrein me fenn én ur dorimellat ér fozél. ●(1906) HIVL 142. er huéen, get er saù lakeit édan di, en doé torimellet ha flastret é gar klei. ●(1907) VBFV.bf 77a. torimellat, v. n., tr. «rouler, tomber par terre.» ●(1913) HIVR 36. Er Fransizion e zorimellé bep-eil-pen ag ou skélieu. ●(1932) GUTO 20. aveit torimellat barh el lenn, léh ma sourè hoah ou goalauzeu. ●(1939) RIBA 160. Hag ean bebeilpennein, penderèvrein, meldivellein, torimellat én tioélded ién, sklasus, beta doned en éternité.

    (3) Vagabonder, aller et venir.

    ●(1902) LZBg Gwengolo 214. Goudé bout bet lakeit de me iondr étal en nor, me ias de dorimellat dré er vro. ●(1926) DIHU 177/48. Dré hoalh torimellat, é ma arriù alkent. ●(1967) LIMO 13 janvier. un hersad kiri é torimellad dré en henteu.

    (4) =

    ●(1902) LZBg Meurzh 63. Unan a nehé e varù fonnabl, mes en aral e dorimel é tifranjal éhus.

    B. sens fig. Se bousculer (dans la tête de qqn).

    ●(1905) LZBg Meurzh 65. Torimellat e hré pep tra ém spered. ●(1912) DIHU 85/294. étré ma torimellè er chongeu glaharus én é spered. ●(1932) BRTG 29. Paud a zoéréieu e dorimellè én é ben.

  • torimellet
    torimellet

    adj. Ballotté.

    ●(1900) LZBg 57 blezad-1añ lodenn 41. er géh sklavez torrimelet ha skoeit d'en ol.

  • torkad
    torkad

    m. & adv. –où

    I. M.

    (1) (en plt d'arbres) Bosquet, massif, touffe.

    ●(1908) PIGO II 148. e-harz eun torkad dero. ●(1924) FHAB Gwengolo 358. eun torkad kelvez.

    (2) (en plt d'arbrisseaux) Buisson.

    ●(1908) PIGO II 119. 'drek eun torkad drez. ●151. eun torkad bras a lann. ●(1925) FHAB Mezheven 226. eun torkad lann.

    (3) Bouquet.

    ●(1931) VALL 76b. Bouquet, tr. «tourkad, torkad(-bleuniou).»

    (4) (en plt de personnes.) Groupe.

    ●(1910) MBJL 19. eun torkad menec'h a oa o pidi. ●135. eun torkad plac'hedigo.

    (5) =

    ●(1982) TKRH 44. Met Tad-kozh 'oa un torkad lorc'h ennañ gant e vab.

    II. Adv. A-dorkadoù : par groupes.

    ●(1907) AVKA 125. graet d'ar bobl azei a dorkado war ar c'hlazen.

  • torkad-blev
    torkad-blev

     m.

    (1) Chevelure.

    ●(1902) PIGO I ix. eun torkad bleo loued a gouee war e zaoulagad.

    (2) Chignon.

    ●(1931) VALL 120a. les cheveux du chignon, tr. «tourked ou torkad-bleo m.»

  • torkulet
    torkulet

    adj. Cagneux.

    ●(1744) L'Arm 424a. Caigneux, tr. «Torculétt.»

    ●(1904) DBFV 227b. torkulet, adj., tr. «cagneux (l'A.).»

  • torkulez
    torkulez

    f. –ed Femme cagneuse.

    ●(1744) L'Arm 424a. Caigneuse, tr. «Torculéss.»

    ●(1904) DBFV 227b. torkuléz, f., tr. «cagneux (l'A.).»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...