Devri

Recherche 'd...' : 9629 mots trouvés

Page 93 : de dilestradeg (4601) à dilignez (4650) :
  • dilestradeg
    dilestradeg

    f. –où Débarquement.

    (1960) PETO 8. a-raok dislestradeg Kiberen. ●(1962) EGRH I 60. dilestradeg f. -où, tr. « débarquement. »

  • dilestrañ / dilestriñ
    dilestrañ / dilestriñ

    v.

    (1) V. intr. Débarquer.

    (17--) ST 134. Deomp da gichen ann aod da esaat dilestri, tr. «abordons, pour essayer de débarquer.»

    (1870) FHB 280/147b. oc'h ho fidi da zilestra eno. ●(1870) FHB 302/324a. da zilestra en Irland.

    (1910) MBJL 58. e tilestre enDover eur vagad Ursulined. ●60. elec'h hon doa dilestret. ●(1929) SVBV 29. mall d'ezo dilestra. ●(1931) VALL 182b. Débarquer d'un navire, d'un bateau, tr. «dilestra, dislestri (n.).»

    (2) V. tr. d. Débarquer.

    (1868) FHB 196/320b. e c'houlennas beza dilestret eno. (...) an den iaouank o doa dilestret eno. ●(1931) VALL 182b. Débarquer d'un navire, d'un bateau, tr. «dilestra, dislestri (act.).»

  • dilestriñ
    dilestriñ

    voir dilestrañ

  • dileton
    dileton

    adj. Sans herbe.

    (1987) DBHB 158. Eur wenojenn dileton.

  • diletoniñ
    diletoniñ

    v. (agriculture) Ouvrir (une jachère).

    (1732) GReg 506a. Jacherer, donner le premier labour à un champ, tr. «Dilétoñni. pr. dilétoñnet

    (1876) TDE.BF 132b. Diletoni, v. n., tr. «Ouvrir une jachère.»

    (1931) VALL 193a. Dégazonner, tr. «diletoni.» ●(1962) EGRH I 60. diletoniñ v., tr. « labourer une jachère, enlever le gazon. »

  • dileueet
    dileueet

    adj. (en plt d'une vache) Séparée de son veau.

    (1969) BAHE 60/39. e oan aet d'ober un tamm tro gant va div vuoc'h nevez-dileuet.

  • dileueiñ
    dileueiñ

    v. intr. (en plt d'une vache) (?) Vêler ; être séparée de son veau (?).

    (1849) LLB 1281. Kenteh avel m'en des dilaiet hou puhed, tr. «Aussitôt que vos vaches ont vêlé.»

    (1904) DBFV 55b. diléein, v. n. vêler ; part. diléet, (la vache a) vêlé. ●(1907) VBFV.bf 15b. diléein, v. n., tr. «vêler.» ●(1962) EGRH I 60. dileueiñ v., tr. « vêler (Ern. Gw.). »

  • dileugn
    dileugn

    m. Inondation.

    (1982) PBLS 173. (Langoned) dileugn, tr. «crue, inondation.»

  • dileun
    dileun

    adj. Incomplet.

    (1931) VALL 382b. Incomplet, tr. «dileun.» ●(1962) EGRH I 60. dileun a., tr. « non plein. »

  • dileuniañ
    dileuniañ

    v.

    (1) V. tr. d. Vider.

    (1915) HBPR 176. dileunia ar prizoniou.

    ►sens fig.

    (1908) FHAB Du 329. da zileunia e galon. ●(1909) FHAB C'hwevrer 40. Dileunit ho kalon.

    (2) V. intr. Se vider, se désemplir.

    (1911) BUAZperrot 570. an hostaleriou ne zileunient ket. ●(1921) LZBt Here 38. an iliz a oa karget a dud. Ne zileunias ket arok lun-fask. ●(1925) BILZ 123. An ostaleri neuze ne zileunie ket gant an everien gwin-ardant. ●(1929) FHAB Genver 22. hag e yalc'h, kaer a oa tenna anezi, ne zileunie ket. ●(1929) FHAB Ebrel 147. an iliz ne zileunie ket. ●(1942) HERV 177. Ar staliou ne zileuniont ket.

  • dileuriad
    dileuriad

    m. –ed, dileuridi Délégué, député.

    (1931) VALL 203b. Député, tr. «dileuriad pl. ed et –ridi.» ●265a. Envoyé subs., tr. «dileuriad pl. ed et –ridi.» ●(1958) BAHE 17/6. dileuridi eus Bro-Gembre.

  • dileuriñ
    dileuriñ

    v. tr. d. Députer, déléguer, envoyer.

    (1931) VALL 203b. Députer, tr. «dileuri.» ●265a-b. Envoyer ; députer, tr. «dileuri

  • dileuskel
    dileuskel

    v. tr. d. Délaisser, abandonner, lâcher.

    (1790) MG 92. ha péhani en dès hé delausquét guet tri a vugalé. ●137. ha hui e hoès ou delausquét. ●206. ur-ré-benac hou telausquou. ●358. ne zeliér quet delausquein en deværieu.

    (1904) DBFV 55a. dilausk, dilauskein, v. a., tr. «délaisser, abandonner.» ●(1913) AVIE 310. Nezen é zisipled en dilausk.

  • dileve
    dileve

    adj. Qui n'a pas de biens.

    (1924) ZAMA 174. evit eun den dileve.

  • dilevenez
    dilevenez

    f.

    (1) Désagrément.

    (1931) VALL 206a. Désagrément, tr. «dilevenez f.»

    (2) Mécontentement.

    (1931) VALL 456b. Mécontentement, tr. «dilevenez f.»

  • dileveoù
    dileveoù

    voir leve

  • dilevn
    dilevn

    adj. Qui n'est pas lisse.

    (1557) B I 577. Oar un aneffne dileffn, tr. «sur une enclume dure.»

  • dilez
    dilez

    m. –où, –ioù

    I.

    A.

    (1) Démission, abdication.

    (1732) GReg 4b. Abdication, demission d'une charge, tr. «Dilés.» ●(1744) L'Arm 3b. Abdication, tr. «Diléss.. pl, dilézeu

    (1876) TDE.BF 132b. Dilez, s. m., tr. «Abandon, démission.» ●(1878) EKG II 65. c'houi ne falveze ket d'eoc'h kemeret digan-en an dilez euz va c'harg. ●(1894) BUZmornik 122. O veza eta roet ann dilez euz he garg.

    (1904) DBFV 55b. diléz, deléz, m. pl. eu, tr. «cession, renonciation, démission, abdication.» ●(1911) BUAZperrot 379. e roë an dilez eus e garg. ●(1915) MMED 281. An aotrou persoun (...) rannet e galoun (...) a ioa er zonj euz an dilez o rodella dre he spered.

    (2) Lakaat, reiñ e zilez : donner sa démission.

    (1884) FHB 15/113a. An amzer a zo deut evit kazeten Feiz-ha-Breiz da lakaat he dilèz.

    (1915) MMED 281. red mad e vezo d'in rei va dilez hirio.

    (3) =

    (1867) FHB 147/340a. dibaot e vez an ozac'h a ra an dilez euz he c'hreg.

    (4) Reiñ e zilez da ub. = kas kuit.

    (1950) KROB 25/14. Petra c'hortozez neuze evit rei he dilez da Janig ? (...) ma ro din he merc'h ne roin ket dezhi he dilez.

    (5) Abandon.

    (1866) SEV 26. Ar maro a zo ann dilez euz a gement tra a zo er bed-ma. ●(1879) BAN 35. Seul nebeutoc'h a vadou o pezo er bed-man, seul essoc'h e vezo ober dilez anezho.

    (1904) DBFV 55b. diléz, deléz, m. pl. eu, tr. «abandon.» ●(1911) BUAZperrot 287. Petra eo an dileziou-ze.

    (6) Rebut.

    (1904) DBFV 55b. diléz, deléz, m. pl. eu, tr. «rebut.»

    B.

    (1) Ce qui n'est pas pris, qui est délaissé par les autres, rebut.

    (c.1718) CHal.ms ii. Vous aués tout pris le bon, et ne m'aués laissé que le meschant, tr. «quemeret hoües er choes, ha n'hoües leset tin nemeit en dilés

    (1904) DBFV 42b. deléz, m., tr. «rebut.» ●(1906) KPSA 32. Hor iaouankiz a roomp d'an diaoul, hag an dilezou da Zoue.

    (2) Dénuement.

    (1846) BAZ 125. en em gave en dilez ar brassa. ●(1889) ISV 156. En diles ma en em gavent.

    (3) Délaissement, abandon.

    (1867) FHB 146/330b. Evithan he unan ne vev nemet dre an diouer hag an dilez a bep tra.

    (1912) MMKE 109. spern an dilez ha drez hir an ankoaz.

    (4) =

    (1922) BUPU 12. ma n'hun es diskoeit meit digasted ha diléz, allas ! na huerùet fréh e vou é hortoz hun inean !

    II. (droit)

    (1) Cession de biens.

    (1732) GReg 3a. Abandon, abandonnement, cession de ses biens, &c., tr. «Dilès.» ●260a. Delais, cession d'un bien pour lequel on est inquieté, tr. «Dilès

    (1965) LLMM 109/87. ar pezh a vez divizet en dilezou, gant an tad hag ar vamm.

    (2) Ober an dilez eus (e vadoù, h.a.) : abandonner (ses biens, etc.).

    (1732) GReg 3a. Faire abandonnement de ses terres, tr. «Ober dilès eus e zoüarou. ober dilès eus e dra

    (1928) BFSA 84. Eun den pinvidik eus bro Ankôn en doa graet an dilez eus e vadou, met etre e gerent en doa rannet.

    ►absolu.

    (1957) BRUD 2/29. Ar hiz a zo gand ar gerent, e-touesk ar Hlaziked, d’ober o dilez pa zimez ar hosa euz o bugale ha da roi deañ ar stal-diegez hag an douar, gand diviz da vaga an tad hag ar vamm ha da zevel en arhant o lod euz an danvez d’e vreudeur ha d’e hoarezed.

    ►sens fig.

    (1869) LZBt Gouere 227. ober (...) ann dilez euz hé falz rélijion.

    (3) Sevel an dilez : rédiger la cession de bien.

    (1965) LLMM 109/86. Kerkent ha m'en devoe [an noter] an disaouzan sklaer eus an afer, e kemeras ar c'hrad da sevel an dilez.

    (4) Terriñ an dilez : révoquer une donation.

    (1942) SAV 23/65. ar re-mañ, daoust da se, o deus bet diegi lakaat terri an dilez (révocation de donation).

    (5) Donation-partage.

    (1942) SAV 23/65. E zanvez en devoa bet en arc’hant (soulte) hag an tiegez a oa bet roet d’ar breur p’o devoa graet o zud o dilez (donation-partage) kalz vad (plus-value) a oa deuet en douar abaoe ar mare-se.

  • dilez-vamm
    dilez-vamm

    m. Retour d'âge.

    (1922) DIHU 133/108. Diléz-vam = retour d'âge. Gir dastumet ar er méz é parréz St Padern Guéned.

  • dilezadeg-labour
    dilezadeg-labour

    f. Grève.

    (1919) MVRO 6/1a. Dre holl e strak dilezadegou-labour (grèves).

  • dilezadur
    dilezadur

    m. Abdication.

    (1960) BAHE 22/20. arouez a emnac'h, a zilezadur.

  • dilezel / dileziñ
    dilezel / dileziñ

    v. tr. d.

    (1) Délaisser, abandonner, quitter.

    (1499) Ca 62b. Dilesell. g. delaisser. ●(c. 1501) Donoet 17-3. hac ehel dilesel an lizeren se, tr. « et peut délaisser cette lettre-là » ●(1612) Cnf 61b. Rac sé nemetto à prometté d'an Confessor dilesell ha quittat à fet do mezuynti na dléer quet ho obsoluiff (lire : absoluiff).

    (c.1680) NG 134. Peré en des deleset Doué. ●(1732) GReg 260a. Delaisser, ne point secourir, tr. «Dilèsèl. pr. dileset

    (1838) CGK 18. deut eo an devez ma renqan dilezel / (…) ma bro. ●(1856) VNA 188. il me demande des choses qu'il ne dépend pas de moi de lui céder, tr. «ean e oulèn gueneign treu n'en dé quêt é dalh gueneign dilézèl guet-ou.»

    (1904) DBFV 55b. dilézel, dilézein, delézel, delézein, v. a., tr. «délaisser, quitter, abandonner.» ●(1907) PERS 282. Diez e kavit dilezel ho mam. ●(1914) FHAB Ebrel 104. eun diframm eo evidon o dilezel.

    (2) Dilezel e garg : démissionner, quitter ses fonctions.

    (1732) GReg 4b. Faire abdication de sa Charge, tr. «Dilesel e garg

    (1915) HBPR 38. toui sentidigez d'al lezennou pe dilezel ho c'harg.

    ►absol.

    (18--) SAQ II 344. Goude beza bet dilezet, e tilez d'he dro.

    (3) Dilezel e vro : quitter son pays.

    (1732) GReg 774a. Quiter son païs, tr. «dilesel e vro

    (1878) EKG II 310. dilezer ho bro.

    (4) Dilezel e wir : se désister de son droit.

    (1732) GReg 774a. Quiter son droit, s'en désister, tr. «Dilesel e vir

    (5) Dilezel ar bed : mourir.

    (c.1680) NG 1899. Pe day demp delezel er bet.

  • dilezenn
    dilezenn

    adj. Qui ne suit aucune loi.

    (1870) FHB 292/243b. ha na vevont-hi ket ivez dilezen, dilezen Doue hag ann Iliz santel ?

  • dilezennañ
    dilezennañ

    v. tr. d. Enlever le bord (de qqc.).

    (1931) VALL 184a. Déborder, enlever le bord (vêtement, etc.), tr. «dilezenna

  • dilezer / dilezour
    dilezer / dilezour

    m. –ion

    (1) (droit) Abandonnataire.

    (1732) GReg 146b. Celui qui fait cession, le cedant, tr. «Dileser. p. dileséryen

    (1904) DBFV 55b. dilézour, m. pl. –erion, tr. «cédant, celui qui laisse.» ●(1957) BRUD 2/30. Ha, pa oe ano euz ar rezervasion, e tivizas an dilezer e rankje, hervez ar hiz, beza bevet ouz ar memez taol gand e vab, lojet, gwisket ha fresket, evel just, ha pêet mizou e interramant.

    (2) Oublieux.

    (1831) MAI 210. C'houi ancoaer ha dilezer.

  • dilezerez
    dilezerez

    f. (droit) Abandonnataire.

    (1904) DBFV 55b. dilézouréz, f. pl. –ézed, tr. «cédant, celui qui laisse.»

  • dilezerezh
    dilezerezh

    m. Abdication.

    (1744) L'Arm 3b. Abdication, tr. «Dilésereah.. pl. heu. m.»

  • dilezet .1
    dilezet .1

    adj.

    I.

    (1) Délaissé, abandonné.

    (c.1500) Cb 26b. [blashat] g. ressauourer ce que on a delaisse. b. saouriff vn dra dilaeset. ●64a. [dilesell] g. delaisse. b. dileset.

    (1835) AMV 104. bugale dilezet. ●(1876) TDE.BF 132b. Dilezet, adj. et participe de dilezel ; abandonné.

    (1904) SKRS I 44. ar vugale dilezet. ●(1907) PERS 290. ober vad d'ar vugale dilezet. ●(1908) FHAB Mezheven 166. Bugale dilezet. ●(1920) AMJV 56. an eneou dilezet. ●(1934) ALMA 139. an ene dilezeta eus ar purgator.

    (1862) JKS 321. ann dilezet he-unan n'en deuz ken dalc'h nemet d'ann drouk ha da draou ann douar.

    (2) Délaissé, dont on ne s'occupe plus.

    (1659) SCger 60b. terre en friche, tr. «douar dileset.» ●(1732) GReg 274b. Une terre deserte, tr. «douar dileset

    (1866) LZBt Genver 75. eunn douar dilezet.

    (1928) BREI 60/1b. al liorz dilezet.

    (3) Inhabité.

    (1732) GReg 274b. Une maison deserte, tr. «Un ty dileset

    II. Bezañ dilezet gant ar Spered Santel : voir Spered-Santel.

  • dilezet .2
    dilezet .2

    adj. Déhanché.

    (1732) GReg 259a. Dehanché, ée, tr. «dilèset.» ●(1774) AC 31. e toues ar merhet cameset, torteset, dileïet, tr. «chez les boiteuses, bossues, déhanchées.»

  • dileziad
    dileziad

    m. –ed, dilezidi (droit) Cessionnaire.

    (1732) GReg 146b. Cessionnaire, celui à qui on fait une cession, tr. «Dilesyad. p. dilesidy

    (1927) GERI.Ern 10. dileziad –iaded, tr. «cessionnaire.»

  • dilezidigezh
    dilezidigezh

    f.

    (1) Abandon, abandonnement.

    (1732) GReg 3a. Abandonnement, l'action d'abandonner, tr. «Dilesidiguez. Van[netois] dilesidigueh

    (1906) BOBL 03 février 72/1a. Dilezidigez an douar.

    (2) Délaissement.

    (1847) MDM 122. Piou a gemer truez oud ho infirmiteou, ho c'hozni, ho dilezedigez ?

    (3) Abdication.

    (1914) DFBP 1b. abdication, tr. «Dilezidigez

  • dileziñ
    dileziñ

    voir dilezel

  • dilezour
    dilezour

    voir dilezer

  • dilhad
    dilhad

    plur. –où

    I.

    (1) Vêtements.

    (1499) Ca 63a. Dillat vide in cres. ●(1557) B I 628. Guisqu y yuez a neuez flam / Gant un dillat fin ha dinam, tr. «Revêt-la d'un habit fin et sans tache.» ●(1580) G 644. Guyscaf dyllat syher, tr. «Vêtir des habits de sacs.» ●(1647) Am A.293. Dal, na espern glat, dillat, na madou., tr. « Tiens, n’épargne ni argent, (ni) vêtement, ni biens ». ●(1650) Nlou 140. nep dillat natur, / Ne cafset quet sur, pur de mailluraff, tr. «aucun habit normal / on n'aurait trouvé, à coup sûr, pour l'emmailloter vraiment.»

    (c.1680) NG 227. He dillat ne douen quet doublet. ●(1710) IN I 284. hac evit an Anaon decedet e touguer dillajou caoun. ●(1716) PEll.ms 330. Daleda an dillat, etendre le linge ou autres hardes au soleil. ●(1732) GReg 368a. Essanger, tremper et laver le linge pour le mettre à sécher, tr. «Prada an dilhad.» ●(1790) Ismar 124. de brenein dillad.

    (1849) LLB 28. kouh dillad. ●(1856) VNA 108. Faites votre paquet, tr. «Paquétet hou tillad.» ●(1877) EKG I 31. C'houeac'h pe eiz a viskaz dillajou oferenna ar veleien hag ho japou.

    (1925) SFKH 8. é dammeu dillad én ur val lién d'en tréz ar é ziskoé. ●(1962) EGRH I 60. dilhad pl., tr. « vêtements. »

    ►[au plur. après un art. ind.] Un dilhad, ur re zilhad un habit.

    (1906) BOBL 25 août 101/1b. eun dillad kaër a ve lakeet mare ha mare. ●(1907) PERS 97. N'o pezit morse nemed eur re zillad. ●(1910) MAKE 3. Gwiska 'ra eun dilhad, nevez c'hoaz kouls lavaret. ●109. eun dilhad kaer eus ar c'haera, kaeroc'h eget an holl dilhajou a oa bet betek neuze oc'h uza war ar skinvier.

    ►Dilhadoù : articles d’habillements.

    (1910) MAKE 109. eun dilhad kaer eus ar c’haera, kaeroc’h eget an holl dilhajou a oa bet betek neuze oc’h uza war ar skinvier. ●(1962) EGRH I 60. dilhadoù, tr. « articles d’habillements. »

    (2) Dilhad dindan : sous-vêtements.

    (1916) KANNgwital 169/187. dillad-dindan a bep seurt.

    (3) Dilhad da sul : vêtements du dimanche.

    (1919) FHAB Kerzu 184. a lakeas d'e vamm he dilhad da zul. ●(1950) LLMM 23/31. gwisk da zilhad da sul. ●(1950) KROB 22/10. lakaat war ar c'hein an dilhad da zul.

    (4) Dilhad-dizilhad : avec tous ses vêtements sur lui.

    (1995) BRYV II 150. (Milizag) e-neus treuzet ar ganol vraz, er goañv, dillad-dizillad, gantañ. ●dillad-dizillad : heb tenna e zillad.

    (5) Pezh-dilhad : article de vêtement.

    (1866) FHB 70/140b. N'hor boa da lakaat en dro d'e-omp pez dillad zec'h e-bed. ●(1889) ISV 231. o c'hriat eur pez dillad.

    (1911) BUAZperrot 80. Mari (…) a nezaz kement pez-dilhad a c'holoas e izili benniget.

    (6) Bazh-dilhad : battoir.

    (1904) DBFV 16a. bahtilhad, f. pl. eu, tr. «battoir.» ●(1906) DIHU 18/297. ér penn a beb unan anezhé é hes ur vahtillad.

    (7) Preñv-dilhad : mite.

    (1499) Ca 163a. Preff an dillat. g. taingne le ver des robes.

    II.

    (1) Ober dilhad nevez da ub. : dénigrer qqun.

    (1912) FHAB Du 348 (L) M.-A. Abgrall. E c'hellit kredi eno ne veze ket a amzer da ober dillad neves d'an dud, na da lavaret kaochou divalo.

    (2) Kempenn dilhad ub. : dénigrer qqun.

    (1953) LLMM 43/14 (T) J. Konan. Eno, war ar c'hae-se, e vez kempennet dilhad tud ar barrez a-bezh.

    (3) Bezañ en e zilhad Pantekost : être dans ses plus beaux atours.

    (1924) NFLO. Atours. (être) dans mes + beaux atours, tr. Loeiz ar Floc'h «em dilhad Pantekost

  • dilhad-gwele
    dilhad-gwele

    plur. Literie.

    (1860) BAL 58. Ar c'horf a zo c'hoas etouez an dillat vele. ●(1868) FHB 170/110a. an dillad vele a voa en armel-ma. ●(1879) BAN 201. he groc'hen, egiz dev et, a stage ouz an dillad guele. ●(18--) SAQ I 225. dinerz ha divuez var an dillad vele.

    (1911) SKRS II 192. he vestr a ra skouarn vouzar hag a jom souchet dindan he zillad vele.

    ►absol.

    (1857) HTB 43. He gustum a oa da gousket gant he diou vreac'h war var an dilad.

    (1905) HFBI 158. eus ar pes a voa prénèt à zillat évit ar goéléou.

  • dilhadet
    dilhadet

    adj. Vêtu.

    (1900) KZVr 105. eur jolfa a zo eur plac'h difurlu, gwisket fall ha digempenn ha hi, koulskoude, dilhadet-mad. ●(1924) FHAB Du 411. gwazed dilhatet gant dilhad grêt hervez giz ar XVIIet kantved.

  • diliamm .1
    diliamm .1

    adj.

    (1) Qui n'a pas de lien(s).

    (1732) GReg 261b. Delié, ée, qui n'est pas lié, tr. «dilyam[m].» ●573b. Qui n'est pas attaché, tr. «dilyamm

    (1909) FHAB Gwengolo 266. Beza diere a zo eta beza diliamm, dinask, dishual.

    (2) sens fig. Libre.

    (1888) SAQ I 37. lod all (…) a zalc'h bepred ho c'halon distag, diliam evit gallout eassoc'h a ze miret ennhi d'ar vertus ar c'henta pazen, ar plas a enor.

    (1910) ISBR 40. er Vreihiz e viùé endro diliam. ●(1922) FHAB Here 293. eur Vreiz diliamm he spered. ●(1929) KANNgwital 316/254. ar Pab a vo hiviziken ken diliamm ha pep roue eus ar bed. ●(1940) DIHU 346/63. hé spered diliam.

  • diliamm .2
    diliamm .2

    m. Délivrance.

    (1866) SEV 154. rak enn ifern ne deuz diliamm da bec'hed e-bed, na didorr d'ar poaniou.

  • diliammadur
    diliammadur

    m. Déliement.

    (1931) VALL 195a. Déliement, tr. «diliammadur m.»

  • diliammañ
    diliammañ

    v. tr. d.

    (1) Délier, dénouer, détacher.

    (1659) SCger 38a. delier, tr. «diliama.» ●41b. deslier, tr. «diliama.» ●(1732) GReg 261b. Delier, defaire le lien, ou le neud d'une chose liée, tr. «diliamma. pr. diliammet

    (1876) TDE.BF 133a. Diliamma, v. a., tr. «Délier, délacer.» ●(1889) ISV 443. Diliamma a reont an azen. ●(1890) MOA 207a. Délier, tr. «Diliamma

    (1908) KMAF 14. eur c'helou mat bennak (...) hag a ra d'ezan diliamma e yalc'h. ●(1919) TOBB 58. en eur ziliamma ac'hanon. ●(1927) KANNkerzevod 13/6. Diliammit anean, a laras Jezuz, ha lezit anean da vale.

    (2) Libérer.

    (1877) BSA 141. hon diliama euz a-dre daouarn an drouc-speret.

  • diliammerezh
    diliammerezh

    m. Déliement.

    (1931) VALL 195a. Déliement, tr. «diliammerez m.»

  • diliantiz
    diliantiz

    f. Manque d'agilité.

    (1939) RIBA 37. get hou tispont hag hou tiliantiz.

  • dilibouriñ
    dilibouriñ

    v. tr. d. Démêler.

    (1932) BRTG 124. Ret e oè dehon anaùet en déieu kaer hag er ré divourus, hag en tu de zilibourein é dreu. ●(1942) DHKN 13. Tammeu koumoul brih-du, argantet er biùenneu anehè, en em-zispen adreist me fen, ar ou goarigeu, èl a pe vehè bizied, ne uélér ket, doh ou dilibourein.

  • dilidañ
    dilidañ

    v. tr. d. Dépouiller des ornements de cérémonie.

    (1978) LIMO 01 avril. A pe oén krennard, me gavè genein e vezè laret endo (lire : endro) dein : er yaou himblik ! Mad beleion en dro e zivizè dom penaos e fallè komprenn : er yaou heb lid, rag en dé-sé e vezè dilidet en aotér-vras épad en ofis de lared é e vezè laket noah.

  • dilien
    dilien

    adj. Débandé.

    (1931) VALL 182b. Débandé, tr. «dilïen

  • dilienañ / dilieniñ
    dilienañ / dilieniñ

    v. tr. d.

    (1) (en plt d'un bébé) Démailloter.

    (1977) PBDZ 779. (Douarnenez) dilieniñ, tr. «sortir de ses langes.»

    (2) (en plt d'un mort) Désensevelir.

    (1732) GReg 274a. Desensevelir, tr. «dilyena. pr. dilyenet.» ●(1744) L'Arm 103b. Desensevelir, tr. «Dilieinnein.. étt

    (1876) TDE.BF 133a. Diliena, v. a., tr. «Oter du linceul.»

    (1904) DBFV 55b. diliénein, v. a., tr. «désensevelir.» ●(1997) CHVI 42. deu' da ma dilïena.

    (3) Ôter les bandages (d'une plaie).

    (1909) BROU 225. (Eusa) Diliéna, tr. «Oter les bandages d'une plaie.»

    (1931) VALL 182b. Débander une blessure, tr. «dilïena.» ●(1962) EGRH I 60. dilienañ v., tr. « enlever les bandes qui recouvrent une plaie. »

  • dilienet
    dilienet

    adj. Débandé.

    (1931) VALL 182b. Débandé, tr. «dilïenet

  • dilieniñ
    dilieniñ

    voir dilienañ

  • diliet
    diliet

    adj. Délié.

    (1633) Nom 4a. Charta augusta : papier fin & delié : paper fin ha diliet. ●16a. Capillus passus : perruquen diliet.

  • dilignez
    dilignez

    adj. Dégénéré.

    (1499) Ca 62b. Dilignez. g. forlignent ou degenerent.

    (1659) SCger 143a. dilignez, tr. «qui ne ressemble pas a ceux de sa race.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...