Devri

Recherche 'd...' : 9629 mots trouvés

Page 95 : de dilodennus (4701) à dilostenn (4750) :
  • dilodennus
    dilodennus

    adj. Indivisible.

    (1906) BOBL 30 juin 93/2a. ar Republik unan ha dilodennus !

  • dilodet
    dilodet

    adj. Privé de sa part, déshérité.

    (1977) PBDZ 779. (Douarnenez) dilodet, tr. «privé de sa part, déshérité.»

  • diloegiñ
    diloegiñ

    v.

    (1) Se redresser.

    (1942) DHKN 15. é talh el lost de louégein ha de zilouégein.

    (2) Redresser.

    (1934) BRUS 80. Redresser (un outil déformé), tr. «diloègein

    ►absol.

    (1919) DBFVsup 17a. diloegein, v., tr. «redresser, se redresser.» ●(1927) DIHU 187/204. Jojeb e héchennè, e huennè, e ziloègè.

  • diloer / diloeroù
    diloer / diloeroù

    adj.

    (1) Sans bas.

    (1732) GReg 249b. Dechaux, qui n'a ni bas, ni souliers, tr. «dilærou, ha divoutou.»

    (1847) GBI i 128. Diarc’henn, dilour, war ma zroad, tr. «A pied, sans chaussure et sans bas.» ●(1849) LLBg vi 4. divot ha diluer. ●(1863) MBF 31. divot ha dilor. ●(1866) FHB 69/133a. Atao e vije dilouerou. ●(1889) SFA 242. diarc’henn ha dilerou. ●(18--) ALB (FHAB du/kerzu 1941 p. 100a). E dreid dilerou, diarc’hen.

    (1904) DBFV 55b. dilor, diluer, adj. et adv., tr. «sans bas.» ●(1919) KZVr 355 - 21/12/19. Dilour, tr. «sans bas.» ●(1938) DIHU 321/41. fal uisket ! diloreu kaer...

    (2) (Botté) à cru.

    (1904) DBFV 55b. dilor, diluer, adj. et adv., tr. «(botté) à cru.»

  • diloerenniñ
    diloerenniñ

    v. Retirer ses bas.

    (1919) KZVr 355 - 21/12/19. dilourenni, tr. «quitter ou tirer les bas.»

  • diloeroù
    diloeroù

    voir diloer

  • diloev-
    diloev-

    voir dilav-

  • dilofañ
    dilofañ

    v. intr. Jaillir.

    (1650) Nlou 54. An goat dan traou a dinaouas, / A het é costez ez diloffas, / Voar é bisaig quent ez flaychas, / Hac euff guelet à remedas, tr. «Le sang s'écoula au sol ; / le long de son ventre il jaillit / sur son visage avant qu'il ne bougeât / et il guérit sa vue.»

  • dilognez
    dilognez

    s. =

    (1972) SKVT I 26. O, an diloñgnez ! 'T eus ket mezh ?

  • dilogod
    dilogod

    adj. Sans souris.

    (1732) GReg 38b. En termes grotesques on dit : Bloavez mad deo'ch (lire : deoc'h), ha tyéguez dilogod.» ●882b. Sans souris, tr. «dilogod

    (1857) CBF 122. Bloavez mad d'e-hoc'h ha tiegez dilogod ! tr. «Je vous souhaite une bonne année et une maison sans souris.»

    (1903) CDFi août-septembre. an daou bried a dremene o buhez peoc'h etrezo ha dilogod o zi. (d'après KBSA 55).

  • dilogota / dilogotat
    dilogota / dilogotat

    v. tr. d. Débarrasser (un endroit) des souris.

    (1732) GReg 882b. Détruire les souris dans une maison, tr. «Dilogodta. dilogodta un ty. pr. dilogodtet

    (1876) TDE.BF 133b. Dilogota, v. n., tr. «Détruire les souris d'un lieu.»

    (1939) RIBA 152. aveit dilogotat er velin.

  • dilogotat
    dilogotat

    voir dilogota

  • diloj .1
    diloj .1

    adj.

    (1) (en plt de qqn) Qui n'a pas de maison.

    (1890) MOA 207b. Délojé, tr. «Diloj

    (1900) MSJO 81. Me zo bet diloj, ha no peus ket va digemeret. ●(1905) IVLD 24. Pa vezimp diloj ac'hane. ●(1921) FHAB Ebrel 74. eun nebeud Bretoned – a za (lire : zo) diloj.

    (2) (en plt d'une maison) Inhabité.

    (1880) SAB 266. Ar palez caerra pa vez diloj a vez caved trist. ●(1890) MOA 99b. maison abandonnée (déserte), tr. «ti diloj

    (1929) KANNgwital 314/235. Eur guchennik soudardet a zo lakeat enhan evit gellout lavaret n'eo ket diloj.

    (3) À qui on a signifié qu’il doit déloger.

    (1962) EGRH I 60. diloj a., tr. « à qui on a signifié qu’il doit déloger. »

    (4) sens fig. =

    (1935) BREI 405/1d. Ar brezoneg a zo diloj e meur a barrez dija.

    (5) Ober Jak diloj, Jil diloj : faire Gilles.

    (c.1718) CHal.ms ii. Il a fait gile, tr. «disparisset endés, oeit é e Cuh groeit endes Iaqu' dilog', gille dilog', groeit endes gill' oeit e quitt' dre cuh.»

    (1904) DBFV 55b. groeit en des Jak diloj ou Jil diloj, tr. «il est parti en cachette (Ch. ms.).»

  • diloj .2
    diloj .2

    m.

    (1) Délogement.

    (1962) EGRH I 60. diloj m., tr. « délogement. »

    (2) Ober an diloj : déloger, déménager, quitter sa résidence.

    (1911) BUAZperrot 740. Kerkent al laboused hag ar pesked a reas o diloj da heul ar sant. ●(1925) FHAB Ebrel 126. N'eo ket en eun devez nag en eur bloaz e voe graet an diloj.

  • dilojadeg
    dilojadeg

    f. –où Déménagement.

    (1869) FHB 253/348a. an dilojadec ne bad ket pell. ●(1889) SFA 83. Antronoz e oue great an dilojadek. ●(1890) MOA 207b. Délogement, tr. «dilojadek

    (1914) DFBP 86a. deménagement, tr. «Dilojadeg.» ●(1922) LZBt Gwengolo 5. An dilojadek a zo bet seul-vuï ezetoc'h d'ober. ●(1955) STBJ 171. e voe dilojadeg ganeomp hag e yajomp da jom, tostoc'hik d'ar vourc'h. ●(1965) KATR 24. hag a bleas gand an dilojadeg.

  • dilojadenn
    dilojadenn

    f. –où

    (1) Déménagement.

    (1914) DFBP 85a. delogement, tr. «Dilojaden

    (2) Changement de domicile.

    (1962) EGRH I 60. dilojadenn f. -où, tr. « changement de domicile. »

  • dilojamant
    dilojamant

    m. –où Déménagement.

    (1732) GReg 262a. Delogement, tr. «dilojamand. Van[netois] dilogemand.» ●(17--) EN 495. pa meus comansed hor ma dilogamand, tr. «puisque j'ai commencé à faire mon délogement.»

    (1904) DBFV 55b. dilojemant, m. pl. eu, tr. «délogement, déménagement.»

  • dilojañ / dilojiñ
    dilojañ / dilojiñ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Débarrasser (un endroit) de ce qui l'embarrasse.

    (1935) LZBl Du/Kerzu 278. da zellet piz e pep korn al lochenn ha da ziloja anezi an ostizien deuet eno en e raok da glask lojeiz.

    (2) Faire partir (qqn) d'un endroit, expulser.

    (1882) BAR 170. diez e oe bet ho diloja. ●(1896) LZBt Meurzh 29. deut oa a-benn da ober dilojan al laeron deuz ar vro.

    (1911) BUAZperrot 662. da ziloja anezan divar e venez. ●(1915) MMED 122. Urz on deus da ziloja ar Prussianed a zo aze dirazomp, var an dorgennik. ●(1964) KTMR 17. diloja neiziou pig.

    (3) Chasser (qqn) d'une maison, d'une ferme.

    (1847) MDM 317. abalamour ma sounch dehoc'h en deuz klasket ho tiloja. ●318. penaos n'em diloje biken ; rag emez-han, ar ouen eus ar famill en doa c'hoand da zerc'hel eno.

    (4) Faire cesser le bail de qqn.

    (1870) FHB 300/309b. me zilojo ac'hanoud da c'houel Mikeal kenta.

    (5) =

    (1909) BROU 224. (Eusa) Diloja an deñved, tr. «faire sortir les moutons de leur abri.»

    (6) Dilojañ neizhioù : défaire des nids.

    (1960) PHPD 381. (Plougrescant) ar skolaer en doa lavaret dezañ na vije ket mad dilojañ neiziou.

    II. V. intr.

    (1) Déménager.

    (1575) M 454. Emæs az gloat ha ty, deffry á rencq dilog, tr. «Hors de ton domaine et de ta maison, tu devras nécessairement déloger.»

    (1659) SCger 41b. deloger, tr. «dilogea.» ●(1732) GReg 262a. Deloger, changer de logis, de demeure, tr. «Dilogea. pr. diloget. Van[netois] dilogeiñ

    (1854) MMM 19. An oll droupou o vesa recevet urs da ziloja. ●(1867) BUE 17. War eunn dro, e tilojaz euz a ru Fouarr. ●(1869) FHB 250/328a. Ma ve red din diloja. ●(1872) GAM 69. renkout aliez diloja. ●(1872) ROU 80b. Déloger, tr. «Diloja

    (1907) FHAB Du 286. Ne vin ket va unan o tiloja ! ●(1914) DFBP 85a. deloger, tr. «Diloja

    (2) Changer de place.

    (1659) SCger 22a. changer de place, tr. «dilogea

  • dilojer
    dilojer

    m. –ion Déménageur.

    (1914) DFBP 86a. deménageur, tr. «Dilojer

  • dilojerezh
    dilojerezh

    m. –ioù Déménagement.

    (1732) GReg 262a. Delogement, tr. «Dilogérez. Van[netois] dilogereh

    (1904) DBFV 55b. dilojeereh, m. pl. eu, tr. «délogement, déménagement.»

    (1934) BRUS 240. Le déménagement, tr. «en dilojereh

  • dilojet
    dilojet

    adj. Qui a déménagé.

    (1977) PBDZ 762. (Douarnenez) dilojet, tr. «déménagé.»

  • dilojidigezh
    dilojidigezh

    f. Expulsion.

    (1914) DFBP 135b. expulsion, tr. «Dilojidigez

  • dilojiñ
    dilojiñ

    voir dilojañ

  • dilokediñ
    dilokediñ

    v. tr. d. Ouvrir (une porte) fermée au loquet.

    (1923) BUBR 28/513. Redek a ra da zilokedi an nor.

  • dilokez
    dilokez

    adj. péjor.

    I. Attr./Épith.

    (1) = (?) Mauvais (?).

    (1956) BAHE 9/13. Arabat avat, implijañ ar Muzik da zinerzhañ bolontez ar Yaouankiz ha da zigeriñ o c'halon d'ar pec'hed. Rak an traoù dilokez-se n'in mat nemet da gement-se…

    (2) = (?) Mal conformé (?).

    (1982) LLMM 210/31. Ur mell annoar wenn, hag hi dilokez avat.

    II. Adv.

    (1) Kaozeal dilokez : parler à tort et à travers, sans suite.

    (1900) KZVr 106 - 25/02/00. (Lannuon) Dilokez, kozeal dilokez, kozeal a-dreuz hag a-hed hep poueza 'pez a lerer.

    (2) Gwisket dilokez : mal vêtu.

    (1962) BAHE 32/63. tud gwisket dilokez. (Ploubêr-Pluned h.a.). ●(1965) BAHE 46/49. dilokez = difurlu. ●(1982) TKRH 72. Gwisket ken dilokez e veze ken ma oa ur runkun he gwelout.

    (3) Savet dilokez : mal élevé.

    (1962) BAHE 32/63. bugale savet dilokez. (Ploubêr-Pluned h.a.).

    (4) Bale dilokez : avoir une démarche (?) inélégante (?).

    (1962) BAHE 32/63. bale dilokez. (Ploubêr-Pluned h.a.).

  • diloñchañ
    diloñchañ

    v. intr. fam. Se lever du lit.

    (1972) SKVT I 177. Diloñch alese ! ●(1973) SKVT II 156. diloñchañ re abred.

  • dilonk
    dilonk

    m. Vomissures.

    (1909) BROU 227. (Eusa) Dilounk, tr. «matières rejetées.»

  • dilonkañ
    dilonkañ

    v. tr. d. Vomir.

    (1909) BROU 227. (Eusa) Vomir, tr. «Dilounka

  • dilontegezh
    dilontegezh

    f. Tempérance, sobriété.

    (1847) FVR 199. D'ann dilontegez, pe d'ar furnez enn dibri hag enn eva.

    (1931) VALL 695a. Sobriété, tr. «dilontegez f.»

  • dilontek
    dilontek

    adj. Tempérant, modéré, sobre dans le boire et le manger.

    (1827) TJK 284. poellek, eeun, sant, dilontek.

    (1928) CONS 356. Red eo asanti gant kement-man : Kerneviz a zo ken dilontek evel eo lontek Tregeriz. ●(1931) VALL 695a. Sobre, tr. «dilontek.» ●(1932) KANNgwital 351/156. dre m'oun chomet fur ha dilontek.

  • dilontrañ / dislontrañ
    dilontrañ / dislontrañ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Vomir.

    (1659) SCger 144a. dislontra, tr. «vomir.»

    (2) Dilontrañ an daoulagad : faire de grands yeux.

    (1896) GMB 376. En pet[it] Trég[uier] diloñtran veut dire «faire de grands yeux».

    (1901) EPLQ 37. pet[it] tréc[orois] diloñtrañ faire de grand yeux. ●(1902) PIGO I 47. Herri a zilontre e zaoulagad en-dro d'ean. ●(1908) PIGO II 131. en eur dilontan e zaoulagad. ●(1909) BROU 227. (Eusa) Ouvrir de grand yeux, tr. «Dislóuntra.» ●(1919) MVRO 5/1a. Kaer am eus dislontra ma daoulagad.

    II. V. intr. (en plt des yeux) S'équarquiller.

    (1925) FHAB Mae 179. e zaoulagad o tilonta en e benn. ●(1974) SKVT III 90. Dislontrañ 'rae daoulagad Veig warno.

  • dilontret / dislontret
    dilontret / dislontret

    adj.

    (1) Équarquillé.

    (1866) LZBt Gouere 171. dirag ho daoulagad dislontret.

    (1901) EPLQ 37-38. en bas Trég[uier] disloñtet e zaoulagad gañtañ qui écarquille les yeux, Vallée. ●(1902) PIGO I 90. e zaoulagad dilontet. ●(1908) PIGO II 119. da zellet gant eur pikol daoulagad dilontet. ●(1912) BUAZpermoal 808. o daoulagad dislontet a zo hanter-varo.

    (2) (Yeux) caves, hagards.

    (1901) EPLQ 37. en Goello disloñtret (yeux) caves, hagards.

    (3) (en plt de qqn) Maigre.

    (1901) EPLQ 37. en Goello disloñtret (personne) maigre.

  • dilorañ / diloriñ
    dilorañ / diloriñ

    v. tr. d.

    (1) Diloriñ ul lec'h : nettoyer.

    (1944) GWAL 165/315. (Ar Gelveneg) «C'hwi a zlefe beza bannet er mor da zilori ar vro.

    (2) Diloriñ ul lec'h eus ub., udb. : débarrasser de.

    (1936) IVGA 264. da zilori Pont-'n-Abad ouz o faviou. ●270. dilora da genta an dachenn diouz ar chas a ziwall al lezenn. ●(1947) YNVL 22. Diloret ar pont eus ar mous.

    (3) Bezañ diloret eus ub. : être débarrassé de qqn.

    (1944) GWAL 165/315. (Ar Gelveneg) «kerzh kuit, ma ne vi gwelet mui, ma vimp diloret ac'hanout».

    (4) Diloriñ ub. : délivrer, débarrasser (qqn) de la présence d'un autre.

    (1944) GWAL 165/315. (Ar Gelveneg) «poent eo deoc'h dilori ac'hanomp (hon dieubiñ eus ho pezañs).

    (5) Diloriñ ub. =

    (1944) GWAL 165/315. (Ar Gelveneg) Me a ziloro ac'hanoc'h ! (me ho kaso kuit)».

    (6) =

    (1944) GWAL 165/315. (Ar Gelveneg) A-wechoù e kemer ster «lazhañ» «kas da get» : «gwell a se ma vefe diloret ar ouenn ac'hanoc'h !»

    (7) absol. = karzhañ, naetaat.

    (1947) YNVL 70. Gant-se 'ta ! Youenn Vras, dilorit va burev !... Oust ! ●155. Dilorit alese gant ho Plev-Tan !

    (8) =

    (1972) SKVT I 114. Kerkent ha diloret e voued, e tilore ivez al leur-di...

  • dilorbet
    dilorbet

    adj. Désenchanté.

    (1907) VBFV.fb 29b. désenchanté, tr. «dilorbet

  • dilorc'h
    dilorc'h

    adj.

    (1) (en plt de qqn) Humble.

    (1912) BUAZpermoal 299. Poellek eo, dilorc'h ha karantezus. ●(1941) FHAB Meurzh/Ebrel 27. Daoust d'ar garg uhel en devoa e oa chomet ken dilorc'h ha ken hegarat.

    (2) (en plt d'une habitation) Humble.

    (1955) VBRU 109. un toullad kenkizoù dilorc'h a-walc'h.

  • dilorc'hañ .1
    dilorc'hañ .1

    v. tr. d. Rassurer.

    (1861) BSJ 124. hur Salvér ou dilorhas aben.

  • dilorc'hañ .2
    dilorc'hañ .2

    v. tr. d. Rendre humble, rabattre l'orgueil.

    (1944) EURW I 198. izelekaat ha dilorc'ha ar re ac'hanomp (...).

  • dilorc'hañ .3
    dilorc'hañ .3

    v. tr. d. Détromper, désillusionner.

    (1910) ISBR 287. Er bobl dilorhet d'en Dispeah. – De goursad ketan an Dispeah é oé bet koutant an dud a hé labour. Grateit e oé bet dehé en ol leuiné ha cheleuet ou devoé doh el lorhenneu-sé.

  • dilorc'hus
    dilorc'hus

    adj. Humble.

    (1911) BUAZperrot 8. ken dilorc'hus hag eur c'hrouadur. ●173. dilorc'husa den a vijet goest da gaout. ●292. Poellek eo dilorc'hus ha karantezus. ●(1941) FHAB Gwengolo/Here 84a. An Aotrou Helies oa dilorc'husa den e c'helled en em gaout gantan.

  • diloriñ
    diloriñ

    voir dilorañ

  • diloskus
    diloskus

    adj. Incombustible.

    (1876) TDE.BF 133b. Diloskuz, adj., tr. «Incombustible.»

    (1931) VALL 382a. Incombustible, tr. «diloskus

  • diloskusted
    diloskusted

    f. Incombustibilité.

    (1931) VALL 382a. Incombustibilité, tr. «diloskusted f.»

  • dilost .1
    dilost .1

    adj.

    (1) Sans queue.

    (1732) GReg 772a. Qui n'a pas de queüe naturellement, tr. «Dilost

    (1876) TDE.BF 133b. Dilost, adj., tr. «Sans queue, qui n'a pas de queue.»

    (1904) DBFV 55b. dilost, adj., tr. «sans queue.»

    (2) Penn dilostañ =

    (1910) MAKE 7. e kemer peg en eur grampouezen a bez a stribilh ouz e c'henou, hag e chach warni betek ar penn dilosta.

    (3) sens fig. Sans queue (ni tête).

    (1925) FHAB Gwengolo 337. al lavariou dibenn ha dilost o doa klevet.

  • dilost .2
    dilost .2

    m., prép. & adv.

    I. M.

    (1) temp. Fin.

    (1857) HTB 137. an dilost ar bla. ●(1865) LZBt Gouere 26. e dilost an devez.

    (1903) MBJJ 252. Dilost ar pardon. ●(1904) DBFV 55b. en dilost ag er blé, tr. l'arrière-saison.» ●(1910) MAKE 68. Bloaz a vije a-benn dilost miz Genver. ●(1916) LIKA 27. (Groe) ardro en dilost miz. ●(1929) MKRN 83. da zilost ar bla. ●(1931) KANNgwital 337/7. e pen ar bloas pe e dilost ar bloaz.

    (2) spat. Fin.

    (1857) HTB 189. Ari e oat en dilost ar pasach. ●(1867) BUE 83. E dilost ar pennad-man. ●(1877) EKG I 313. Dilost ar c'henta lodenn.

    (3) sens fig. Suite, résultat.

    (1821) SST.ab xxxv. Ur bunition eahus aberh Doué, un dilost a bersecution en Huguenodet.

    II. Loc. prép.

    (1) War dilost : à la fin de.

    (1865) LZBt Gouere 13. war dilost ar bla war-lerc'h.

    (2) Diouzh dilost : à la fin de.

    (1910) ISBR 207. Doh dilost en noz ou doé stanket (…).

    III. Loc. adv.

    (1) A-benn an dilost : à la fin.

    (1867) FHB 116/93b. hag a benn ann dilosd ho pugale vian n'ho devezo netra.

    (2) E dilost : à la fin.

    (1866) LZBt Genver 74. adalek tarz an de, en em lakeemp en hent ; hag e dilost, e errujomp da barde, eunn tamm diwezat (...) er gerik diveza.

  • dilost-foar
    dilost-foar

    m. Fin de foire.

    (1732) GReg 191b. La conclusion d'une foire, tr. «An dilost-foar

    (1876) TDE.BF 133b. Ann dilost foar, tr. «la fin de la foire.»

  • dilost-hañv
    dilost-hañv

    m. Automne.

    (c.1718) CHal.ms i. autonne / saison diüehan diben est, dilosthan, er guenol queru [= Kervignac] mais selon mr Ing. [Mr d'Inguiniel] er guenol signifie 7bre et non L'autonne. ●(1732) GReg 71a. Automne, troisiéme saison de l'Année, tr. «Van[netois] dilost-hañ. dilost-hañü.» ●(1744) L'Arm 17b. Arriere-saison, tr. «Dilossthan. m.» ●25a. Automne, tr. «Dilossthan m.» ●362b. Fin de l'Automne, tr. «Dilosthan.» ●(1790) Ismar 318. Cortualeu en dilost-han.

    (1849) LLB 224. En dilost han é rein blaiadeu penhuikoh. ●(1897) EST 70. De gours en dilost-han.

    (1904) DBFV 55b. dilost han, en dilost ag en han, s., tr. «automne.» ●(1934) MAAZ 67. doh en dilost hanù.

  • dilostajoù
    dilostajoù

    plur.

    (1) (agriculture) Criblures de blé vanné.

    (1876) TDE.BF 133b. Dilostachou, s. pl. m., tr. «Criblures de blé vanné.»

    (2) Restes.

    (1908) FHAB Gwengolo 277. Evit mont d'ar gêr peb hini a dap eun tamm dilostachou da gas gantan.

  • dilostal
    dilostal

    v. intr. (en plt d'un chien) Remuer la queue.

    (1896) GMB 680. tilostal, tr. «remuer la queue (lost) de joie, à Magoar (C.-d.-N.).»

  • dilostañ / dilostiñ
    dilostañ / dilostiñ

    v.

    I. V. tr. d.

    A.

    (1) Écouer.

    (1876) TDE.BF 133b. Dilosta, v. a., tr. «Ecourter, couper la queue.»

    (1903) EGBV 54. dilostein, tr. «enlever la queue.» ●(1904) DBFV 55b. dilostein, v. a., tr. «écouer, couper la queue.» ●(1907) VBFV.fb 6b. arracher la queue, tr. «dilostein.» ●(1972) SKVT I 175. avel da zilostañ ar saout.

    (2) (agriculture) =

    (1985) AMRZ 91. o tilosta ognon er Park-Hir. ●167. ougnon da biketa pe da denna ha da zilosta.

    B. sens fig.

    (1) = (?) echuiñ a-raok ar fin (?).

    (1905) DIHU 2/33. Jobig aben e zilost é akt a Fé. ●(1905) DIHU 5/91. Jobig e zilost é soñnen.

    (2) Terminer, clore.

    (1896) GMB 559. 'tilostañ ar bla ec'h omp (l'année va finir), Pontrieux.

    (1913) ARVG Eost 189. has an evoa da c'hoût penôs an ije dilostet an diou glaken o c'hôz.

    II. V. intr. sens fig. Se terminer.

    (1866) SEV 63. ann amzer en devoa roet Doue d'ezhañ da ren, hag a voa o tilosta.

    (1907) FHAB Du 286. ar goanv evit dilosta, a ro d'eomp skoulad ar gougouk.

  • dilostenn
    dilostenn

    adj. Sans soutane, défroqué.

    (1908) FHAB Even 189. Personed dilosten.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...