Devri

Recherche 'd...' : 9629 mots trouvés

Page 96 : de diloster (4751) à dimeus (4800) :
  • diloster
    diloster

    m. –ion

    I. Celui qui coupe les queues.

    (1838-1866) PRO.tj 180. Vit pulufri an torfedour milliguet, / An diloster.

    (1965) BAHE 46/50. Touiñ Doue evel un diloster-chas.

    II. Touiñ Doue evel un disloster chas : voir Doue.

  • dilostet
    dilostet

    adj.

    (1) (en plt des animaux) Écoué.

    (1659) SCger 47b. ecoué, tr. «dilostet.» ●(1732) GReg 772b. Qui a la queüe coupée, tr. «Dilostet

    (1838-1866) PRO.tj 179. Ar c'hy dilostet. ●(1866) BOM 62. louarn dilostet. ●(1868) FHB 165/68b. chas dilostet. ●(1876) TDE.BF 133b. Dilostet, adj., tr. «Se dit d'un chien à qui l'on a coupé la queue.»

    (1923) FHAB Meurzh 87. henvel ouz eul louarn dilostet.

    (2) (en plt de vêtements) =

    (1766) MM 132. er grac-vesten ruz dilostet.

    (3) (en plt de chaussures) Éculé.

    (1969) BAHE 60/31. uzet betek sol talonoù he botoù (…) plac'h he botoù dilostet.

    (4) =

    (1929) MKRN 88. ba'r baelonn dilostet.

  • dilostiñ
    dilostiñ

    voir dilostañ

  • dilotet
    dilotet

    = (?).

    (1867) FHB 123/148a. dilotet divar eur ravoderez.

  • dilouad
    dilouad

    m. Dégourdi, débrouillard.

    (1962) EGRH I 60. dilouad m., tr. « dégourdi, débrouillard. »

  • dilouadiñ
    dilouadiñ

    v.

    (1) V. tr. d. Déniaiser.

    (1732) GReg 266a. Deniaiser, tr. «Diloüadi. pr. diloüadet

    (1962) EGRH I 60. dilouadiñ v., tr. « déniaiser. »

    (2) V. intr. Se déniaiser.

    (1732) GReg 266a. se deniaiser, tr. «Diloüadi. pr. diloüadet

  • dilouedañ / dilouediñ
    dilouedañ / dilouediñ

    v.

    A.

    (1) Exposer (qqc.) à l'air pour l'empêcher de moisir.

    (1732) GReg 14b. Aèrer du blé, l'exposer à l'air, tr. «Diloüedi ed.»

    (2) Enlever les moisissures.

    (1962) EGRH I 60. dilouediñ v., tr. « enlever le moisi, les moisissures. »

    B. sens fig.

    (1) Employer.

    (1909) HBAL 5-6. Nag a liardou a jomo ganeomp da ziloueda...

    (2) =

    (1866) BOM 44. Ann hend houarn, ouzomp ervad / En deuz (…) / Dilouedet merc'hed koz-viret.

    (1929) SVBV 183. Nag a verc'hed yaouank-koz-viret a vo da zilouedi !

    (3) Se dégourdir, se délier (les membres).

    (1980) LIMO 31 mai. Er ré nen des ket hoant de zilouedein o diùhar. ●De zilouedein, tr. «de se dégourdir, litt. se «démoisir. »

    II. V. intr. Prendre l'air.

    (1925) FHAB Mae 189. guiskamanchou marellet hon tudou dispaket, o tiloueda deiz ar pardoniou.

  • dilouediñ
    dilouediñ

    voir dilouedañ

  • dilouferig
    dilouferig

    m. Petit chien de compagnie.

    (1633) Nom 31a. Catellus meliteus : petit chien de Damoiselle : quyic vn demesel, louferich, diloufericq.

  • dilouferik
    dilouferik

    adj. Ki dilouferik : petit chien de compagnie.

    (1732) GReg 164b. Petit chien de Dame, tr. «qyicq diloufericq

  • dilouiñ
    dilouiñ

    v. tr. d. Désinfecter.

    (1904) DBFV 55b. dilouein, v. a., tr. «désinfecter.»

  • dilousaat
    dilousaat

    v. tr. d. Décrasser.

    (1931) VALL 189b. Décrasser, tr. «dilousaat

  • dilouzañ / dilouziñ
    dilouzañ / dilouziñ

    v. tr. d. Nettoyer.

    (1903) MBJJ 176. Ar ru 'zo neuze d'ar chas 'vit bean dilouzet gante. ●(1931) VALL 189b. Décrasser, tr. «dilouza.» ●(1933) ALBR 73. e pep lec'h ma 'z eus da zilouza eun dra bennak. ●(1977) PBDZ 785. (Douarnenez) lod o louziñ ha lod o tilouziñ, tr. «certains salissant, d'autres nettoyant.» ●(1995) BRYV II 118. (Milizag) an dillad-zul (...) dilouza, plega anezo. ●(1995) BRYV IV 42. (Milizag) Dilouza an ti.

  • dilouzaouiñ
    dilouzaouiñ

    v. tr. d.

    (1) Détruire les mauvaises herbes (d'un terrain), désherber.

    (17--) CBet 1827 (not.). Ha dilousouin an douar, tr. «Et enlever les mauvaises herbes de la terre.»

    (1876) TDE.BF 133b. Dilouzaoui, v. n. C[ornouaille], tr. «Oter les herbes, sarcler.»

    (1907) AVKA 26. Ur c'hroer a zo en e dorn evid dilouzoui e leuriad. ●(1908) FHAB Du 331. Mar d'eo dilouzaouet an douar. ●(1911) BUAZperrot 770. red eo dilouzaoui an douar. ●(1931) VALL 37a. Arracher (d'un champ) les mauvaises herbes, tr. «dilouzaoui (eur park).»

    (2) Sarcler (une plantation).

    (1928) BREI 58/3c. dilouzaouomp hon fatatez, ha peurlakomp hon légumaj.

    ►absol.

    (1908) FHAB Mae 138. Rag dilouzaoui a zo mad ha red zoken. ●(1933) EVGB 7. D'an nevez-amzer, e vez (...) c'houennet, dilouzaouet.

  • dilouzet
    dilouzet

    adj. Nettoyé.

    (1977) PBDZ 779. (Douarnenez) dilouzet, tr. «nettoyé.»

  • dilouziñ
    dilouziñ

    voir dilouzañ

  • dilouzoù
    dilouzoù

    adj. Sans mauvaises herbes.

    (1962) EGRH I 60. dilouzoù a., tr. « sans mauvaises herbes. »

  • dilovriñ
    dilovriñ

    v. tr. d. Guérir (qqn) de la lèpre.

    (1861) BSJ 181. ne hellent quet tostat d'er vêlean nameit goudé bout bet dilovret. ●(1896) HIS 113. Me gredé em boé dilovret dek ?

    (1904) DBFV 56a. dilovrein, v. a., tr. «guérir de la lèpre.» ●(1908) AVES 55. é tigoéhas geté bout dilovret. ●(1921) GRSA 399. ha gellout e hret hui men dilovrein ? ●(1942) DHKN 252. n'em es hoah kavet hañni ar me hent, hag e zo bet dilovret.

  • dilu
    dilu

    adj. Dégourdi, débrouillard.

    (1895) GMB 171. pet[it] Trég[uier] dilu (garçon) dégourdi.

    (1903) MBJJ 346. c'hoaz eo dilu a gorf. ●(1943) HERV 69. Mont a rae dilu, gwisket evel deiz ar c’hoursiou.

  • diluc'h
    diluc'h

    adj.

    (1) Attr./Épith. Terne.

    (1876) TDE.BF 134a. Diluc'h, adj. V[annetais], tr. «Terne.»

    (1962) EGRH I 60. diluc’h a., tr. « sans éclat. »

    (2) Adv. En cachette.

    (1876) TDE.BF 134a. Diluc'h, adj. V[annetais], tr. «par extension, en cachette.»

  • diluc'hañ
    diluc'hañ

    v. tr. d. =

    (1867) FHB 137/262b. Nag a re-all, pere ne reent pell-a-voa nemed kofesionou fall, a zo bet diluc'het d'ezo ho zeod ha lakeet gan-t-ha d'ober kofesionou mad !

  • diluchañ
    diluchañ

    v. intr. Cesser de loucher.

    (1944) VKST Mae 149. ne vezo na diluchet na didougnet ha pa lakafec'h d'ezi war he fenn eun hanter dousenn tokou.

  • dilufr
    dilufr

    adj. Terne.

    (1929) GWAL 17/12. Melegan, mentet kaer, daoulagad dilufr d'ezañ. ●(1931) VALL 453b. Mat, tr. «dilufr.» ●(1954) VAZA 45. he daoulagad ken glas, ken bev gwechall, ha bremañ dilufr.

  • dilufrañ
    dilufrañ

    v. tr. d.

    (1) (papèterie) Déglacer, délustrer.

    (1876) TDE.BF 134a. Dilufra, v. a., tr. «Délustrer.»

    (1931) VALL 193a. Déglacer du papier, tr. «dilufra

    (2) Ternir (honneur, réputation).

    (17--) ST 340. Dilufra he enor, tr. «ternir son honneur.»

    (1959) BRUD 8/47. da zilufra brud-vad Konaned ar Gosker-Vraz.

    (3) Dépolir.

    (1914) DFBP 88b. depolir, tr. «Dilufra

  • dilugañ
    dilugañ

    v. tr. d. Décoincer.

  • dilugernerezh
    dilugernerezh

    m. Ternissure.

    (1904) DBFV 55b. diligernereh, m. pl. eu, tr. «ternissure (l'A.).»

  • dilugerniñ
    dilugerniñ

    v.

    (1) V. tr. d. Ternir.

    (1904) DBFV 55b. diligernein, v. a., tr. «ternir.»

    (2) V. intr. Lorgner.

    (1936) IVGA 95. Dilugerni 'reas an Andro etrezek ennañ. ●287. e vo dilugernet ouzoc'h.

  • diluj
    diluj

    m.

    (1) Déluge.

    (1499) Ca 63a. Dilug. g. deluge. ●(1612) Cnf 29b. an tempest ha diluig ves an eff, hac an drouc amser. ●(1633) Nom 246a. Eluuio : deluge d'eau : diluig ves á dour.

    (1659) SCger 38b. deluge, tr. «diluch

    (1821) SST.ab ii. a oudé création er béd bet en deluge. ●(1869) HTC 161. Ebarz an diluch, an dour a roas ar maro d'an dud oll. ●(1889) ISV 256 & 369. eur glao diluch a goeze.

    (1904) DBFV 43a. déluj, m. pl. eu, tr. «déluge.» ●déluj deur id.

    (2) Dour-diluj : déluge.

    (1530) Pm 269. An dour dyluyg a dystrugo / Neat an bet man, tr. «L'eau du déluge détruira / Complètement ce monde.»

    (1859) MMN 107. Petra zo bet kaos eus an dour-diluch ? ●(1869) HTC 8. Me a ia da zigass ar maro, dre eun dour-diluch, da gement tra a vev var an douar.

    (3) Diluj-dour : déluge.

    (1900) MSJO 107. eur c'hart heur goude on doa eun diluj dour. ●(1904) DBFV 43a. déluj deur, tr. «déluge.»

    (4) Diarrhée.

    (1659) SCger 46b. dyssenterie, tr. «diluich

  • dilun
    dilun

    adv.

    (1) Lundi.

    (1472) Js ms latin BNF 1294 f°198. Gruet eu tom hep chom an comun goude dilun an suzun guen. / breman ez guellet guelet scler na gueu quet ter map an spernenn. tr. « Le commun (des saints) a été fait vivement, sans s'arrêter, après le lundi de la semaine blanche (des Rogations) ; / Maintenant vous pouvez voir clairement si le fils de l'Épine n'est pas expéditif. » ●(1633) Nom 225a. Dies Lunæ : Lundy : Dillun.

    (1659) SCger 75a. Lundy, tr. «Dilun

    (1838-1866) PRO.tj 183. Dilun divèza.

    (1908) FHAB Ebrel 124. abaoue dilun vintin emaon bemdez er panezeier. ●(1935) BREI 399/4b. E obidou a zo bet graet dilun en iliz Pleuveur-Gauter. ●(1939) KLDZgwal 126/38. dilun diweza edo ar miliner o porteza.

    (2) Dilun Fask : lundi de Pâques.

    (1857) CBF 33. Dilun fask ez inn da Roazon, tr. «Le lundi de Pâques j'irai à Rennes.»

  • dilusenn
    dilusenn

    adj. (météorologie) = hep lusenn.

    (1929) SVBV 5. ar mor peurgompes ha dilusenn.

  • dilusk .1
    dilusk .1

    adj.

    (1) Immobile, fixe.

    (1931) VALL 306b. Fixe, tr. «dilusk.» ●375a. Immobile, tr. «dilusk

    (2) Lusk-dilusk : oscillant.

    (1927) GERI.Ern 366. lusk-dilusk, tr. «oscillant.»

  • dilusk .2
    dilusk .2

    m. Lusk-dilusk : balancement, oscillation.

    (1927) GERI.Ern 366. lusk-dilusk, tr. «mouvement alternatif, oscillation.» ●(1931) VALL 55a. Balancement, tr. «lusk-dilusk m.»

  • diluskañ
    diluskañ

    v. intr.

    (1) = (?) Sortir rapidement (?).

    (1884) LZBt Mae 94. raktal e krog ann tan e ti paëron ar bugel, e pad ma tiluskent ho daou euz ar chapel.

    (2) Se mettre en mouvement.

    (1931) VALL 484b. se mettre en mouvement, tr. «diluska C[ornouaille].»

  • diluz .1
    diluz .1

    adj.

    (1) Diluz a, eus : délivré, débarrassé de.

    (1790) MG 79. Pegource vou, ô men Doué, é vein-mé diloui ag er sourci ag en treu tamporel, eit ne chongein meid én-ah, ha ne garein meid-oh ?... ●411. dré ma hoènt diloui ag er goal-inclinationeu.

    (1838) OVD 152. ma vou dilouie ha divlam er galon a bep sorte lousteri.

    (1904) DBFV 56a. diloui, adj., tr. «dégagé, délivré (a, de).» ●(1907) AVKA 139. ha p'arruas er gêr, he c'havas dilu deus ar spered hudur. ●(1907) BSPD I 514. Dré varù Aurélien, Domitilla hum gavé diloui kaer a galz a dantasioneu.

    (2) Moins compliqué.

    (1856) VNA 144. L'orthographe bretonne est donc moins embarrassante ? tr. «Er fæçon de scrihue er breton e zou enta dilouyoh ?»

  • diluz .2
    diluz .2

    m. –ioù, –où

    I.

    (1) Affaire compliquée.

    (1857) HTB 95. Kement-ze ha kalz a dreou-all a zo eun dilui meurbet braz.

    (2) Gouzout e ziluzioù : savoir se tirer d'affaire, se dépêtrer.

    (1895) GMB 171. pet[it] Trég[uier] hénnez oar i diluo, ou i diluio, il sait se tirer d'affaire.

    II. =

    (1904) DBFV 56a. diloui, s., tr. «dégagement, indépendance.»

  • diluz .3
    diluz .3

    voir diluziañ

  • diluzi
    diluzi

    adj. Agile, adroit.

    (1787) BI 188. guet unn isprit houah dilouï, guet ur galon houah digarg, guet unn attantion houah sonnoh.

    (1925) SFKH 25. Tud diloui ha liant èl gadon. ●(1936) BREI 451/1a. Tik eo ouz al labour ha dilui ; dibun hag intrudu he deus ennan. ●(1942) FHAB Du/Kerzu 224a. an diwesker dilui, dinodet mat ha lijer.

  • diluziadur
    diluziadur

    m.

    (1) Démêlage.

    (1732) GReg 248a. Debrouillement, tr. «Diluzyadur. diluyadur

    (1904) DBFV 56a. dilouiadur, m. pl. eu, tr. «action de débrouiller.» ●(1914) DFBP 77b. débrouillement, tr. «Diluiadur

    (2) Action de se débarrasser.

    (1904) DBFV 56a. dilouiadur, m. pl. eu, tr. «action de se débarrasser.»

  • diluziaj
    diluziaj

    m. Indépendance.

    (1904) DBFV 56a. dilouiaj, s., tr. «indépendance (doh, de).»

  • diluziañ / diluziiñ / diluz
    diluziañ / diluziiñ / diluz

    v.

    I. V. tr. d.

    A. Démêler.

    (1464) Cms (d’après GMB 171). Diluzyaff, démêler. ●(1499) Ca 63a. Diluziaff an bleau. g. desmeller cheueux.

    (1659) SCger 39a. depestrer, tr. «diluia.» ●40a. debrouiller, tr. «diluia.» ●143a. diluia, tr. «desembrouiller.» ●(1732) GReg 248a. Debrouiller, tr. «Diluzya. pr. diluzyet. diluya. pr. diluyet. Van[netois] diluyeiñ. dilouyeiñ

    (1914) DFBP 77b. débrouiller, tr. «Diluia.» ●(1924) SBED 18. Get ur grib hi ou diluiia [hé bléu]. (…) / Lausket mé d'hou diluiein d'oh.

    B. sens fig.

    (1) Se débarrasser (de).

    (1900) MSJO 131. Eun enkres a oa var he spered pell a oa, ha n'he doa morse gallet diluia.

    (2) Venir à bout de.

    (1902) LZBt Du 8. diez bras a oa dean dilua mad awoalc'h he notennou muzik.

    (3) Diluziañ a, eus : délivrer de.

    (1838) OVD 56. é ma requis d'oh dilouie hou calon a oll en inclinationeu-zé. ●57. eit dilouie hou ç'inean a bep sorte caranté d'oh er péhèd véniel. ●(1854) PSA II 67. ma vou dilouyet hun inean ag en tihoeldæt hi gronn bermen. ●(1856) GRD 135. pihue em dilouyou ag er horv-men a varhue ? ●(1861) BSJ 88. moès, m'hou tiloui ag hou troug.

    (1906) KANngalon Kerzu 279. Ra c'houlennint ta beza diluiet euz an oll drouk euz an amzer tremenet.

    (4) Solutionner, démêler.

    (17--) ST 74. Traou a dalvoudegez am euz da ziluia, tr. «j'ai des choses importantes à démêler.»

    (1889) SFA 154. Kement tra a zell ouc'h an Iliz hag ar relijion a zo d'eoc'h da ziluia.

    (5) Diluziañ ur/ar gudenn : solutionner, résoudre un problème.

    (1907) PERS 369. goude beza diluiet meur a guden, e teuaz a benn a bep tra. ●(1926) ARVG (niv 7 gouere) 147. Dre forz zonjal, am eus tapet diluia ar gudenn. ●(1939) MGGD 36. an tu da ziluzia ar gudenn-se.

    (6) Diluziañ udb. eus =

    (1939) MGGD 81. eo en em strobiellet va lost, n'ouzon dare penaos, e lagadenn eur benveg lugernus ha, kaer am eus bet ober ha dizober, n'oun ket bet gouest d'e ziluzia ac'hane.

    (7) Deviner (une devinette).

    (1933) DAGO 26. e vezo roet da C'huilcher eun divinadell da ziluia.

    II. V. intr.

    (1) Être démêlé, résolu.

    (1908) FHAB Gwengolo 287. Er Marok ne ket prest ar gudenn da ziluya.

    (2) (en plt de la langue de qqn) Se délier.

    (1913) AVIE 11. Kentéh é veg e zigor, é déad e ziloui ha ean e gonz.

    (3) (en plt de l'esprit) S'éclaircir.

    (1903) KZVr Du-Kerzu. Diluzia a ra neuze e damm spered. (d'après KBSA 21).

    III. V. pron. réfl. En em ziluziañ.

    (1) Se libérer de liens.

    (1867) MGK 19. E teu, hep re a boan, a-benn d'em zilusia.

    (2) Se démêler, se débrouiller.

    (1904) LZBg Gwengolo 207. Peb unan hum ziloui guellikan ma hel. ●(1908) PIGO II 133. Kevarek zo gwaz awalc'h 'vit 'n em diluian... ●134. lezel ar ganfarded da 'n em diluian.

    (3) En em ziluziañ a, diouzh : se sortir de.

    (1790) MG 94. Arlanné ean e hum gavas én ur fal affær , a béhani é haƒƒaias é oalh hum ziloui. ●429. Mæs pihue en dès larét deoh ne goustas nitra de Santès Madelèn hum ziloui ag er fal daicheu ag hé buhé treménét ? ●(1792) CAg 138. Hum ziloui à sclavage.

    (1838) OVD 4. hum zilouie doh er horromple ag er bed. ●68. mar hum arrestet d'hou tesirieu general, hui hou pou poén doh hum zilouie doh-t-hai. ●191. eit hum zilouie a hur vinceu.

    (4) En em ziluziañ a-vesk : se tirer de.

    (1896) HIS 135. lakeit en doé én é choñj penaus Jésus en devehé hum zilouiet a vesk en dud fal.

  • diluzier
    diluzier

    m. –ion Celui qui démêle.

    (1732) GReg 248a. Debrouilleur, tr. «diluyer. p. yen

    (1904) DBFV 56a. dilouiour, m., tr. «débrouilleur.»

  • diluzierez
    diluzierez

    f. –ioù Démêloir.

    (1868) KTB.ms 14 p 125. o kribad he bleo-mélen gant ur grib aour hag un diluiëres olifant. ●(1890) MOA 202a. Débrouilloire, tr. «diluierez, f.»

    (1934) BRUS 236. Un peigne, tr. «un diluieréz

  • diluziet
    diluziet

    adj.

    (1) =

    (1896) LZBt Meurzh 29. hennez a oa eur goaz diluiet mad en he afero.

    (2) Dégourdi.

    (1906) KANngalon Eost 181. Ar vugale a zo diluiet abred ; eur bugel pemp bloaz a oar he bedennou pen da ben hag ar C'hatekiz.

    (3) Diluziet a : délivré de.

    (1790) MG 359. Pegource é tei er momand-hont ma vein dilouiét ag er sourcieu ag er vuhé-men.

  • diluziiñ
    diluziiñ

    voir diluziañ

  • dimejañ
    dimejañ

    v. intr. Mouliner du bras.

    (1909) BROU 225. (Eusa) Diméja, tr. «Faire le moulinet avec le bras, pour appeler quelqu'un.»

  • dimek
    dimek

    s.

    (1) Krouadur an dimek : enfant du diable, enfant méchant.

    (1904) DBFV 56a. kroédur en dimek, tr. «enfant du diable, méchant.»

    (2) Ober an dimek : faire le diable.

    (1904) DBFV 56a. gobér en dimek, tr. «faire le diable (Hennebont).»

  • dimerc'her
    dimerc'her

    adv.

    (1) Mercredi.

    (1633) Nom 225a. Dies Mercurij : Mercredy : Demercher.

    (1659) SCger 78b. Mercredy, tr. «Demerc'her

    (2) Dimerc’her all : l’autre mercredi, mercredi dernier.

    (1916) KZVr 184 - 10/09/16. Dimerc'her-all e oa bet lidet obidou an aotrou Michel Bartheleme, mear Lennon.

    (3) Dimerc'her diwezhañ : mercredi dernier.

    (1943) SAV 29/9. Dimerc'her diweza em boa tapet da baotr-karr.

    (4) Dimerc'her al Ludu : le mercredi des Cendres.

    (1659) SCger 78b. Mercredy des cendres, tr. «Demerc'her a Ludu.» ●(1761) HBrezonec prefaç [8]. er bempet ar chifrou eus a Demerc’her ar Ludu.

    (1857) CBF 33. Warc'hoaz eo dimerc'her al ludu, tr. «C'est demain le mercredi des Cendres.»

  • dimerdiñ
    dimerdiñ

    v. pron. réfl. En em zimerdiñ : se démerder.

    (1995) BRYV IV 127. (Milizag) dit-te eo d'en em zimerdi.

  • dimeurzh
    dimeurzh

    adv.

    (1) Mardi.

    (1633) Nom 225a. Dies Martis : Mardy : Demeurz.

    (1659) SCger 76b. Mardy, tr. «Demeurs

    (1906) BOBL 10 novembre 111/2b. Kenavo demeurz kenta. ●(1928) BREI 54/4a. De-ha-bla an O. Lefebrve (Gab Liskildry), ha hini an itron Moulinet (...) o devoa didennet da C'houdilin dimeurs eun tregont a veleien.

    (2) Dimeurzh al lard : le mardi-gras.

    (1857) CBF 33. Meurs larjez, dimeurs al lard, tr. «Le mardi gras.»

    (3) Dimeurzh ened : mardi-gras.

    (1659) SCger 76b. Mardy gras, tr. «demeurs henet

  • dimeus
    dimeus

    prép. De. cf. ames, aves, deus, eus, emeus, eveus, mes

    (1792) BD 4599. men deu deus an yfern dimeus agreis antan, tr. «Je viens de l’enfer, du milieu du feu.» ●(17--) CCn 915. dimes ar plom fontet e teu eur strinquaden.

    (1834) APD 13. sepet demeus ho kostez e teufot d’e zicour. ●(1834-1840) BBZcarn I 118a. bonjour d’or hu, den yaouank, heurvat dorch a laran / a gourchemenou peus demeus o mestres, tr. « Bonjour à vous, jeune homme, je vous souhaite le bonjour / Vous avez les compliments de votre maîtresse ». ●(1838) CGK 7. Demeus va oll diboëllo cetu mê punisset. ●14. dic’houtet demeus ar Briadelés. ●(1839) BSI 55. O diffaranty a rea demeus ar sulyou-all. ●(18--) PEN 92/51. an ad demeus ar raden noz goël ian dastumet / an noz se ec’h adennaing a ben an deiz evaint kouezet / an noz se he ermunaïng he discrunaing aroc an deiz / an nep aneus c’hoant de kavet a renk monet an noz se. ●(1847) FVR 162. ar penn diweluz dimez ann Iliz. ●(1862) BSH 6. Demeus ar c’hrim souden e vo anaoudeguez. ●(1872) DJL 15. mar eo hanaveet ar venn demeuz he frouez.

    (1902) PIGO i 68. hep ober van dioutan ha dimeus e goz vatez. ●(1909) BLYA 78. Me, dimeus ma zu, a oa Yan diberc’henn.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...