Recherche 'i...' : 872 mots trouvés
Page 9 : de inkardin-2 (401) à insanset (450) :- inkardiñ .2inkardiñ .2
voir inkardañ .1
- inkardiñ / inkardañ / enkardiñ / enkardañ .1inkardiñ / inkardañ / enkardiñ / enkardañ .1
v. (jeu) Écarter.
●(1732) GReg 313b. Écarter, mettre des cartes à l'écart, tr. «Eñcarda. pr. èncardet. eñcardi. pr. et.»
- inkardouer / enkardouerinkardouer / enkardouer
m. –où Carde.
●(1732) GReg 136a. Carde, peigne de cardeur, tr. «Encardouer. p. ou.»
- inkardourinkardour
voir inkarder
- inkarnal
- inkarnasioninkarnasion
f. Incarnation.
●(1499) Ca 116a. Jncarnation. g. idem. ●(1621) Mc 107 [lire : 109]. euel maz diqueçoch hoz æll da anoncy ho incarnation.
●(1857) LVH 170. er mistér ag en incarnation. ●(1877) BSA 11. ho santimant divar boez incarnasion Mab Doue. ●(1880) SAB 48-49. An digalon-se ne benglinas ket evel ar re all da adori mister an Incarnasion.
●(1900) MSJO 87. mister an inkarnasion. ●(1911) BUAZperrot 263. Lezhanvet eo bet doktor an Inkarnasion. ●(1911) SKRS II 253. myster braz an Inkarnasion.
- inkarnat
- inkarnativinkarnativ
adj. Incarnatif.
●(1633) Nom 276b. Med. incarnans : medecine incarnative : medicinerez incarnatif da ober dont an quicq.
- inkarniñ
- inkazinkaz
m. Engoncement.
●(1927) GERI.Ern 237. inkaz m, tr. «Engorgement (lire : engoncement) dans ses habits V[annetais].»
- inkazet
- inkaziñ
- inkizisioninkizision
f.
(1) Enquête.
●(c.1500) Cb 76a. [encerch] cest inquisition faicte sur aucune chose suspecte. b. inquisition groat oar vn tra suspet. ●[enclasq] Jtem hec inquesta / ste. gall. enqueste. b. inquisition.
(2) Inquisition.
●(1612) Cnf 21b. an officc sacrr eues an inquisition.
●(1732) GReg 533b. Inquisition, Tribunal Ecclesiastique établi pour connoître des Juifs, des Mores, & des Hérétiques, tr. «An inqisicion.»
●(1831) RDU 45. èl n'en dé quet établisset en Inquisition é France.
- inkizitour
- inklinañ
- inklinasioninklinasion
f. –où Inclination.
●(1576) Gk I 262. Hoguen so brassouch, ne dleomp cafet volontez, na nep Inclination do choantat nac apetifu.
●(1732) GReg 203a. Contenter sa passion, tr. «Countanti e voall-inclinacion.» ●(17--) VO 57. Barlobiage e zou ur sod inclination en dès certæn tud de bassein ou amzér é h'obér (...) castelleu él loër.
●(1824) BAM 28. ne oa controliez ebet en o inclinationou oc'h enebi. ●(1835) AMV 182. ar religion-se a flod inclinationou fall an dud evit o gonit. ●(1838) OVD 182. allume er goal inclination. ●(1852) MML 32. domisaat e rei ho coal inclinationo. ●(1861) JEI 162. er bara-zé (...) e zistanne er fuli ag hur goal inclinationeu. ●(1876) TIM 80. Goudé ou disparti, en dud en hum daulas mui eit jamæs d’où goal inclinationeu ha d’er brassan torfæteu.
- inkomañdaplinkomañdapl
adj. Incontrôlable.
●(1979) BRUDn 27/25. Gweled rent oa mann ’bed d’over ganen, oan inkommañdabl.
- inkomodinkomod
adj. Peu commode.
●(1689) DOctrinal 200. pe da re evise incommod, ha dangerus, tremen ha distremen, quen alies-se, ar canol mor.
- inkomplet
- inkomprenapl
- inkongru
- inkoñstantinkoñstant
adj. Inconstant, frivole.
●(14--) N 640. inconstant dicoant dicarantez, tr. «frivole, odieux, contraire à la charité.»
- inkontinant
- inkoñveniañs
- inkoupaplinkoupapl
adj. Non coupable.
●(1612) Cnf 2b-3a. è pechont à neuez flam ò commetiff an pechet à Sacrileig, (nemet an ignorancc incoupabl ho excusse).
- inkredaplinkredapl
adj. Incrédule.
●(1530) Pm 118. Hac incredabl viout pepret, tr. «Et que tu fus incrédule toujours.»
- inkredul
- inkredulite
- inkruzun .1
- inkruzun .2inkruzun .2
m. –ed Homme mal-bâti, chétif.
●(1732) GReg 161b. Chetif, pauvre & miserable, tr. «incruñsun. p. incruñsuned.» ●594b. Mal-bati, tr. «(bas Leon : incruñsun. p. ed.»
●(1821) GON 292b. Inkruzun (I.er N nasal), adj. et s. m., tr. « Mal-bâti. Mal-fait. Mal-tourné. Mal-habillé. » ●Pour le pl. du subst. inkruzuned.
- inkruzuniajinkruzuniaj
s. Chétivité.
●(1732) GReg 161b. Chetivité, misere qui fait compassion, tr. «incruñsunyaich.»
- inkurablinkurabl
adj. Incurable.
●(c.1660-1670) VEach 97. Entre an oll Terzyenou, nedeüx nigun quer poanyus, quer padel quen, dangerus, na quen incurabl euel an terzyen quarter.
- inobenninobenn
f. –où (habillement) Pourpoint.
●(1942) VALLsup 139a. Pourpoint, tr. «inobenn f. (à Pont-l'Abbé, M. Le Coz, rect. de Penmarc'h) ?»
- inoñdasioninoñdasion
f. Inondation.
●(1633) Nom 244b-245a. Inundatio maris : l'innundation : vn inondation pe vn debardamant (lire : debordamant) á mor.
- inorañ / inoriñ
- inorañsinorañs
f. –où Ignorance.
●(1499) Ca 115b. Jgnorancc. g. ignorance. ●(1576) Gk II 123. E sicour da diguisquafu an ignorancz.
●(1659) SCger 68b. ignorance, tr. «ignorancç.» ●(1710) IN I 79-80. da burgi quement hon entandamant dious e inorançou. ●(1727) HB 155. ar pec'het a inoranç. ●(1732) GReg 512a. Ignorance, tr. «Innorançz.» ●(1767) ISpour 18. pé dré ignorance, pé dré fragilitæt. ●(1790) MG 41. Hui e rescondou de Zoué ag é inorance. ●376. en ineanneu péré e hanàu ou ignorance hac ou izeldæt.
●(1829) IAY 60. ar ræsonerien-se, pere so en general tud carguet a ignoranç. ●(1834) SIM 28. lêzel hon bugale en ignoranç. ●(1850) MOY 152. Ne zigareit qet ouz se neb ignoranç.
- inorant .1inorant .1
adj. Ignorant.
●(1557) B I 649. Pobl ignorant dihoant diauantaig, tr. «gens ignorants, indolents, sans mérite.» ●(1612) Cnf.epist 34. me Bellec indin hac ignorant.
●(1732) GReg 512a. Ignorant, ante, tr. «Innorant.» ●(1790) MG 37. Hui e hum glêm é hoh inorant.
►[empl. sans art.] Ceux qui sont ignorants.
●(1821) SST vi. bras ha bihan, cos ha yoanq, habil hac ignorant.
- inorant .2
- inoranted
- inorzenninorzenn
f. –où
(1) Feu de joie.
●(1904) DBFV 114b. inojen (Lorient, Hennebont), inorzen (Baud), s., tr. «feu de joie.» ●(1931) VALL 301b. Feu de joie, tr. «inorzenn f.» ●(1937) TBBN 216. ilorzenneu, tr. «feux de joie.»
(2) Mât du feu de joie.
●(1904) DBFV 114b. inojen (Lorient, Hennbont), inorzen (Baud), s., tr. «feu de joie ; à Locminé, le mât du feu de joie.» ●(1931) VALL 301b. Feu de joie, tr. «inorzenn f. (et le mât du feu de joie)»
(3) Feu d'artifice.
●(1932) DIHU 249/45. tenneu en ilorzen é tarhal.
- inosandell
- inosañsinosañs
f. Innocence.
●(1732) GReg 532b. Innocence, pureté de l'âme qui n'est point soüillée d'aucun péché actuel, tr. «innoçzandçz.» ●Innocence, integrité de mœurs, tr. «innoçzançz.» ●Il vit dans une grande innocence de mœurs, tr. «beva a ra èn un innoçzançz vras.» ●(17--) TE 479. ér stad a hræce hac a innoçance.
●(1847) MDM 122-123. Koantiri ar vugale, ho inozanz charmant, ho c'hunvelez.
- inosant .1
- inosant .2inosant .2
m. –ed
(1) Innocent.
●(1499) Ca 116b. Jnnocent. g. non nuysent. ●(1633) Nom 136b. Gyrgathus : la maison des innocents ou des insensez, ou enragez : ty an innoçantet, pe tu (lire : tut) inçançet pe arraget.
●(1792) BD 4480-4481. hac an ynossantet net deus àbep offans / aveso colloquet entre ar re choaset, tr. «et les innocents, nets de toute offense, / seront convoqués parmi les élus.»
●(1847) MDM 325. ann inousanded paour-se.
●(1907) VBFV.bf 34a. inosand, s. pl. ed, tr. «inosant.»
(2) Nigaud.
●(1732) GReg 533a. Innocent, insensé, tr. «Innoçzant.»
●(1907) VBFV.bf 34a. inosand, s. pl. ed, tr. «nigaud.» ●(1907) VBFV.fb 53a. imbécile, tr. «inosant, m. (pl. ed).»
(3) Inosanted : saints Innocents.
●(1650) Nlou 311. Neuse Herod an assotet, / A gourchemennas ez lazset, / Hep credancc, an Inocantet, / An mibien glan neuez ganet, tr. «Alors Hérode, l'imbécile, / ordonna que l'on tuât / perfidement les innocents, / les purs garçons nouveau-nés.» ●359. Ne gous pet cant Inocantet, / Dre ambuig à voue distruget, tr. «On ne sait combien d'innocents / furent abattus par ruse.»
●(1732) GReg 533a. Les Saints Innocents, tr. «Ar seent innoçzanted. an innoçzanted.» ●La Fête des Innocents, tr. «Gouël an Innoçzanted.»
(4) Enfant en bas âge.
●(c.1680) NG 759. Me mes pemp pe hueh inocent. ●(1732) GReg 533a. Innocent, ente, qui n'a pas atteint l'âge de raison, tr. «Innoçzant. p. innoçzanted. innoçzanticq. p. innoçzantedigou.»
●(1927) GERI.Ern 156. inosant m., tr. « Innocent; petit enfant. »
(5) Innocent, non coupable.
●(1732) GReg 533a. Les innocents patissent pour les coupables, tr. «An innoçzanted a baë evit âr griminaled.»
- inosantaj
- inosantedinosanted
f. Innocence.
●(1732) GReg 532b. Innocence, pureté de l'âme qui n'est point soüillée d'aucun péché actuel, tr. «Innoçzanded.» ●Innocence, integrité de mœurs, tr. «innoçzanded.» ●Il vit dans une grande innocence de mœurs, tr. «beva a ra èn un innoçzanded vras.»
- inosantiñ
- inotet
- inotiñ / inotatinotiñ / inotat
v. tr. d.
(1) =
●(1929) DIHU 212/221. Inotein (bareu), tr. «préparer des émondes, couper les brindilles superflues pour faire des fagots.»
(2) Appointir.
●(1939) DIHU 338/319. inotein (v. a.) : obér ur beg pik-moén d'ur bar, d'un tam koed eit mah iei ésoh en doar. ●(1939) KOLM 85. Kentih men dé en tam koed étré é zehorn, en arhléan en em-laka d'en inotat. ●136. inotein, tr. «pointer.»
- insañsetinsañset
adj. Insensé.
●(1633) Nom 136b. Gyrgathus : la maison des innocents ou des insensezz, ou enragez : ty an innoçantet, pe tu (lire : tut) inçançet pe arraget.