Devri

Recherche 'i...' : 872 mots trouvés

Page 9 : de inkardin-2 (401) à insanset (450) :
  • inkardiñ .2
    inkardiñ .2

    voir inkardañ .1

  • inkardiñ / inkardañ / enkardiñ / enkardañ .1
    inkardiñ / inkardañ / enkardiñ / enkardañ .1

    v. (jeu) Écarter.

    (1732) GReg 313b. Écarter, mettre des cartes à l'écart, tr. «Eñcarda. pr. èncardet. eñcardi. pr. et

  • inkardouer / enkardouer
    inkardouer / enkardouer

    m. –où Carde.

    (1732) GReg 136a. Carde, peigne de cardeur, tr. «Encardouer. p. ou

  • inkardour
    inkardour

    voir inkarder

  • inkarnal
    inkarnal

    adj. Incarnat.

    (1889) CDB 74. eunn abid inkarnal, tr. , un vêtement écarlate.»

  • inkarnasion
    inkarnasion

    f. Incarnation.

    (1499) Ca 116a. Jncarnation. g. idem. ●(1621) Mc 107 [lire : 109]. euel maz diqueçoch hoz æll da anoncy ho incarnation.

    (1857) LVH 170. er mistér ag en incarnation. ●(1877) BSA 11. ho santimant divar boez incarnasion Mab Doue. ●(1880) SAB 48-49. An digalon-se ne benglinas ket evel ar re all da adori mister an Incarnasion.

    (1900) MSJO 87. mister an inkarnasion. ●(1911) BUAZperrot 263. Lezhanvet eo bet doktor an Inkarnasion. ●(1911) SKRS II 253. myster braz an Inkarnasion.

  • inkarnat
    inkarnat

    adj. Incarnat.

    (1633) Nom 124b. Rufus incarnatus : rouge incarnat : ruz incarnat.

  • inkarnativ
    inkarnativ

    adj. Incarnatif.

    (1633) Nom 276b. Med. incarnans : medecine incarnative : medicinerez incarnatif da ober dont an quicq.

  • inkarniñ
    inkarniñ

    v. pron. réfl. En em inkarniñ : s'incarner.

    (1792) BD 4333. men eo ho map jesus so bet enem jncarnet / en corff arvoerches sacr, tr. «C'est moi votre fils Jésus, qui s'est incarné / dans le corps de la Vierge sacrée.»

    (1846) DGG 18. En em incarni a sinifi quemeret corf, en em ober den.

  • inkaz
    inkaz

    m. Engoncement.

    (1927) GERI.Ern 237. inkaz m, tr. «Engorgement (lire : engoncement) dans ses habits V[annetais].»

  • inkazet
    inkazet

    adj. Engoncé.

    (1744) L'Arm 438a. Engoncé, tr. «Incazétt

  • inkaziñ
    inkaziñ

    v. Engoncer.

    (1744) L'Arm 438a. Engoncer, tr. «Incazein

    (1927) GERI.Ern 237. inkazein, tr. «engoncer V[annetais].»

  • inkizision
    inkizision

    f.

    (1) Enquête.

    (c.1500) Cb 76a. [encerch] cest inquisition faicte sur aucune chose suspecte. b. inquisition groat oar vn tra suspet. ●[enclasq] Jtem hec inquesta / ste. gall. enqueste. b. inquisition.

    (2) Inquisition.

    (1612) Cnf 21b. an officc sacrr eues an inquisition.

    (1732) GReg 533b. Inquisition, Tribunal Ecclesiastique établi pour connoître des Juifs, des Mores, & des Hérétiques, tr. «An inqisicion

    (1831) RDU 45. èl n'en dé quet établisset en Inquisition é France.

  • inkizitour
    inkizitour

    m. –ion Inquisiteur.

    (c.1718) CHal.ms ii. Inquisiteur, tr. «Inquisitour.» ●(1732) GReg 533b. Inquisiteur, Juge établi, pour connoître des hérétiques, &c., tr. «Inqisitor. p. inqisitored

  • inklinañ
    inklinañ

    v. Pencher.

    (1659) SCger 88a. pancher, tr. «inclina

  • inklinasion
    inklinasion

    f. –où Inclination.

    (1576) Gk I 262. Hoguen so brassouch, ne dleomp cafet volontez, na nep Inclination do choantat nac apetifu.

    (1732) GReg 203a. Contenter sa passion, tr. «Countanti e voall-inclinacion.» ●(17--) VO 57. Barlobiage e zou ur sod inclination en dès certæn tud de bassein ou amzér é h'obér (...) castelleu él loër.

    (1824) BAM 28. ne oa controliez ebet en o inclinationou oc'h enebi. ●(1835) AMV 182. ar religion-se a flod inclinationou fall an dud evit o gonit. ●(1838) OVD 182. allume er goal inclination. ●(1852) MML 32. domisaat e rei ho coal inclinationo. ●(1861) JEI 162. er bara-zé (...) e zistanne er fuli ag hur goal inclinationeu. ●(1876) TIM 80. Goudé ou disparti, en dud en hum daulas mui eit jamæs d’où goal inclinationeu ha d’er brassan torfæteu.

  • inkomañdapl
    inkomañdapl

    adj. Incontrôlable.

    (1979) BRUDn 27/25. Gweled rent oa mann ’bed d’over ganen, oan inkommañdabl.

  • inkomod
    inkomod

    adj. Peu commode.

    (1689) DOctrinal 200. pe da re evise incommod, ha dangerus, tremen ha distremen, quen alies-se, ar canol mor.

  • inkomplet
    inkomplet

    adj. Incomplet.

    (1499) Ca 116a. Jncomplet pe imparfet cest tont (lire : tout) vng.

  • inkomprenapl
    inkomprenapl

    adj. Incompréhensible.

    (1846) DGG 11. an traou-ma oll a zo incomprenabl.

  • inkongru
    inkongru

    adj. Incongru.

    (1499) Ca 116a. Jncongru. g. non congru / non concordant.

  • inkoñstant
    inkoñstant

    adj. Inconstant, frivole.

    (14--) N 640. inconstant dicoant dicarantez, tr. «frivole, odieux, contraire à la charité.»

  • inkontinant
    inkontinant

    adv. Incontinent.

    (1621) Mc 93. an pligadur à tremeno incontinant.

  • inkoñveniañs
    inkoñveniañs

    f. Inconvenance.

    (1499) Ca 116a. Jnconueniance. g. idem. / ou non competance.

  • inkoupapl
    inkoupapl

    adj. Non coupable.

    (1612) Cnf 2b-3a. è pechont à neuez flam ò commetiff an pechet à Sacrileig, (nemet an ignorancc incoupabl ho excusse).

  • inkredapl
    inkredapl

    adj. Incrédule.

    (1530) Pm 118. Hac incredabl viout pepret, tr. «Et que tu fus incrédule toujours.»

  • inkredul
    inkredul

    adj.

    (1) Incrédule.

    (1818) HJC 7. eit distroeign caloneu er hré gôb (lenn : gôh) dremehad er vugalé, hag er hré incrédul d'er ùirioné memb.

    (2) =

    (1687) MArtin 5. Hac e Viraclou incredul.

  • inkredulite
    inkredulite

    f. Incrédulité.

    (1621) Mc 71. sicourit ma incredulite.

  • inkruzun .1
    inkruzun .1

    adj. Mal bâti.

    (1821) GON 292b. Inkruzun (I.er N nasal), adj. et s. m., tr. « Mal-bâti. Mal-fait. Mal-tourné. Mal-habillé. » ●(1876) TDE.BF 304b. Iñkruzun, adj., tr. «mal tourné, mal bâti, parlant d'un homme.»

    (1931) VALL 60b. (homme) mal bâti, tr. «inkruzun

  • inkruzun .2
    inkruzun .2

    m. –ed Homme mal-bâti, chétif.

    (1732) GReg 161b. Chetif, pauvre & miserable, tr. «incruñsun. p. incruñsuned.» ●594b. Mal-bati, tr. «(bas Leon : incruñsun. p. ed

    (1821) GON 292b. Inkruzun (I.er N nasal), adj. et s. m., tr. « Mal-bâti. Mal-fait. Mal-tourné. Mal-habillé. » ●Pour le pl. du subst. inkruzuned.

  • inkruzuniaj
    inkruzuniaj

    s. Chétivité.

    (1732) GReg 161b. Chetivité, misere qui fait compassion, tr. «incruñsunyaich

  • inkurabl
    inkurabl

    adj. Incurable.

    (c.1660-1670) VEach 97. Entre an oll Terzyenou, nedeüx nigun quer poanyus, quer padel quen, dangerus, na quen incurabl euel an terzyen quarter.

  • inobenn
    inobenn

    f. –où (habillement) Pourpoint.

    (1942) VALLsup 139a. Pourpoint, tr. «inobenn f. (à Pont-l'Abbé, M. Le Coz, rect. de Penmarc'h) ?»

  • inoñdasion
    inoñdasion

    f. Inondation.

    (1633) Nom 244b-245a. Inundatio maris : l'innundation : vn inondation pe vn debardamant (lire : debordamant) á mor.

  • inorañ / inoriñ
    inorañ / inoriñ

    v. tr. d. Ignorer.

    (1499) Ca 115b. g. ignorer. b. ignoraff.

    (1732) GReg 512a. Ignorer, tr. «Innori. pr. innoret

    (1834) SIM 170. evitàn d'e ignori.

  • inorañs
    inorañs

    f. –où Ignorance.

    (1499) Ca 115b. Jgnorancc. g. ignorance. ●(1576) Gk II 123. E sicour da diguisquafu an ignorancz.

    (1659) SCger 68b. ignorance, tr. «ignorancç.» ●(1710) IN I 79-80. da burgi quement hon entandamant dious e inorançou. ●(1727) HB 155. ar pec'het a inoranç. ●(1732) GReg 512a. Ignorance, tr. «Innorançz.» ●(1767) ISpour 18. pé dré ignorance, pé dré fragilitæt. ●(1790) MG 41. Hui e rescondou de Zoué ag é inorance. ●376. en ineanneu péré e hanàu ou ignorance hac ou izeldæt.

    (1829) IAY 60. ar ræsonerien-se, pere so en general tud carguet a ignoranç. ●(1834) SIM 28. lêzel hon bugale en ignoranç. ●(1850) MOY 152. Ne zigareit qet ouz se neb ignoranç.

  • inorant .1
    inorant .1

    adj. Ignorant.

    (1557) B I 649. Pobl ignorant dihoant diauantaig, tr. «gens ignorants, indolents, sans mérite.» ●(1612) Cnf.epist 34. me Bellec indin hac ignorant.

    (1732) GReg 512a. Ignorant, ante, tr. «Innorant.» ●(1790) MG 37. Hui e hum glêm é hoh inorant.

    ►[empl. sans art.] Ceux qui sont ignorants.

    (1821) SST vi. bras ha bihan, cos ha yoanq, habil hac ignorant.

  • inorant .2
    inorant .2

    m. –ed Ignorant.

    (1732) GReg 512a. Des ignorants, tr. «Innoranted

  • inoranted
    inoranted

    f. Ignorance.

    (1732) GReg 512a. Ignorance, tr. «innoranded

    (1838) OVD 153. ma chommou mab-dén én inorantèd. ●205. en inorantèd.

  • inorzenn
    inorzenn

    f. –où

    (1) Feu de joie.

    (1904) DBFV 114b. inojen (Lorient, Hennebont), inorzen (Baud), s., tr. «feu de joie.» ●(1931) VALL 301b. Feu de joie, tr. «inorzenn f.» ●(1937) TBBN 216. ilorzenneu, tr. «feux de joie.»

    (2) Mât du feu de joie.

    (1904) DBFV 114b. inojen (Lorient, Hennbont), inorzen (Baud), s., tr. «feu de joie ; à Locminé, le mât du feu de joie.» ●(1931) VALL 301b. Feu de joie, tr. «inorzenn f. (et le mât du feu de joie)»

    (3) Feu d'artifice.

    (1932) DIHU 249/45. tenneu en ilorzen é tarhal.

  • inosandell
    inosandell

    f. –ed Innocente.

    (1906) HIVL 43. ur geuiardéz ous pé un inosandel.

  • inosañs
    inosañs

    f. Innocence.

    (1732) GReg 532b. Innocence, pureté de l'âme qui n'est point soüillée d'aucun péché actuel, tr. «innoçzandçz.» ●Innocence, integrité de mœurs, tr. «innoçzançz.» ●Il vit dans une grande innocence de mœurs, tr. «beva a ra èn un innoçzançz vras.» ●(17--) TE 479. ér stad a hræce hac a innoçance.

    (1847) MDM 122-123. Koantiri ar vugale, ho inozanz charmant, ho c'hunvelez.

  • inosant .1
    inosant .1

    adj.

    (1) Innocent.

    (1659) SCger 69b. innocent, tr. «innoçant.» ●(17--) TE 22. ean e impléas ur finèss innoçant ha divlam.

    (1907) VBFV.bf 34a. inosand, adj, tr. «inosant.»

    (2) Nigaud.

    (1907) VBFV.bf 34a. inosand, adj, tr. «nigaud.»

  • inosant .2
    inosant .2

    m. –ed

    (1) Innocent.

    (1499) Ca 116b. Jnnocent. g. non nuysent. ●(1633) Nom 136b. Gyrgathus : la maison des innocents ou des insensez, ou enragez : ty an innoçantet, pe tu (lire : tut) inçançet pe arraget.

    (1792) BD 4480-4481. hac an ynossantet net deus àbep offans / aveso colloquet entre ar re choaset, tr. «et les innocents, nets de toute offense, / seront convoqués parmi les élus.»

    (1847) MDM 325. ann inousanded paour-se.

    (1907) VBFV.bf 34a. inosand, s. pl. ed, tr. «inosant.»

    (2) Nigaud.

    (1732) GReg 533a. Innocent, insensé, tr. «Innoçzant

    (1907) VBFV.bf 34a. inosand, s. pl. ed, tr. «nigaud.» ●(1907) VBFV.fb 53a. imbécile, tr. «inosant, m. (pl. ed).»

    (3) Inosanted : saints Innocents.

    (1650) Nlou 311. Neuse Herod an assotet, / A gourchemennas ez lazset, / Hep credancc, an Inocantet, / An mibien glan neuez ganet, tr. «Alors Hérode, l'imbécile, / ordonna que l'on tuât / perfidement les innocents, / les purs garçons nouveau-nés.» ●359. Ne gous pet cant Inocantet, / Dre ambuig à voue distruget, tr. «On ne sait combien d'innocents / furent abattus par ruse.»

    (1732) GReg 533a. Les Saints Innocents, tr. «Ar seent innoçzanted. an innoçzanted.» ●La Fête des Innocents, tr. «Gouël an Innoçzanted

    (4) Enfant en bas âge.

    (c.1680) NG 759. Me mes pemp pe hueh inocent. ●(1732) GReg 533a. Innocent, ente, qui n'a pas atteint l'âge de raison, tr. «Innoçzant. p. innoçzanted. innoçzanticq. p. innoçzantedigou

    (1927) GERI.Ern 156. inosant m., tr. « Innocent; petit enfant. »

    (5) Innocent, non coupable.

    (1732) GReg 533a. Les innocents patissent pour les coupables, tr. «An innoçzanted a baë evit âr griminaled.»

  • inosantaj
    inosantaj

    m. Niaiseries.

    (1907) VBFV.fb 68a. niaiserie, tr. «inosandaj

  • inosanted
    inosanted

    f. Innocence.

    (1732) GReg 532b. Innocence, pureté de l'âme qui n'est point soüillée d'aucun péché actuel, tr. «Innoçzanded.» ●Innocence, integrité de mœurs, tr. «innoçzanded.» ●Il vit dans une grande innocence de mœurs, tr. «beva a ra èn un innoçzanded vras.»

  • inosantiñ
    inosantiñ

    v. intr. Perdre la raison.

    (1790) MG 34. innoçandein e rant burhud.

  • inotet
    inotet

    adj. Appointi.

    (1939) KOLM 15. ur post inotet getè én ou dorn. ●86. er beg inotet d'el lein.

  • inotiñ / inotat
    inotiñ / inotat

    v. tr. d.

    (1) =

    (1929) DIHU 212/221. Inotein (bareu), tr. «préparer des émondes, couper les brindilles superflues pour faire des fagots.»

    (2) Appointir.

    (1939) DIHU 338/319. inotein (v. a.) : obér ur beg pik-moén d'ur bar, d'un tam koed eit mah iei ésoh en doar. ●(1939) KOLM 85. Kentih men dé en tam koed étré é zehorn, en arhléan en em-laka d'en inotat. ●136. inotein, tr. «pointer.»

  • insañset
    insañset

    adj. Insensé.

    (1633) Nom 136b. Gyrgathus : la maison des innocents ou des insensezz, ou enragez : ty an innoçantet, pe tu (lire : tut) inçançet pe arraget.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...