Devri

Recherche 'pa...' : 1072 mots trouvés

Page 21 : de patromet (1001) à pavgenn (1050) :
  • patromet
    patromet

    adj. Façonné, modelé.

    ●(1955) STBJ 42-43. eur skeudennig vên dister, hini Sant Stevan, ar merzer kenta, patromet gros ha truezus.

  • patromez
    patromez

    f. –ed Sainte patronne.

    ●(1907) BSPD I 15. patroméz er gér a Baris. ●264. santéz Anna beniget, patroméz kaer hun bro. ●(1921) GRSA i. inouret get er Varhed èl ou fatroméz. ●(1984) HBPD 233. patroméz er chapel.

  • patron .1
    patron .1

    m.

    (1) Patron, modèle.

    ●(1530) J 234b. Goaz eguyt con patron a rustony, tr. «pires que des chiens, un vrai type de grossièreté.» ●(1633) Nom 253b. Typus, forma : modelle, patron : modèl, an furm an feçoun, an patroun.

    (2) Portrait.

    ●(1659) SCger 96a. pourtraict, tr. «patron.»

  • patron .2
    patron .2

    m. –ed

    (1) Saint patron.

    ●(1659) SCger 162b. Patron, tr. «Patron.»

    ●(1834) APD 33. Patron ho parros. ●(1849) LLB 162. de bedein Doué, d'inourien ou fatron.

    ●(1928) FHAB Mezheven 208. penaos eo deuet sant Tujen da veza patron ar chas klanv.

    (2) Sant patron : saint patron.

    ●(1921) FHAB Mae 114. lida goueliou hon zent patron. ●(1941) ARVR 30/3b. da zeiz ar gouel e kinnigent bep a vonedad segal d'o sant patron.

    (3) Patron, personne qui commande.

    ●(1633) Nom 149a. Nauiculariam facere : gouuerner vne nauire, y estre pilote ou patron gouarn vn lestr, bezaff loumman pe patron.

    ●(1925) BILZ 107. e batron a fie ennan ar varrenn stur.

  • patronaj
    patronaj

    m. –où

    (1) Patronage, parrainage.

    ●(1890) BSS 16. founta eur vreuriez dindan patronach Sant Serves.

    (2) Patronage (association).

    ●(1906) KANngalon Meurzh 65. Ar baotred iaouank a zarempred laouen ar Patrounaj. ●(1907) KANngalon C'hwevrer 320. breuriezou, emgleoiou, patronajou… ●(1912) KANNgwital 112/117. Ar patronaj a ioa leun chek. ●(1924) ARVG Ebrel 74. en e di-patronaj.

  • patronez
    patronez

    f. –ed Sainte patronne.

    ●(1849) LLB 1991. santez Anna, patronez Breh izel. ●(1877) MSA 7. ne reomp nemet paea eun dle a anaoudegez vad d'ar Vam goz hor Patronez evit implija en he c'herc'hen miz gouere m'en em gav he gouel.

    ●(1911) BUAZperrot 90. Patronez Paris ha difennourez ar Frans.

  • patronomik
    patronomik

    adj. Patronymique.

    ●(1499) Ca 153b. Patronomic. g. patronomiquez.

  • patrous
    patrous

    adj. Yod patrous : mélange de bouillie et de lait.

    ●(1732) GReg 612a. Mélange de bouillie & de lait en une écuelle, tr. «Youd patrous.»

  • patrouzañ / patrouziñ
    patrouzañ / patrouziñ

    v. tr. d. Mélanger d'une manière confuse.

    ●(1732) GReg 612a. Mélanger d'une maniere confuse, tr. «patrousa. pr. patrouset. Van[netois] patrouseiñ.»

  • paun
    paun

    m. –ed (ornithologie) Paon.

    I.

    ●(1499) Ca 153b. Paun. g. paon cest vng oisel. ●(1633) Nom 40b. Pauo, pauus : Plinio : Iunonia auis : paon : paün. ●170a. Muscarium pauonaceum, aut pauonium : esuentoir fait de plumes de paon : euentail græt á plü paün.

    ●(1659) SCger 88a. paon, tr. «paun.» ●162b. paün, tr. «paon.» ●(1732) GReg 688b. Pan, oiseau, tr. «Paün. p. paüned.» ●(1744) L'Arm 342b. Le Paon & le Dindon font la roue, tr. «Er Pan hag er Hocq-Spaign a ra el loste rodællæc.» ●(17--) VO 132. ur pan pentét drès en nor.

    ●(1870) FHB 267/43. biskoaz peon, da rok ma vije, da ziez ma vije he breon, ne laoskaz kriadennou, rouadennou ker skiltruz.

    ●(1955) VBRU 49. ha war gokenn e benn un tog blevek gant ur regennad blu paun peget outañ.

    II.

    (1) Fier evel ur paun : très fier.

    ●(1978) PBPP 2.2/417 (T-Plougouskant). Fier evel ur paün, tr. J. le Du «fier comme un paon.» ●(2002) TROGERI / PLANIEL. bezañ fier evel ur paun, tr. « être fier à l'excès ».

    (2) C’hoari e baun : faire le fier.

    ●(1957) AMAH 66. …e c’hoarie an Aotrou jubennour Karl Ivovitch e baün war ur c’harrig-skañv gant div gazeg arab stag outañ.

  • paunez
    paunez

    f. (ornithologie) Femelle du paon.

    ●(1732) GReg 688b. La femelle du Pan, tr. «Paünès. p. paünesed.»

  • pauniñ
    pauniñ

    v. intr. Se pavaner.

    ●(1732) GReg 137b. Se carrer, marcher avec affectation, tr. «paüni. pr. paünet.» ●688b. Panader, se panader, se quarrer comme un pan il regarde sa queuë éclairée du Soleil, tr. «paüni. pr. paünet.»

  • pav .1
    pav .1

    m. & adv. –ioù

    I. M.

    A. (anatomie)

    (1) Patte.

    ●(1499) Ca 153b. Pau. g. pote (lire : pate).

    ●(1659) SCger 89b. pate, tr. «pau.» ●(1732) GReg 701b. Pate, ou patte, pié de quelques animaux, tr. «Pau.»

    ●(1876) TDE.BF 495a. Pao, pav, paf, po, s. m., tr. «Patte d'animal ; pl. paiou, paviou.»

    (2) fam. Main.

    ●(1876) TDE.BF 495a. Pao, pav, paf, po, s. m., tr. «pied ou main d'homme en certains cas ; pl. paiou, paviou.»

    ●(1970) GSBG 334. (Groe) pav, tr. «main (familier).»

    (3) Bezañ taer e bav : avoir la main lourde.

    ●(1933) KANNkerzevod 78/12. Ha c'houi gompren, ne vije ket bet brao / D'an heur-ze diskouez e oa terr va fao…

    (4) enfant. : Ober pavig : frapper.

    ●(1879) ERNsup 164. gret paoik d'hañ, frappe dessus (aux petits enfants), Lanr[odec], Trév[érec] ; à St-M[ayeux] paüik, païk.

    (5) (argot de La Roche-Derrien) Doigt.

    ●(1893) RECe xiv 268. Laked eur c'hlec'h war i bao ha skalpino ouz i bifo.

    B. (en plt de qqc.)

    (1) Tuyau (de pipe).

    ●(1910) MAKE 5. pao pri e gorn-butun.

    (2) (pêche) Partie droite de l'hameçon, avant la courbure.

    ●(1944) GWAL 163/173. (Ar Gelveneg) N'eo ar palo nemet penn ar pav, mac'het diouzh e ledanaat ; ne ra ket Gelvenegiz gant higennoù lagadennek.

    (3) (agriculture) Mancheron.

    ●(1732) GReg 155a. Les deux branches [de la fourche de la charruë] sans distinction, tr. «paoüyou an arazr.» ●Le manche, ou, la grande branche de la fourche de la charruë, tr. «Ar pau-bras.» ●La petite branche [de la fourche de la charruë], tr. «Ar pau-bihan.»

    ●(1876) TDE.BF 495a. Pao, pav, paf, po, s. m., tr. «On le dit aussi de la branche de la charrue ; pl. paiou, paviou.» ●(18--) SAQ II 71. pao an alar, bried ar marc'h.

    (4) Pied (de table).

    ●(1984) EBSY 319. (Sant-Ivi) stagañ anezhi da bav an daol.

    (5) Àr e zivbav : dans le bon sens.

    ●(1849) LLB 1722. Lakeit ar hé dibaw hardeh mat hou ruchen.

    II. Loc. adv. Chom war-bav : rester debout (ne pas se coucher).

    ●(1959) BRUD 8/45. C'hwi (...) a jomo war bao.

    III.

    (1) Lipat e bav : aimer, savourer (la nourriture, un plat).

    ●(1889) SKG 12 (K) P. Martin. Lakeit zo euz ar ber kig konif ha kig gad, / Ha n'eo ket é Kemper, na memez é Pariz, / Ho deuz lipet ho fao varlerc'h traou ken iskiz.

    (2) Klask pevar fav d'an trebez : chercher midi à quatorze heures. Cf. klask pemp troad d’ar maout.

    ●(1867) FHB 125/137b Y.-K. Kersale. Ha perâg mont da glask pevar bao d'an trebez, pa n'en deuz nemed tri ?

    (3) Treut evel pav koad ur forc'h houarn : voir forc'h.

    (4) Klask pemp (troad, pav) d'ar (maout, marc'h) : voir troad.

  • pav .2
    pav .2

    m. Mont d'ar pav : aller à la ruine.

    ●(1982) PBLS 92. (Langoned) mond d'ar pav, tr. «aller à la ruine.»

  • pav-bran
    pav-bran

    m. (botanique)

    (1) Grenouillette Ranunculus aquatilis.

    ●(1633) Nom 92a. Ranunculus, strumea, sardonia herba, scelerata, officinis, pes corui ; bacinet : pau-bran.

    ●(1732) GReg 472a. Grenouillette, ou bassinet, plante, tr. «Paubran.» ●(1744) L'Arm 178a. Grenouillette, plante, tr. «Paubran. m.»

    ●(1876) TDE.BF 495a. Pao bran, s. m. tr. «Bouton d'or, patte de coq, et morène, selon d'autres, plantes.» ●(1879) BLE 334. Renoncule. (Ranunculus. L.) Paô-brân.

    ●(1931) VALL 645b. Renoncule, tr. «pao-bran, pôbran m.»

    (2) Morène Hydrocharis morsus-ranae.

    ●(1879) BLE 193. Morrène. (Hydrocharis. L.) Paô-bran.

    (3) = (?) Primevère Primula veris (?).

    ●(1907) BOBL 02 février 123/1a. Gouel ar Chandelour (…) Dindan ar c'hoajou ar blantennik pao-bran a zispake he fenn, euz a greiz ar c'hinvi hag an erc'h.

  • pav-gwan
    pav-gwan

    m. (pêche) Pince de crustacé.

    ●(1944) GWAL 163/175. (Ar Gelveneg) krabanoù bras ur c'hrank pe ul legestr a vez anvet pav-gwan.

  • pav-kaol
    pav-kaol

    m. Imbécile.

    ●(1952) LLMM 34/47. (Douarnenez) Pav-kaol, tr. «radoteur.» ●(1977) PBDZ 336. (Douarnenez) pav-kaol, tr. «empoté.» ●742. pavkaol, tr. «imbécile.»

  • pav-kazh
    pav-kazh

    m.

    (1) (botanique) =

    ●(1923) DIHU 146/312. hadet enta séradel pe paù-kah.

    (2) Souche noueuse.

    ●(1938) DIHU 321/44. én dro de zeu pe tri tam paù-kah derù é loskein ar en uéled. ●golo. paù-kah : souche noueuse. ●(1942) DHKN ii. ur skod benak pé un tam paù-kah kalet.

  • pav-krog
    pav-krog

    = (?) Voleur (?).

    ●(1919) LZBt Du 8. Siouaz ya, mes hepdale e tôlomp evez zo endro d'imp lies a bao-krog ; red eo d'imp digeri mad hon daoulagad.

  • pav-leon
    pav-leon

    m. (botanique) Pied de lion, alchémille.

    ●(1732) GReg 721b. Pié de lion, ou pate de lion, plante, tr. «pau-leon.»

    ●(1876) TDE.BF 495b. Pao-leon, s. m., tr. «Patte de lion, plante.»

  • pav-marc'h
    pav-marc'h

    m. (botanique) Tussilage Tussilago farfara.

    ●(1732) GReg 699a. Pas d'âne, plante, tr. «Pau-marc'h.»

    ●(1876) TDE.BF 495b. Pao-marc'h, s. m., tr. «Pas d'âne, plante.»

  • pav-yar
    pav-yar

    m. (botanique) Renoncule.

    ●(1931) VALL 645b. Renoncule, tr. «paw-yar V[annetais] m.» ●(1934) BRUS 267. La renoncule, tr. «er paù-iar.» ●(1935) DIHU 283/205. bokedeu ahoé ha pàu-iar é bleu. ●(1940) DIHU 345/47. bokedeu aleuret er paù-iar.

  • pavad
    pavad

    m. & adv. –où

    I. M.

    (1) Coup de patte.

    ●(1931) VALL 541a. coup de patte, tr. «paoad m.»

    (2) par ext. Gifle, tape.

    ●(1907) AVKA 305. Rei a raent dehan pavado. ●(1907) VBFV.bf 58b. paùad, m., tr. «coup du plat de la main, soufflet.» ●(1907) BSPD I 17. hi hé skoas hag e ras dehi ur paùad. ●152. distag ur paùad get Agatha. ●(1910) ISBR 66. distag e hras ur paùad ar deulagad Luner. ●(1937) DIHU 310/245. É ta me mam a flastrein ar mem bougenneu deu baùad. ●(1939) RIBA 13. trohein get é voéz un ajad paùadeu. ●(1970) GSBG 334. (Groe) pavad, tr. «gifle.»

    (3) Mal à la patte.

    ●(1931) VALL 541a. mal à la patte, tr. «paoad m.»

    II. Adv. A-bavadoù : à coups de patte, du plat de la main.

    ●(1932) BRTG 38. Er sant (…) e chaboutè kelion doh ou spontein a baùadeu.

  • pavadurezh
    pavadurezh

    f. Action de paver.

    ●(1732) GReg 704a. L'action de paver, tr. «Pavadurez.»

  • pavaj .1
    pavaj .1

    m. Pavés.

    ●(1790) Ismar 32. en doar e strinqueai er pahuage doh er vechérerion.

  • pavaj .2
    pavaj .2

    m. Péage.

    ●(1732) GReg 705a. Peage, impôt sur le transport des marchandises, pour l'entretien des ponts, des chemins, tr. «Pavaich.»

  • pavajer
    pavajer

    m. –ion Péager.

    ●(1732) GReg 705a. Peager, fermier de peage, tr. «ar pavager. p. yen.»

  • pavamant
    pavamant

    m. Pavement.

    ●(1499) Ca 153b. Pauaff vide in pauamant. ●154a. Pauamant. g. pauement.

    ●(1732) GReg 704a. L'action de paver, tr. «pavamand.»

  • pavañ .2
    pavañ .2

    v. tr. d. jeter la patte sur.

    ●(1931) VALL 541a. jeter la patte sur, tr. «paoa.»

  • pavañ / paviñ .1
    pavañ / paviñ .1

    v. tr. d. Paver.

    ●(1499) Ca 153b. Pauaff vide in pauamant.

    ●(1659) SCger 89b. pauer, tr. «paua.» ●(1732) GReg 703b. Paver, tr. «Van[netois] paüeiñ. pr. et.» ●(1790) Ismar 32. pahuein en andræd-ce.

  • pavata
    pavata

    v.

    I. V. tr. d.

    A. (en plt des mains)

    (1) Frapper de la main.

    ●(1877) FHB (3e série) 3/24a. ha coummanz da baoata he zaou vignoun.

    ●(1908) FHAB Du 348. hag en em laka da baouata e zaou vignon. ●(1934) BRUS 84. Souffleter, tr. «paùatat.» ●(1939) RIBA 53. Drastet e vezè, bahateit, paùateit, botezateit.

    (2) Tâtonner.

    ●(1878) EKG II 121. ha da baoata gand va daou zourn kement kougn a ioa enn-hi.

    (3) Patauger.

    ●(1876) TDE.BF 495a. Paoata, v. n., tr. «Patauger, barboter.» ●Paoata enn dour, tr. «barboter dans l'eau.» ●(1890) MOA 137a. Patauger dans l'eau, tr. «paoata enn dour.»

    B. (en plt de chevaux) Piétiner (le sol).

    ●(1870) FHB 278/129a. kezeg friantiz enho o paoata an douar pe ar vein. ●(1896) GMB 465. pet[it] tréc[orois] paoeta piétiner.

    II. V. intr.

    (1) Piétiner.

    ●(1942) FHAB Du/Kerzu 225b. Ar fun a zo en e hed war ar park, a c'houec'hou e teuio ar baotred yaouank d'en em glask outi, c'houec'h e pep penn, c'houec'h eus pep strollad. «Prest eo an dud ?… Yao !» hag an treid o paoata, o sanka en douar blot ar park (…).

    (2) (en plt de chevaux) Piaffer.

    ●(1931) VALL 541a. jouer des pattes, piétiner, tr. «paoata.» ●557a. piaffer, tr. «paoata.» ●(1932) ALMA 102. Paoata a reas ar pave hep ehan, evit merka pegen nobl e oa e ouenn etouez ar c'hezeg. ●(1949) KROB 10/11a. An eiz pe nao a gezeg (…) a c'hed o zamm kerc'h en eur baota. ●(1982) MABL I 129. (Lesneven) klevet ar c'hezeg o pavata.

  • pavataerezh
    pavataerezh

    m.

    (1) Piétinement.

    ●(1896) GMB 465. pet[it] tréc[orois] paoaterez, tr. «piétinement.»

    (2) Bagarre.

    ●(1939) RIBA 75. bahatereh, paùatereh.

  • pavataj
    pavataj

    m. =

    ●(1883-86) RUSq. paoatach ar c'hlujiri, tr. «poudrier, ébat des perdreaux, du Rusquec.» (d'après GMB 465).

  • pave
    pave

    m. –ioù (couture) Ourlet.

    ●(1941) DIHU 358/241. paùé-ieu (s. m.) : pleg goarnet én un tam dillad aveit er brasat devéhatoh.

  • paveg
    paveg

    m. paveion Homme pattu, qui a de grandes pattes.

    ●(1732) GReg 702a. Un homme qui a de grandes pates, tr. «paouëcq. p. paoéyen.»

  • pavek
    pavek

    adj.

    (1) Pattu.

    ●(1876) TDE.BF 495a. Paoek, adj., tr. «Qui a de grosses pattes.»

    ●(1914) DFBP 238b. pattu, tr. «Paoek.» ●(1931) VALL 541a. Pattu, tr. «paoek.»

    (2) Qui a de grosses et grandes mains.

    ●(1876) TDE.BF 495a. Paoek, adj., tr. «en style ironique, individu qui a de grosses et grandes mains.»

  • paver
    paver

    m. –ioù Pavé.

    ●(1792) HS 153. é gorf inou lidet ar er paüér. ●(17--) TE 145. en discarras a blad ar er paouér.

    ●(1792-1815) CHCH 103. Ma roulé’r bolédeu ar baùérieu Alré, tr. « Quand les boulets roulaient sur les pavés d’Auray. » ●(1849) LLBg ii 43. streawet ar er pawer.

    ●(1903) JOZO xi. foetet ar er pauér, dirag er bobl tolpet. ●(1908) AVES 42. Ké bean ar blasenneu hag ar baùérieu kér.

  • pavez
    pavez

    m. –où, –ioù

    I.

    (1) Pavé extérieur ou intérieur.

    ●(c.1500) Cb. [pauamant] Jtem licostratum / ti. g. cest variation de coleur de pauement. b. paue a meur a liou.

    ●(1659) SCger 89b. paué, tr. «paué.» ●(c.1718) CHal.ms i. carrelure de chambre, tr. «er paué, en teulag' es ur gambr'.» ●(1732) GReg 703b. Pave, tr. «Pavez. p. pavezyou, pavezou. pave. p. paveou. (Van[netois] pave. p. pavëu.»

    ●(1836) GBI I 492. Piou eo ar baïsantes-se, / 'Dremenn ker mistr war ar pave ? tr. «Qui est cette paysanne, / Qui passe si proprette sur le pavé ?» ●(1847) MDM 135. beza o reded ar paveou, pe ar c'hafeou, pe an hostaleriou pe an tiez-fall. ●(1849) GBI I 274. Mar marchont war ar pave, tr. «S'ils marchent sur le pavé.» ●(1878) EKG II 215. var bave kear. ●(1889) ISV 137. var bave an iliz.

    ●(1921) PGAZ 67. Eun nebeut goude, Fanch Ti-Don a ioa var bave Lesneven.

    (2) (militaire) Pavois.

    ●(1732) GReg 704a. Pavois, armes défensives des anciens guerriers, espece de grand bouclier tr. «pavez. p. pavezou.»

    II.

    (1) Bezañ lakaet war ar pavez : être ruiné.

    ●(1869) FHB 253/350a (L) Goulc'hen Morvan. Neuze, na petra-ta, he oll fals vignonet hen dilezaz; ne jomas ket unan var he dro, ha Per, laket var ar pave (...) a gemeraz an hent da zistrei d'he vro.

    (2) Reiñ pavez da ub. : faire chuter qq, se débarraser de qqn.

    ●(1908) BOBL 04 juillet 184/1b. Poent eo rei pave d'an toullad tud fleriuz-ze.

    (3) Bezañ pont ha pavez da ub. : voir pont.

  • Pavez
    Pavez

    n. de l. Ar Pavez : Le Pavé (ancienne voie romaine, Loguivy-Plougras).

    ●(1921) FHAB Du 285. hag unan eus he meneziou, ar Pave, a zo kalz uheloc’h eget Mene-Bre, pan-eo-gwir an eus 978 troatad a-us d’ar mor.

  • pavezad
    pavezad

    m. –où Surface couverte de pavés.

    ●(1931) VALL 541b. surface de pavé, ce qui la recouvre, tr. «pavezad m.»

  • pavezadur
    pavezadur

    m. –ioù Pavement.

    ●(1931) VALL 541b. Pavement, tr. «pavezadur m.»

  • pavezañ / paveziñ
    pavezañ / paveziñ

    v. tr. d. Paver.

    ●(1732) GReg 703b. Paver, tr. «Paveza. pr. pavezet. pavea. pr. paveët. (Van[netois] paüeiñ. pr. et.»

    ●(1907) VBFV.bf 58b. paùéein, v. a., tr. «paver.» ●(1931) VALL 541b. Paver, tr. «paveza.»

  • pavezer
    pavezer

    m. –ion Paveur.

    ●(1732) GReg 704a. Paveur, tr. «Pavezeur. p. pavezeuryen. paveer. p. paveëryen. (Van[netois] paüeour. p. paüeryon, paüeryan.»

    ●(1907) VBFV.bf 58b. paùéour, m. pl. –erion, tr. «paveur.» ●(1931) VALL 541b. Paveur, tr. «pavezer.»

  • pavezerezh
    pavezerezh

    m. Pavement.

    ●(1931) VALL 541b. Pavement, tr. «pavezerez m.»

  • pavezet
    pavezet

    adj. Pavé.

    ●(1633) Nom 237b. Via strata, viarum strata : chemin paué : henth paueet.

    ●(1941) SAV 19/9. an hent pavezet.

  • pavgamm .1
    pavgamm .1

    adj.

    (1) Qui a la main déformée.

    ●(1732) GReg 590b. Qui a la main empêchée, tr. «dourn pogamm.»

    (2) Qui a un pied bot.

    ●(1931) VALL 73b. qui a un pied bot, tr. «paogamm.»

  • pavgamm .2
    pavgamm .2

    m. –ed

    (1) Personne qui a la main déformée.

    ●(1732) GReg 590b. Qui a la main empêchée, tr. «Pogamm. p. pogammed.»

    (2) Personne qui a un pied-bot.

    ●(1876) TDE.BF 495a. Paogamm, s. m., tr. «Qui a un pied-bot.»

  • pavgammez
    pavgammez

    f. –ed Femme qui a un pied-bot.

    ●(1876) TDE.BF 495a. Paogamm, s. m., tr. «Qui a un pied-bot.» ●Paogammez. C'est le féminin du précédent.

  • pavgammiñ
    pavgammiñ

    v. tr. d. Bosseler.

    ●(1914) DFBP 34b. bosseler, tr. «Pogammi.»

  • pavgenn
    pavgenn

    f. –où

    (1) (agriculture) Mancheron de charrue.

    ●(1732) GReg 155a. Les deux branches [de la fourche de la charruë] sans distinction, tr. «Pogueñ. p. poguennou.»

    (2) Endroit où l'on se saisit d'un montant de civière, d'un mancheron de charrue.

    ●(1931) VALL 445a. Branche du mancheron de la charrue, tr. «pôgen f.»

    ●(1987) GOEM 148. Les extrémités [des montants de la civière] sont taillées en poignées, baogenou.

    (3) (habillement) Partie inférieure d'un bas.

    ●(1931) VALL 59a. partie inférieure du bas (et du pied), tr. «paogenn f.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...