Devri

Recherche 'd...' : 9629 mots trouvés

Page 46 : de dibleustr (2251) à diboell-3 (2300) :
  • dibleustr
    dibleustr

    adj. (en plt d'un lieu) Non fréquenté.

    (1907) AVKA 57. mont ha dont a raent dre ar mene dibleustr. ●124. Deut ama ganen en distro ur lec'h dibleustr. ●148. war ur mene huel ha dibleustr. ●152. dre hencho dibleustr.

  • diblijus
    diblijus

    adj. Déplaisant.

    (1964) BAHE 41/11. pezh a oa sur-mat, skuizhus ha diblijus.

  • diblomañ
    diblomañ

    v. tr. d. Déplomber.

    (1931) VALL 202b. Déplomber, tr. «dibloma

  • diblouzañ
    diblouzañ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Ôter la paille (des sabots).

    (1914) DFBP 87b. depailler, tr. «Diblouza.» ●(1931) VALL 200b. Dépailler, tr. «diblouza.» ●(1974) BAHE 80/16. o klask diblouzañ din va botoù-koad.

    (2) absol. Ôter la paille (de l'aire à battre).

    (1863) SBI I 6. Gwelet ar fubu o torna, / Hac ar c'heillen o tiblousa, tr. «Je vis les cousins (moucherons) qui battaient, / Et les mouches qui enlevaient la paille.» ●(1878) MELu I 74. Daouzek kêlienenn o torna, / Hag ar fubu o tiblouza, tr. «douze mouches qui battaient (sur l'aire), / Et des cousins qui enlevaient la paille.»

    II. V. intr. sens fig. Se lever du lit.

    (c.1825-1830) AJC 5797. jnieno o tiblousan.

    (1903) MBJJ 81. arc'hoaz e vo red diblouzan abred. ●(1910) MBJL 76. rak arc'hoaz e vo ret diblouzan abret. ●(1925) FHAB Du 432. Pierig ! Diblouzit, va faotr !

  • diblu-
    diblu-

    voir dibluñv-

  • dibluenniñ
    dibluenniñ

    v. tr. d. fam. Écrire (à qqn).

    (1917) LILH 23 a C'hwevrer. Marsé é chonj é onn bet chifet ag er péh hé des dibluennet d'ein.

  • dibluñv
    dibluñv

    adj.

    (1) Qui n'a pas de plumes.

    (1732) GReg 732a. Qui n'a point de plumes, tr. «dibluñ

    (1876) TDE.BF 116b. diblu, adj., tr. «sans plumes.»

    (1963) LLMM 99/262. Guped o gouzoug diblu, (…), en em ganne en ur c’han-dour en-dro d’ul loustoni bennak.

    (2) sens fig. Labous dibluñv : personne inexpérimentée.

    (1924) NFLO. incapable. ces incapables, tr. «al laboused diblun-ze.»

  • dibluñvañ / dibluñviñ / dibluñvat
    dibluñvañ / dibluñviñ / dibluñvat

    v. tr. d.

    I.

    (1) Plumer.

    (1659) SCger 93b. plumer, tr. «diblua

    (1732) GReg 732a. Oter la plume, tr. «Dibluñva. dibluña. ppr. et.» ●(1744) L'Arm 291b. Plumer, tr. «Diblùein

    (1838) CGK 22. mar o diblüer. ●(1870) KTB.ms 15 p 138. o tiblua ier. ●(1876) SBI I 72. Dibluan al laouenanig, tr. «Plumer le roitelet.»

    (1904) DBFV 48a. dibluein, dibluat, v. a., tr. «plumer, ôter les plumes de.» ●(1925) DIHU 163/224. Ne soñnan gir p'em dibluant, / Hag é larant : / Bei el ur oué. ●(1928) BFSA 231. o teurel er gaoter (...) ar yar hep he diblua. ●(1934) BRUS 76. Plumer, tr. «dibluein

    (2) sens fig., gros. Baiser.

    (1838) CGK 22. Daoust da ze mar o diblüer [ar merc'het coant] / Piou a zo caus nemert Alber.

    II.

    (1) Sant pêr o tibluañ gwazi : voir gwaz.

    (2) An aelez o tibluañ gwazi : voir gwaz.

    (3) Pinous evel ur c'hog dibluet : voir kog.

    (4) Abaf evel ur yar dibluet : voir yar.

    (5) Emañ ar yar wenn o tibluañ : voir yar.

  • dibluñvat
    dibluñvat

    voir dibluñvañ

  • dibluñvennañ
    dibluñvennañ

    v. tr. d. Déplumer.

    (1659) SCger 42b. deplumer, tr. «dibluenna

  • dibluñvenniñ
    dibluñvenniñ

    voir dibluenniñ

  • dibluñverezh
    dibluñverezh

    m. Action de plumer, plumage, plumaison.

    (1744) L'Arm 291b. Action de plumer, tr. «Dibluereah. m.»

    (1904) DBFV 48a. dibluereh, m., tr. «action de plumer (l'A.).»

  • dibluñvet
    dibluñvet

    adj. Plumé.

    (1633) Nom 36a. Auicula implumis : oiseau sans plume : labouçc dibluet, n'en deus quet á plü.

    (1838) CGK 5. Pinous vel eur c'hoq diblunet.

    (1957) AMAH 57. ur yar dibluet.

  • dibluñviñ
    dibluñviñ

    voir dibluñvañ

  • diblusk .1
    diblusk .1

    adj. Pelé, écorcé.

    (1732) GReg 708b. Pelé, du fruit sans écorce, tr. «Frouëz diblusq.» ●(1744) L'Arm 275a. Pelé (...) Parlant de fruit, tr. «Diblæssque

  • diblusk .2
    diblusk .2

    coll. Épluchures.

    (1876) TDE.BF 116a. diblusk, s. pl. m., tr. «Epluchures.»

  • dibluskadeg
    dibluskadeg

    f. -où Écossage en commun.

    (1962) EGRH I 54. dibluskadeg f. -où, tr. « écossage en commun. »

  • dibluskadur
    dibluskadur

    m. Écorçage.

    (1732) GReg 708b. L'action de peler ainsi, tr. «diblusqadur

    (1904) DBFV 48a. dibluchadur, dibluskadur, dibleskadur, m. pl. eu, tr. «action d'éplucher, épluchure.»

  • dibluskañ / dibluskiñ
    dibluskañ / dibluskiñ

    v.

    I. V. tr. d.

    A.

    (1) Peler, éplucher (un fruit).

    (1659) SCger 52b. eplucher, tr. «diblusca.» ●90a. peler, tr. «diblusqua.» ●142a. diblusqua, tr. «eplucher.» ●(1732) GReg 708b. Peler du fruit, tr. «Diblusqa. pr. diblusqet

    (1876) TDE.BF 116a. Dibluska, v. a., tr. «Eplucher, peler les fruits.» ●(1897) EST 85. hemb ou dibluskein.

    (1903) MBJJ 300. dibluskan (...) kakaouet. ●(1904) DBFV 48a. dibluchein, dibluskein, dibleskein, dibleskat, v. a., tr. «gratter, éplucher, ôter la peau, peler.» ●(1921) PGAZ 69. keit ha ma vezent o tibluzka ho c'havadenn [kraon-kelvez].

    (2) Écorcer.

    (1904) DBFV 48a. dibluchein, dibluskein, dibleskein, dibleskat, v. a., tr. «ôter l'écorce, écorcer.»

    (3) Écailler.

    (1744) L'Arm 120b. Ecailler du poisson, tr. «Diblussquein.. pp. quétt

    (1904) DBFV 48a. dibluchein, dibluskein, dibleskein, dibleskat, v. a., tr. «ôter l'écaille, écailler.»

    (4) Décortiquer (coquillages).

    (1867) FHB 124/159a. Hen-es a oar diblusca eur ialc'h eguiz ma tiblusc eur c'hrouadur eur bigorn

    (5) Écaler.

    (1876) TDE.BF 116a. Dibluska, v. a., tr. «écaler.»

    (1904) DBFV 48a. dibluchein, dibluskein, dibleskein, dibleskat, v. a., tr. «ôter la coque, écaler.»

    (6) Écosser.

    (1876) TDE.BF 116a. Dibluska, v. a., tr. «écosser.»

    (1904) DBFV 48a. dibluchein, dibluskein, dibleskein, dibleskat, v. a., tr. «écosser.»

    (7) Teiller.

    (1659) SCger 116a. teiller, tr. «diblusca

    B. sens fig.

    (1) Éplucher, examiner (les défauts, etc.).

    (1861) BSJ 103. Diblusquein e hra perhuéh mad en distérran si e spurmant én én nessan.

    (2) Éplucher (un texte).

    (1935) BREI 439/3c. Lenn ha dibluska pennadou-skrid a zibab. ●(1958) BAHE 14/5. e tiblusken diouzh va gwellaig ul llenor kembraek.

    (3) Dibluskañ ur yalc'h : vider une bourse.

    (1867) FHB 124/159a. Hen-es a oar diblusca eur ialc'h eguiz ma tiblusc eur c'hrouadur eur bigorn gant eur spillen.

    II. V. intr.

    (1) S'éplucher, s'écorcer.

    (1897) EST 50. Eit ma torrou hemb poén, ma tibluskou ésoh [er hoarh].

    (1904) DBFV 48a. dibluchein, dibluskein, dibleskein, dibleskat, v. n., tr. «perdre sa coque, son écorce, etc.»

    (2) Éclore.

    (1659) SCger 47b. eclore, tr. «diblusca

    (1904) DBFV 48a. dibluchein, dibluskein, dibleskein, dibleskat, v. n., tr. «éclore.»

  • dibluskennañ / dibluskenniñ
    dibluskennañ / dibluskenniñ

    (1) V. tr. d. Écorcer, décortiquer.

    (1925) BILZ 115. Ar beüt a vije bervet, dibluskennet keit ha ma vije tomm.

    (2) V. intr. (météorologie) Se découvrir.

    (1935) ANTO 50. Dont a reas 'ta kent-pell an heol da zibluskenni. ●(1957) AMAH 55. stagañ a reas an oabl da zibluskenniñ.

  • dibluskenniñ
    dibluskenniñ

    voir dibluskennañ

  • diblusker .1
    diblusker .1

    m. –ion Éplucheur.

    (1732) GReg 708b. Celui qui pele le fruit, tr. «Diblusqer. p. yen.» ●(1744) L'Arm 275a. Celui qui péle ainsi [du fruit, du poisson], tr. «Diblæssquérr.. querion

  • diblusker .2
    diblusker .2

    m. –ioù Économe.

    (1744) L'Arm 139a. Epluchoir, tr. «Diblessquérr. m.»

    (1904) DBFV 48a. dibluchér, dibluskér, dibleskér, m., tr. «épluchoir.»

  • dibluskerezh
    dibluskerezh

    m. Action de peler, d'écailler.

    (1732) GReg 708b. L'action de peler ainsi, tr. «Diblusqérez.» ●(1744) L'Arm 275a. Action de [Celui qui péle ainsi] [du fruit, du poisson], tr. «Diblæssquéreah.. heu

  • diblusket
    diblusket

    adj.

    (1) Épluché.

    (1924) ZAMA 173. eun irvinenn diblusket.

    (2) sens fig. (Propos) bien dits.

    (1935) BREI 417/3d. Nann, pa oar ar prezeger dibab, eüna e gomzou, evel ma oar an Aotrou Brochen. Pôziou diblusket tano.

  • dibluskiñ .1
    dibluskiñ .1

    v. tr. d. Écailler.

    (c.1718) CHal.ms i. Ecailler, tr. «diglorennein, digargatenein, quelque fois dibluchein

  • dibluskiñ .2
    dibluskiñ .2

    voir dibluskañ

  • diboa
    diboa

    prép. Depuis. cf. abaoe, dibaoe

    (1867) BBZ 223. diouc'h boa laz ann tride. ●342. Diboe e oe deut ar er bed, tr. «depuis qu'il était au monde.» ●(1876) TDE.BF 116. Diboe, diboue, prép. V[annetois]., tr. «Depuis.»

  • diboan .1
    diboan .1

    adj.

    I. Attr./Épith.

    A. (en plt de qqn)

    (1) Paresseux.

    (1767) ISpour 65. serviterion paressuss ha diboënn. ●(1790) PEdenneu 158. me zou diboén ha hemp courage. ●(17--) VO 62. er péhig a dud e chom ino, e zou diboén ha féneant.

    (1904) DBFV 48a. diboén, adj., tr. «fainéant, paresseux.» ●(1922) EOVD 191. bout un herrad benak arlerh diboén ha dinerhet.

    (2) Toull diboan : personne paresseuse.

    (1924) DIHU 153/37. me vouto en aral genoh hoah, toul diboén.

    (3) Sans souci.

    (1659) SCger 142a. diboan, tr. «qui n'a de peine.» ●(1787) BI 76. Isidor ë ouai hoah tranquil, hemb bout diboénn, é quevir é vihuance.

    (1876) TDE.BF 116b. Diboan, adj., tr. «Qui est sans peines, qui n'a pas de peines.»

    B. (en plt de qqc.)

    (1) (en plt du travail) Facile à faire, qui ne donne pas de peine.

    (1866) LZBt Genver 65. Eunn dra diboan da ober. ●(18--) SAQ I 175. ar pez a zo eaz ha diboan.

    (1906-1907) EVENnot 17. (Ar Veuzid) Diboanioc'h ac'h e d'id bean er ger e labourat evit redek an hintchaou duze gand eur zac'h war da gein. ●(1978) BZNZ 115. (Lilia-Plougernev) Gant ar materiel o deus aze bremañ eo diboagn.

    (2) (Chemin) facile.

    (1869) FHB 247/297b. an hent a heuillit a zo distrons ha diboagn.

    II. Adv. Aisément, facilement.

    (1866) LZBt Ebrel 111. ar goarner, hag a blege diboan d'he c'houlenno.

    (1906) BOBL 30 mars 80/2f. hed an deiz-se e c'heuillaz diboan ar vrac'h. ●(1970) BHAF 227. Deut e oa diboan ha dijen diouz Roazon.

  • diboan .2
    diboan .2

    m.

    (2) Soulagement.

    (1575) M 400. nez vezo muy diboan, tr. «tu n'auras plus de soulagement.»

    (1866) SEV 170. ne deue d'ezhan diboan e-bed.

    (1945) GPRV 39. eun De profundis evit diskuiz ha diboagn eneou hon tadou. ●149. an diboagn hag ar frealz.

    (2) Quiétude.

    (1650) Nlou 19. Ioaeusomp Glan, / Gant diboan, tr. «réjouissons-nous bien, / avec quiétude.» ●27. Gant Ioa meuleudy ha dyboan, tr. «Avec joie, louange et quiétude.»

    (3) Reiñ diboan : soulager.

    (1866) SEV 168. O rei didorr ha diboan d'ann eneou keiz-ze. ●(1874) FHB 499/227b. ar vedisinet na hellont rei diboan ebet.

    (4) Absence de douleur.

    (14--) N 1156. Euit maz guili gant dipoan, tr. «Pour que tu voies guéris.»

    (5) Joie, bonheur.

    (14--) N 1931. querchat Devy dan dipoan, tr. «Chercher Devy pour le bonheur.»

  • diboanaj
    diboanaj

    s. Paresse.

    (1787) BI 58-59. Ne ouai jamæss (...) na lausq na landrènnec guet en diboénage. ●147. diboénage ha coll-amzér.

  • diboanded
    diboanded

    f. Paresse.

    (1841) IDH 183-184. Mar hum daulet d'er paresse ha d'en diboéndet. 186. En diboéndèt e zou er vamen ag en ol péhedeu.

  • diboaniañ .2
    diboaniañ .2

    v. intr. Peiner. (?)

    (1978) BZNZ 70. (Lilia-Plougernev) Kaer 'zo diboagn oa memestra.

  • diboaniañ / diboaniiñ .1
    diboaniañ / diboaniiñ .1

    v.

    I. V. tr. d. Tirer de peine, soulager.

    (1650) Nlou 99. Pan eo deuet en bet man / Cuff vuhel euel oan, / Breman, don dy poaniaff, tr. «puisqu'il est venu en ce monde / doux, humble comme un agneau / pour nous racheter maintenant.»

    (1659) SCger 142a. diboania, tr. «oster de peine.» ●(1792) BD 3518. michans vo ho toue adeuy do tiboanian, tr. «Ce sera probablement votre Dieu qui viendra vous tirer de peine.»

    (1877) BSA 34. diboanit ar beorien. ●(1882) BAR 102. ha diboaniit an eniou keaz euz ar Purcator. ●(1883) MIL 268. Eun dra gousgoude a ziboanie ho c'halon.

    (1904) DBFV 48a. diboénein, v. a., tr. «ôter, de peine, soulager, sauver, délivrer.» ●(1907) BSPD I 125. diboéniein er ré glaharet. ●(1913) AVIE 321. diboéniein ur prizonér. ●(1925) SFKH 7. amzér d'hé mestr d'arriùein ér gér ha d'hé diboéniein.

    II. V. pron. En em ziboaniañ.

    (1) V. pron. réfl. Soulager sa douleur, sa peine.

    (1911) BUAZperrot 756. ne c'hellont netra evit en em ziboania. ●(1928) DIHU 201/38. Houein e hra aveit um ziboéniein.

    (2) V. pron. réci. Se soulager mutuellement.

    (1862) JKS 38. Red eo eta d'e-omp en em c'houzanv etre-z-omp, en em ziboania, en em skoazia, en em gelenn hag en em zifazia en eil egile.

  • diboanier
    diboanier

    m. –ion Celui qui délivre de peine(s), consolateur.

    (17--) TE 74. Jesus-Chrouist hun diboéniour.

    (1861) JEI 286. d'en Diboéniour bras-cé ! ●(1866) FHB 98/363a. diboanier he bobl.

    (1904) DBFV 48a. diboéniour, m. pl. –erion, tr. «libérateur.»

  • diboanierez
    diboanierez

    f. –ed Libératrice.

    (1904) DBFV 48a. diboéniouréz, f. pl. –ézed, tr. «libérateur.»

  • diboaniet
    diboaniet

    adj. Délivré.

    (1891) MAA 65. an anaoun diboaniet.

  • diboaniiñ
    diboaniiñ

    voir diboaniañ .1

  • diboanius
    diboanius

    adj.

    (1) Attr./Épith. Facile.

    (1790) MG 435. mæs me garehai cavouét en hènd berran ha diboéniussan eid arrihue ér barfætion.

    (1838) CGK 16. Diboanyus ral e zeo arstad. ●(1856) VNA 226. C'est que je trouve cette méthode moins pénible, tr. «Rac ma cavan er mod-cé diboéniussoh

    (2) Adv. Facilement.

    (1909) BLYA x. biskoaz zon n'am eus groet diboaniusoc'h

  • dibober
    dibober

    m. –ioù (cuisine) Plaque qu'on met entre le feu et le récipient de cuisson.

    (1919) DBFVsup 15a. dibobér, m., tr. «plaque de fer qu'on met sous la poêle. Ailleurs, didañner, porkle, duligen (B[as] v[annetais] hoarn palon

  • dibobl
    dibobl

    adj. Non habité.

    (1732) GReg 268b. Depeuplé, ée, sans peuple, tr. Dibobl.» ●(1744) L'Arm 101a. Depeuplé, tr. «Diboble

    (1904) DBFV 48a. dibobl, adj., tr. «dépeuplé.» ●(1921) GRSA 278. en iniz dibobl-man. ●(1937) LZBl Genver/C'hwevrer 19. En eur vro dibobl evel ouman.

  • dibobladur
    dibobladur

    m. –ioù, –où Dépeuplement.

    (1744) L'Arm 433b. Dépeuplement, tr. «Dibobladur.. reu. m.»

    (1904) DBFV 48a. dibobladur, m. pl. eu, tr. «dépeuplement, dépopulation.» ●(1914) DFBP 88a. depeuplement, tr. «Dibobladur.» ●(1920) MVRO 67/1b. Meur a abeg a zo bet klasket ha roet d'an dibobladur (dépopulation). ●(1962) EGRH I 54. debobladur m., tr. « dépopulation. »

  • diboblañ / dibobliñ
    diboblañ / dibobliñ

    v.

    I. V. tr. d. Dépeupler.

    (1732) GReg 268b. Depeupler, rendre une ville, un païs moins peuplé, d'hommes, d'animaux, de gibier, de poissons, tr. «Dibobla. dibobli. ppr. diboblet.» ●(1744) L'Arm 101a. Depeupler, tr. «Diboblein

    (1843) LZBg 1 blezad-2l lodenn 138. Er vocereah-cé en devehé bet quênt-pêl diboblet er vro aquerh. ●(1847) FVR 191. Diboblet a oe, evit lavarout mad, ar vro euz a dud iaouank. ●(1849) LLB 1557-1559. er vosen (...) / E e er hreuier. ●(1866) HSH 125. en devoa aoun da zibopla he rouantelez.

    (1904) DBFV 48a. diboblein, v. a., tr. «dépeupler.» ●(1914) DFBP 88a. depeupler, tr. «Dibobla

    II. V. intr.

    (1) Se dépeupler.

    (1941) ARVR 15/6d. hag evel-se e tibobla ar mor. ●(1958) BAHE 14/12. emañ ar maezioù o tiboblañ. ●(1958) BAHE 16/10. emañ Breizh o tiboblañ spontus.

    (2) Mont war ziboblañ : se dépeupler.

    (1944) DGBD 185. ez a koulskoude ar vro war ziboblañ.

    III. V. pron. réfl. En em ziboblañ : se dépeupler.

    (1936) BREI 450/2a. eman Bro-Frans o vont d'ei, da lâret eo eman o vont da vervel, mar kendalc'h d'en em zibobla evel ma ra.

  • diboblet
    diboblet

    adj. Dépeuplé.

    (1732) GReg 268b. Depeuplé, ée, tr. «Diboblet

    (1911) BUAZperrot 577. n'oa ket ken diboblet ar vro ha m'he devoa doare da veza. ●(1944) EURW I 8. parrez diboblet.

  • dibobliñ
    dibobliñ

    voir diboblañ

  • diboc'honiñ
    diboc'honiñ

    v.

    (1) V. tr. d. Faire cesser (qqn) de se vanter.

    (1921) GRSA 383. unan benak hag e iehè de zibohoñnein en huizour-sé.

    (2) V. intr. Cesser de se vanter.

    (1934) MAAZ 129. dibohonein e hra Iann a nebedigeu.

  • dibodañ
    dibodañ

    v. tr. d.

    (1) Dépoter.

    (1931) VALL 579a. tirer du pot, tr. «diboda

    (2) Ôter un pot (d'où il se trouve).

    (1931) VALL 570a. diboda, tr. «enlever le pot à (une laitière qui le porte sur la tête).»

  • diboell .1
    diboell .1

    [brpm diboëll, mgall dibwyll < di- .2 + poell .1]

    Adj.

    I. Attr./Épith.

    (1) (en plt de paroles, de pensées, etc.) Insensé, irréfléchi.

    (1891) MAA 99. eur gomz diboel.

    (1902) PIGO I 145. n'int nemet sonjo diboell. ●(1908) PIGO II 34. ar zonj diboell-ze. ●(1907) PERS 44. c'hoariou diboell. ●314. goulennou a bep seurt, sot ha diboell aliez. ●(1910) MBJL 56. eur mennoz diboell. ●(1924) FHAB Kerzu 443. froudennou diboell o bugale. ●(1935) BREI 430/1c. Traou Doue !… Da betra lavarout komzou ken diboell ?

    (2) (en plt de qqn) Écervelé.

    (1732) GReg 52b. Sans arrête, sans retenuë, tr. «Diboëll.» ●(17--) TE 86. de dud dibouil.

    (1867) MGK 60. grek Sokrat a voa ken diboell ha ma voa hen fur. ●(1876) TDE.BF 116b. Diboell, adj., tr. «Sans retenue, furieux, fantasque, violent.» ●(1877) FHB (3e série) 38/304b. eun den iaouank diboell ha penn bervet. ●(1893) IAI 125. Ma ve selaouet eun dournad tud diboell ha diviziek a velet enn hon touez, e ve kredet n'euz bet morse tam deskadurez e neb leac'h. ●(18--) SAQ I 144-145. eur penn skanv, diboell, divoued.

    (1904) DBFV 48a. dibouill, adj., tr. «inconstant.» ●(1910) ISBR 128. kent pel en doé lakeit spered ér penneu dibouil-sé. ●(1924) FHAB Meurzh 113. Babaigou diboell, rodellet o bleo. ●(1925) FHAB Mae 189. Gouzout a rit eo diboell, divoued spered ar re a zonj trei kein da gement tra en deus taolet brud vad war o c'hentadou. ●(1929) MANO 54. eur beleg foll, diboell, gouest da zireiza spered ha penn an dud. ●(1935) VKST Du 388. pennou diboell e rankont beza pe galonou diahelet.

    ►Penn diboell : insensé.

    (1909) FHAB Meurzh 78. A ! dont a rez, divar ar mare, eme Jeannett, penn diboell ! penn avelek !

    (3) (en plt d'actes) Qui dénote l'irréflexion.

    (1955) STBJ 108. orvinkou diboell ar marc'h Tambour.

    (4) (métérologie) Déchaîné.

    (1866) HSH 109. evel avelou diboel.

    II. Adv. Follement.

    (1866) BOM 8. ar c'houmm eonuz, / (…) / O tidarza, diboel, / Dreist ar c'hereg huel.

  • diboell .2
    diboell .2

    [mbr diboell < cf. diboell .1]

    M. –où

    (1) Action insensée, irréfléchie, folie.

    (1499) Ca 60b. Diboell. g. forsennerie. ●g. forsennerie denfer. b. diboell ann iffern. ●(c.1500) Cb 61b. Diboell. g. forsennerie desuerie. ●62a. [diboell] g. fureur. b. diboell. ●(1521) Cc. Diboell. g. forsennerie. ●Gallice fureur. Britonice diboell.

    (1659) SCger 55a. extravagance, tr. «diboell.» ●100b. rage, tr. «diboell.» ●142a. diboel, tr. «rage.» ●(1732) GReg 443a. Fureur, furie, emportement violent, tr. «diobëll (lire : diboëll). p. diboëllou.» ●Furie, passion qui outre la colere, tr. «Diboëll. p. diboëllou

    (1838) CGK 7. Demeus va oll diboëllo cetu mê punisset.

    (2) Dre ziboell : furieusement.

    (c.1500) Cb 61b. [diboell] furialiter ad. g. forsennement. b. dre diboell. ●furiose ad. g. furieusement. b. dre diboell.

  • diboell .3
    diboell .3

    [cf. diboell .1]

    M. Personne insensée.

    (1926) FHAB Genver 32. n’eo ket ar brezoneg eur vriz-yez, daoust da lavar eun diboell bennak.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...