Devri

Recherche 'd...' : 9629 mots trouvés

Page 46 : de dibleustr (2251) à diboell-3 (2300) :
  • dibleustr
    dibleustr

    adj. (en plt d'un lieu) Non fréquenté.

    ●(1907) AVKA 57. mont ha dont a raent dre ar mene dibleustr. ●124. Deut ama ganen en distro ur lec'h dibleustr. ●148. war ur mene huel ha dibleustr. ●152. dre hencho dibleustr.

  • diblijus
    diblijus

    adj. Déplaisant.

    ●(1964) BAHE 41/11. pezh a oa sur-mat, skuizhus ha diblijus.

  • diblomañ
    diblomañ

    v. tr. d. Déplomber.

    ●(1931) VALL 202b. Déplomber, tr. «dibloma.»

  • diblouzañ
    diblouzañ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Ôter la paille (des sabots).

    ●(1914) DFBP 87b. depailler, tr. «Diblouza.» ●(1931) VALL 200b. Dépailler, tr. «diblouza.» ●(1974) BAHE 80/16. o klask diblouzañ din va botoù-koad.

    (2) absol. Ôter la paille (de l'aire à battre).

    ●(1863) SBI I 6. Gwelet ar fubu o torna, / Hac ar c'heillen o tiblousa, tr. «Je vis les cousins (moucherons) qui battaient, / Et les mouches qui enlevaient la paille.» ●(1878) MELu I 74. Daouzek kêlienenn o torna, / Hag ar fubu o tiblouza, tr. «douze mouches qui battaient (sur l'aire), / Et des cousins qui enlevaient la paille.»

    II. V. intr. sens fig. Se lever du lit.

    ●(c.1825-1830) AJC 5797. jnieno o tiblousan.

    ●(1903) MBJJ 81. arc'hoaz e vo red diblouzan abred. ●(1910) MBJL 76. rak arc'hoaz e vo ret diblouzan abret. ●(1925) FHAB Du 432. Pierig ! Diblouzit, va faotr !

  • diblu-
    diblu-

    voir dibluñv-

  • dibluenniñ
    dibluenniñ

    v. tr. d. fam. Écrire (à qqn).

    ●(1917) LILH 23 a C'hwevrer. Marsé é chonj é onn bet chifet ag er péh hé des dibluennet d'ein.

  • dibluñv
    dibluñv

    adj.

    (1) Qui n'a pas de plumes.

    ●(1732) GReg 732a. Qui n'a point de plumes, tr. «dibluñ.»

    ●(1876) TDE.BF 116b. diblu, adj., tr. «sans plumes.»

    ●(1963) LLMM 99/262. Guped o gouzoug diblu, (…), en em ganne en ur c’han-dour en-dro d’ul loustoni bennak.

    (2) sens fig. Labous dibluñv : personne inexpérimentée.

    ●(1924) NFLO. incapable. ces incapables, tr. «al laboused diblun-ze.»

  • dibluñvañ / dibluñviñ / dibluñvat
    dibluñvañ / dibluñviñ / dibluñvat

    v. tr. d.

    I.

    (1) Plumer.

    ●(1659) SCger 93b. plumer, tr. «diblua.»

    ●(1732) GReg 732a. Oter la plume, tr. «Dibluñva. dibluña. ppr. et.» ●(1744) L'Arm 291b. Plumer, tr. «Diblùein.»

    ●(1838) CGK 22. mar o diblüer. ●(1870) KTB.ms 15 p 138. o tiblua ier. ●(1876) SBI I 72. Dibluan al laouenanig, tr. «Plumer le roitelet.»

    ●(1904) DBFV 48a. dibluein, dibluat, v. a., tr. «plumer, ôter les plumes de.» ●(1925) DIHU 163/224. Ne soñnan gir p'em dibluant, / Hag é larant : / Bei el ur oué. ●(1928) BFSA 231. o teurel er gaoter (...) ar yar hep he diblua. ●(1934) BRUS 76. Plumer, tr. «dibluein.»

    (2) sens fig., gros. Baiser.

    ●(1838) CGK 22. Daoust da ze mar o diblüer [ar merc'het coant] / Piou a zo caus nemert Alber.

    II.

    (1) Sant pêr o tibluañ gwazi : voir gwaz.

    (2) An aelez o tibluañ gwazi : voir gwaz.

    (3) Pinous evel ur c'hog dibluet : voir kog.

    (4) Abaf evel ur yar dibluet : voir yar.

    (5) Emañ ar yar wenn o tibluañ : voir yar.

  • dibluñvat
    dibluñvat

    voir dibluñvañ

  • dibluñvennañ
    dibluñvennañ

    v. tr. d. Déplumer.

    ●(1659) SCger 42b. deplumer, tr. «dibluenna.»

  • dibluñvenniñ
    dibluñvenniñ

    voir dibluenniñ

  • dibluñverezh
    dibluñverezh

    m. Action de plumer, plumage, plumaison.

    ●(1744) L'Arm 291b. Action de plumer, tr. «Dibluereah. m.»

    ●(1904) DBFV 48a. dibluereh, m., tr. «action de plumer (l'A.).»

  • dibluñvet
    dibluñvet

    adj. Plumé.

    ●(1633) Nom 36a. Auicula implumis : oiseau sans plume : labouçc dibluet, n'en deus quet á plü.

    ●(1838) CGK 5. Pinous vel eur c'hoq diblunet.

    ●(1957) AMAH 57. ur yar dibluet.

  • dibluñviñ
    dibluñviñ

    voir dibluñvañ

  • diblusk .1
    diblusk .1

    adj. Pelé, écorcé.

    ●(1732) GReg 708b. Pelé, du fruit sans écorce, tr. «Frouëz diblusq.» ●(1744) L'Arm 275a. Pelé (...) Parlant de fruit, tr. «Diblæssque.»

  • diblusk .2
    diblusk .2

    coll. Épluchures.

    ●(1876) TDE.BF 116a. diblusk, s. pl. m., tr. «Epluchures.»

  • dibluskadeg
    dibluskadeg

    f. -où Écossage en commun.

    ●(1962) EGRH I 54. dibluskadeg f. -où, tr. « écossage en commun. »

  • dibluskadur
    dibluskadur

    m. Écorçage.

    ●(1732) GReg 708b. L'action de peler ainsi, tr. «diblusqadur.»

    ●(1904) DBFV 48a. dibluchadur, dibluskadur, dibleskadur, m. pl. eu, tr. «action d'éplucher, épluchure.»

  • dibluskañ / dibluskiñ
    dibluskañ / dibluskiñ

    v.

    I. V. tr. d.

    A.

    (1) Peler, éplucher (un fruit).

    ●(1659) SCger 52b. eplucher, tr. «diblusca.» ●90a. peler, tr. «diblusqua.» ●142a. diblusqua, tr. «eplucher.» ●(1732) GReg 708b. Peler du fruit, tr. «Diblusqa. pr. diblusqet.»

    ●(1876) TDE.BF 116a. Dibluska, v. a., tr. «Eplucher, peler les fruits.» ●(1897) EST 85. hemb ou dibluskein.

    ●(1903) MBJJ 300. dibluskan (...) kakaouet. ●(1904) DBFV 48a. dibluchein, dibluskein, dibleskein, dibleskat, v. a., tr. «gratter, éplucher, ôter la peau, peler.» ●(1921) PGAZ 69. keit ha ma vezent o tibluzka ho c'havadenn [kraon-kelvez].

    (2) Écorcer.

    ●(1904) DBFV 48a. dibluchein, dibluskein, dibleskein, dibleskat, v. a., tr. «ôter l'écorce, écorcer.»

    (3) Écailler.

    ●(1744) L'Arm 120b. Ecailler du poisson, tr. «Diblussquein.. pp. quétt.»

    ●(1904) DBFV 48a. dibluchein, dibluskein, dibleskein, dibleskat, v. a., tr. «ôter l'écaille, écailler.»

    (4) Décortiquer (coquillages).

    ●(1867) FHB 124/159a. Hen-es a oar diblusca eur ialc'h eguiz ma tiblusc eur c'hrouadur eur bigorn

    (5) Écaler.

    ●(1876) TDE.BF 116a. Dibluska, v. a., tr. «écaler.»

    ●(1904) DBFV 48a. dibluchein, dibluskein, dibleskein, dibleskat, v. a., tr. «ôter la coque, écaler.»

    (6) Écosser.

    ●(1876) TDE.BF 116a. Dibluska, v. a., tr. «écosser.»

    ●(1904) DBFV 48a. dibluchein, dibluskein, dibleskein, dibleskat, v. a., tr. «écosser.»

    (7) Teiller.

    ●(1659) SCger 116a. teiller, tr. «diblusca.»

    B. sens fig.

    (1) Éplucher, examiner (les défauts, etc.).

    ●(1861) BSJ 103. Diblusquein e hra perhuéh mad en distérran si e spurmant én én nessan.

    (2) Éplucher (un texte).

    ●(1935) BREI 439/3c. Lenn ha dibluska pennadou-skrid a zibab. ●(1958) BAHE 14/5. e tiblusken diouzh va gwellaig ul llenor kembraek.

    (3) Dibluskañ ur yalc'h : vider une bourse.

    ●(1867) FHB 124/159a. Hen-es a oar diblusca eur ialc'h eguiz ma tiblusc eur c'hrouadur eur bigorn gant eur spillen.

    II. V. intr.

    (1) S'éplucher, s'écorcer.

    ●(1897) EST 50. Eit ma torrou hemb poén, ma tibluskou ésoh [er hoarh].

    ●(1904) DBFV 48a. dibluchein, dibluskein, dibleskein, dibleskat, v. n., tr. «perdre sa coque, son écorce, etc.»

    (2) Éclore.

    ●(1659) SCger 47b. eclore, tr. «diblusca.»

    ●(1904) DBFV 48a. dibluchein, dibluskein, dibleskein, dibleskat, v. n., tr. «éclore.»

  • dibluskennañ / dibluskenniñ
    dibluskennañ / dibluskenniñ

    (1) V. tr. d. Écorcer, décortiquer.

    ●(1925) BILZ 115. Ar beüt a vije bervet, dibluskennet keit ha ma vije tomm.

    (2) V. intr. (météorologie) Se découvrir.

    ●(1935) ANTO 50. Dont a reas 'ta kent-pell an heol da zibluskenni. ●(1957) AMAH 55. stagañ a reas an oabl da zibluskenniñ.

  • dibluskenniñ
    dibluskenniñ

    voir dibluskennañ

  • diblusker .1
    diblusker .1

    m. –ion Éplucheur.

    ●(1732) GReg 708b. Celui qui pele le fruit, tr. «Diblusqer. p. yen.» ●(1744) L'Arm 275a. Celui qui péle ainsi [du fruit, du poisson], tr. «Diblæssquérr.. querion.»

  • diblusker .2
    diblusker .2

    m. –ioù Économe.

    ●(1744) L'Arm 139a. Epluchoir, tr. «Diblessquérr. m.»

    ●(1904) DBFV 48a. dibluchér, dibluskér, dibleskér, m., tr. «épluchoir.»

  • dibluskerezh
    dibluskerezh

    m. Action de peler, d'écailler.

    ●(1732) GReg 708b. L'action de peler ainsi, tr. «Diblusqérez.» ●(1744) L'Arm 275a. Action de [Celui qui péle ainsi] [du fruit, du poisson], tr. «Diblæssquéreah.. heu.»

  • diblusket
    diblusket

    adj.

    (1) Épluché.

    ●(1924) ZAMA 173. eun irvinenn diblusket.

    (2) sens fig. (Propos) bien dits.

    ●(1935) BREI 417/3d. Nann, pa oar ar prezeger dibab, eüna e gomzou, evel ma oar an Aotrou Brochen. Pôziou diblusket tano.

  • dibluskiñ .1
    dibluskiñ .1

    v. tr. d. Écailler.

    ●(c.1718) CHal.ms i. Ecailler, tr. «diglorennein, digargatenein, quelque fois dibluchein.»

  • dibluskiñ .2
    dibluskiñ .2

    voir dibluskañ

  • diboa
    diboa

    prép. Depuis. cf. abaoe, dibaoe

    ●(1867) BBZ 223. diouc'h boa laz ann tride. ●342. Diboe e oe deut ar er bed, tr. «depuis qu'il était au monde.» ●(1876) TDE.BF 116. Diboe, diboue, prép. V[annetois]., tr. «Depuis.»

  • diboan .1
    diboan .1

    adj.

    I. Attr./Épith.

    A. (en plt de qqn)

    (1) Paresseux.

    ●(1767) ISpour 65. serviterion paressuss ha diboënn. ●(1790) PEdenneu 158. me zou diboén ha hemp courage. ●(17--) VO 62. er péhig a dud e chom ino, e zou diboén ha féneant.

    ●(1904) DBFV 48a. diboén, adj., tr. «fainéant, paresseux.» ●(1922) EOVD 191. bout un herrad benak arlerh diboén ha dinerhet.

    (2) Toull diboan : personne paresseuse.

    ●(1924) DIHU 153/37. me vouto en aral genoh hoah, toul diboén.

    (3) Sans souci.

    ●(1659) SCger 142a. diboan, tr. «qui n'a de peine.» ●(1787) BI 76. Isidor ë ouai hoah tranquil, hemb bout diboénn, é quevir é vihuance.

    ●(1876) TDE.BF 116b. Diboan, adj., tr. «Qui est sans peines, qui n'a pas de peines.»

    B. (en plt de qqc.)

    (1) (en plt du travail) Facile à faire, qui ne donne pas de peine.

    ●(1866) LZBt Genver 65. Eunn dra diboan da ober. ●(18--) SAQ I 175. ar pez a zo eaz ha diboan.

    ●(1906-1907) EVENnot 17. (Ar Veuzid) Diboanioc'h ac'h e d'id bean er ger e labourat evit redek an hintchaou duze gand eur zac'h war da gein. ●(1978) BZNZ 115. (Lilia-Plougernev) Gant ar materiel o deus aze bremañ eo diboagn.

    (2) (Chemin) facile.

    ●(1869) FHB 247/297b. an hent a heuillit a zo distrons ha diboagn.

    II. Adv. Aisément, facilement.

    ●(1866) LZBt Ebrel 111. ar goarner, hag a blege diboan d'he c'houlenno.

    ●(1906) BOBL 30 mars 80/2f. hed an deiz-se e c'heuillaz diboan ar vrac'h. ●(1970) BHAF 227. Deut e oa diboan ha dijen diouz Roazon.

  • diboan .2
    diboan .2

    m.

    (2) Soulagement.

    ●(1575) M 400. nez vezo muy diboan, tr. «tu n'auras plus de soulagement.»

    ●(1866) SEV 170. ne deue d'ezhan diboan e-bed.

    ●(1945) GPRV 39. eun De profundis evit diskuiz ha diboagn eneou hon tadou. ●149. an diboagn hag ar frealz.

    (2) Quiétude.

    ●(1650) Nlou 19. Ioaeusomp Glan, / Gant diboan, tr. «réjouissons-nous bien, / avec quiétude.» ●27. Gant Ioa meuleudy ha dyboan, tr. «Avec joie, louange et quiétude.»

    (3) Reiñ diboan : soulager.

    ●(1866) SEV 168. O rei didorr ha diboan d'ann eneou keiz-ze. ●(1874) FHB 499/227b. ar vedisinet na hellont rei diboan ebet.

    (4) Absence de douleur.

    ●(14--) N 1156. Euit maz guili gant dipoan, tr. «Pour que tu voies guéris.»

    (5) Joie, bonheur.

    ●(14--) N 1931. querchat Devy dan dipoan, tr. «Chercher Devy pour le bonheur.»

  • diboanaj
    diboanaj

    s. Paresse.

    ●(1787) BI 58-59. Ne ouai jamæss (...) na lausq na landrènnec guet en diboénage. ●147. diboénage ha coll-amzér.

  • diboanded
    diboanded

    f. Paresse.

    ●(1841) IDH 183-184. Mar hum daulet d'er paresse ha d'en diboéndet. ●186. En diboéndèt e zou er vamen ag en ol péhedeu.

  • diboaniañ .2
    diboaniañ .2

    v. intr. Peiner. (?)

    ●(1978) BZNZ 70. (Lilia-Plougernev) Kaer 'zo diboagn oa memestra.

  • diboaniañ / diboaniiñ .1
    diboaniañ / diboaniiñ .1

    v.

    I. V. tr. d. Tirer de peine, soulager.

    ●(1650) Nlou 99. Pan eo deuet en bet man / Cuff vuhel euel oan, / Breman, don dy poaniaff, tr. «puisqu'il est venu en ce monde / doux, humble comme un agneau / pour nous racheter maintenant.»

    ●(1659) SCger 142a. diboania, tr. «oster de peine.» ●(1792) BD 3518. michans vo ho toue adeuy do tiboanian, tr. «Ce sera probablement votre Dieu qui viendra vous tirer de peine.»

    ●(1877) BSA 34. diboanit ar beorien. ●(1882) BAR 102. ha diboaniit an eniou keaz euz ar Purcator. ●(1883) MIL 268. Eun dra gousgoude a ziboanie ho c'halon.

    ●(1904) DBFV 48a. diboénein, v. a., tr. «ôter, de peine, soulager, sauver, délivrer.» ●(1907) BSPD I 125. diboéniein er ré glaharet. ●(1913) AVIE 321. diboéniein ur prizonér. ●(1925) SFKH 7. amzér d'hé mestr d'arriùein ér gér ha d'hé diboéniein.

    II. V. pron. En em ziboaniañ.

    (1) V. pron. réfl. Soulager sa douleur, sa peine.

    ●(1911) BUAZperrot 756. ne c'hellont netra evit en em ziboania. ●(1928) DIHU 201/38. Houein e hra aveit um ziboéniein.

    (2) V. pron. réci. Se soulager mutuellement.

    ●(1862) JKS 38. Red eo eta d'e-omp en em c'houzanv etre-z-omp, en em ziboania, en em skoazia, en em gelenn hag en em zifazia en eil egile.

  • diboanier
    diboanier

    m. –ion Celui qui délivre de peine(s), consolateur.

    ●(17--) TE 74. Jesus-Chrouist hun diboéniour.

    ●(1861) JEI 286. d'en Diboéniour bras-cé ! ●(1866) FHB 98/363a. diboanier he bobl.

    ●(1904) DBFV 48a. diboéniour, m. pl. –erion, tr. «libérateur.»

  • diboanierez
    diboanierez

    f. –ed Libératrice.

    ●(1904) DBFV 48a. diboéniouréz, f. pl. –ézed, tr. «libérateur.»

  • diboaniet
    diboaniet

    adj. Délivré.

    ●(1891) MAA 65. an anaoun diboaniet.

  • diboaniiñ
    diboaniiñ

    voir diboaniañ .1

  • diboanius
    diboanius

    adj.

    (1) Attr./Épith. Facile.

    ●(1790) MG 435. mæs me garehai cavouét en hènd berran ha diboéniussan eid arrihue ér barfætion.

    ●(1838) CGK 16. Diboanyus ral e zeo arstad. ●(1856) VNA 226. C'est que je trouve cette méthode moins pénible, tr. «Rac ma cavan er mod-cé diboéniussoh.»

    (2) Adv. Facilement.

    ●(1909) BLYA x. biskoaz zon n'am eus groet diboaniusoc'h…

  • dibober
    dibober

    m. –ioù (cuisine) Plaque qu'on met entre le feu et le récipient de cuisson.

    ●(1919) DBFVsup 15a. dibobér, m., tr. «plaque de fer qu'on met sous la poêle. Ailleurs, didañner, porkle, duligen (B[as] v[annetais] hoarn palon.»

  • dibobl
    dibobl

    adj. Non habité.

    ●(1732) GReg 268b. Depeuplé, ée, sans peuple, tr. Dibobl.» ●(1744) L'Arm 101a. Depeuplé, tr. «Diboble.»

    ●(1904) DBFV 48a. dibobl, adj., tr. «dépeuplé.» ●(1921) GRSA 278. en iniz dibobl-man. ●(1937) LZBl Genver/C'hwevrer 19. En eur vro dibobl evel ouman.

  • dibobladur
    dibobladur

    m. –ioù, –où Dépeuplement.

    ●(1744) L'Arm 433b. Dépeuplement, tr. «Dibobladur.. reu. m.»

    ●(1904) DBFV 48a. dibobladur, m. pl. eu, tr. «dépeuplement, dépopulation.» ●(1914) DFBP 88a. depeuplement, tr. «Dibobladur.» ●(1920) MVRO 67/1b. Meur a abeg a zo bet klasket ha roet d'an dibobladur (dépopulation). ●(1962) EGRH I 54. debobladur m., tr. « dépopulation. »

  • diboblañ / dibobliñ
    diboblañ / dibobliñ

    v.

    I. V. tr. d. Dépeupler.

    ●(1732) GReg 268b. Depeupler, rendre une ville, un païs moins peuplé, d'hommes, d'animaux, de gibier, de poissons, tr. «Dibobla. dibobli. ppr. diboblet.» ●(1744) L'Arm 101a. Depeupler, tr. «Diboblein.»

    ●(1843) LZBg 1añ blezad-2l lodenn 138. Er vocereah-cé en devehé bet quênt-pêl diboblet er vro aquerh. ●(1847) FVR 191. Diboblet a oe, evit lavarout mad, ar vro euz a dud iaouank. ●(1849) LLB 1557-1559. er vosen (...) / E e er hreuier. ●(1866) HSH 125. en devoa aoun da zibopla he rouantelez.

    ●(1904) DBFV 48a. diboblein, v. a., tr. «dépeupler.» ●(1914) DFBP 88a. depeupler, tr. «Dibobla.»

    II. V. intr.

    (1) Se dépeupler.

    ●(1941) ARVR 15/6d. hag evel-se e tibobla ar mor. ●(1958) BAHE 14/12. emañ ar maezioù o tiboblañ. ●(1958) BAHE 16/10. emañ Breizh o tiboblañ spontus.

    (2) Mont war ziboblañ : se dépeupler.

    ●(1944) DGBD 185. ez a koulskoude ar vro war ziboblañ.

    III. V. pron. réfl. En em ziboblañ : se dépeupler.

    ●(1936) BREI 450/2a. eman Bro-Frans o vont d'ei, da lâret eo eman o vont da vervel, mar kendalc'h d'en em zibobla evel ma ra.

  • diboblet
    diboblet

    adj. Dépeuplé.

    ●(1732) GReg 268b. Depeuplé, ée, tr. «Diboblet.»

    ●(1911) BUAZperrot 577. n'oa ket ken diboblet ar vro ha m'he devoa doare da veza. ●(1944) EURW I 8. parrez diboblet.

  • dibobliñ
    dibobliñ

    voir diboblañ

  • diboc'honiñ
    diboc'honiñ

    v.

    (1) V. tr. d. Faire cesser (qqn) de se vanter.

    ●(1921) GRSA 383. unan benak hag e iehè de zibohoñnein en huizour-sé.

    (2) V. intr. Cesser de se vanter.

    ●(1934) MAAZ 129. dibohonein e hra Iann a nebedigeu.

  • dibodañ
    dibodañ

    v. tr. d.

    (1) Dépoter.

    ●(1931) VALL 579a. tirer du pot, tr. «diboda.»

    (2) Ôter un pot (d'où il se trouve).

    ●(1931) VALL 570a. diboda, tr. «enlever le pot à (une laitière qui le porte sur la tête).»

  • diboell .1
    diboell .1

    [brpm diboëll, mgall dibwyll < di- .2 + poell .1]

    Adj.

    I. Attr./Épith.

    (1) (en plt de paroles, de pensées, etc.) Insensé, irréfléchi.

    ●(1891) MAA 99. eur gomz diboel.

    ●(1902) PIGO I 145. n'int nemet sonjo diboell. ●(1908) PIGO II 34. ar zonj diboell-ze. ●(1907) PERS 44. c'hoariou diboell. ●314. goulennou a bep seurt, sot ha diboell aliez. ●(1910) MBJL 56. eur mennoz diboell. ●(1924) FHAB Kerzu 443. froudennou diboell o bugale. ●(1935) BREI 430/1c. Traou Doue !… Da betra lavarout komzou ken diboell ?

    (2) (en plt de qqn) Écervelé.

    ●(1732) GReg 52b. Sans arrête, sans retenuë, tr. «Diboëll.» ●(17--) TE 86. de dud dibouil.

    ●(1867) MGK 60. grek Sokrat a voa ken diboell ha ma voa hen fur. ●(1876) TDE.BF 116b. Diboell, adj., tr. «Sans retenue, furieux, fantasque, violent.» ●(1877) FHB (3e série) 38/304b. eun den iaouank diboell ha penn bervet. ●(1893) IAI 125. Ma ve selaouet eun dournad tud diboell ha diviziek a velet enn hon touez, e ve kredet n'euz bet morse tam deskadurez e neb leac'h. ●(18--) SAQ I 144-145. eur penn skanv, diboell, divoued.

    ●(1904) DBFV 48a. dibouill, adj., tr. «inconstant.» ●(1910) ISBR 128. kent pel en doé lakeit spered ér penneu dibouil-sé. ●(1924) FHAB Meurzh 113. Babaigou diboell, rodellet o bleo. ●(1925) FHAB Mae 189. Gouzout a rit eo diboell, divoued spered ar re a zonj trei kein da gement tra en deus taolet brud vad war o c'hentadou. ●(1929) MANO 54. eur beleg foll, diboell, gouest da zireiza spered ha penn an dud. ●(1935) VKST Du 388. pennou diboell e rankont beza pe galonou diahelet.

    ►Penn diboell : insensé.

    ●(1909) FHAB Meurzh 78. A ! dont a rez, divar ar mare, eme Jeannett, penn diboell ! penn avelek !

    (3) (en plt d'actes) Qui dénote l'irréflexion.

    ●(1955) STBJ 108. orvinkou diboell ar marc'h Tambour.

    (4) (métérologie) Déchaîné.

    ●(1866) HSH 109. evel avelou diboel.

    II. Adv. Follement.

    ●(1866) BOM 8. ar c'houmm eonuz, / (…) / O tidarza, diboel, / Dreist ar c'hereg huel.

  • diboell .2
    diboell .2

    [mbr diboell < cf. diboell .1]

    M. –où

    (1) Action insensée, irréfléchie, folie.

    ●(1499) Ca 60b. Diboell. g. forsennerie. ●g. forsennerie denfer. b. diboell ann iffern. ●(c.1500) Cb 61b. Diboell. g. forsennerie desuerie. ●62a. [diboell] g. fureur. b. diboell. ●(1521) Cc. Diboell. g. forsennerie. ●Gallice fureur. Britonice diboell.

    ●(1659) SCger 55a. extravagance, tr. «diboell.» ●100b. rage, tr. «diboell.» ●142a. diboel, tr. «rage.» ●(1732) GReg 443a. Fureur, furie, emportement violent, tr. «diobëll (lire : diboëll). p. diboëllou.» ●Furie, passion qui outre la colere, tr. «Diboëll. p. diboëllou.»

    ●(1838) CGK 7. Demeus va oll diboëllo cetu mê punisset.

    (2) Dre ziboell : furieusement.

    ●(c.1500) Cb 61b. [diboell] furialiter ad. g. forsennement. b. dre diboell. ●furiose ad. g. furieusement. b. dre diboell.

  • diboell .3
    diboell .3

    [cf. diboell .1]

    M. Personne insensée.

    ●(1926) FHAB Genver 32. n’eo ket ar brezoneg eur vriz-yez, daoust da lavar eun diboell bennak.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...