Devri

Recherche 'd...' : 9629 mots trouvés

Page 48 : de dibouf (2351) à dibred-1 (2400) :
  • dibouf
    dibouf

    m. Débouché.

    ●(1931) VALL 184a. Débouché d'un passage, tr. «dibouf m.»

  • diboufañ
    diboufañ

    v.

    I. V. intr.

    (1) Débucher, débusquer.

    ●(1732) GReg 248a. Debucher, ou debusquer, sortir du bois, d'un lieu qu'on occupe, tr. «dibouffa. pr. dibouffet.» ●266a. Denicher, sortir d'un lieu, tr. «dibouffa. pr. et.»

    (2) S'esquiver.

    ●(1927) GERI.Ern 101. diboufa v. n., tr. «s'enfuir subtilement.»

    II. V. tr. d.

    (1) Débusquer, déloger, faire sortir (qqn) de son refuge.

    ●(1732) GReg 266a. Denicher, faire sortir par la force d'un lieu, tr. «Dibouffa. pr. et.»

    ●(1877) EKG I 249. o velet n'oa ket evit diboufa unan epken euz a veleien Plouescat.

    ●(1904) SKRS I 99. Pa zeuent a benn da ziboufa unan benak euz ar veleien kuzet e tu pe du. ●(1927) GERI.Ern 101. diboufa v. a, tr. «Débusquer, chasser d'un poste.» ●(1931) VALL 195b. Déloger (l'ennemi) d'une position, tr. «diboufa eus a eul lec'h.»

    (2) Dénicher (des oiseaux).

    ●(1732) GReg 266a. Denicher, tirer les oiseaux du nid, tr. «dibouffa labouçzed.»

    (3) fam. Diboufañ e neiz da ub. : finir par découvrir la demeur de qqn.

    ●(1876) TDE.BF 116b. diboufa he neiz da eunn den, tr. «finir par découvrir la demeure d'une personne.»

  • diboufer
    diboufer

    m. –ion Dénicheur.

    ●(1732) GReg 266a. Denicheur, tr. «Dibouffer. p. diboufféryen.»

  • diboug
    diboug

    s. –où Parure.

    ●(1907) VBFV.fb 73a. parure, tr. «diboukigeu, pl.» ●(1922) DIHU 133/108. Dibougeu = manchettes de femmes et d'hommes. Dastumet é Kamorh. É kosté Loguneh é vè laret Diboukigeu.

  • dibouilh
    dibouilh

    m. –où Butin (pris sur l'ennemi).

    ●(1732) GReg 126b. Butin, ce qu'on prend sur l'Ennemi, tr. «dibouilh. p. dibouilhou.» ●269b. Dépouille, butin sur l'ennemi, tr. «dibouilh. p. dibouilhou.»

  • dibouilhañ
    dibouilhañ

    v. tr. d. Dépouiller.

    ●(1732) GReg 269b. Dépoüiller, priver, tr. «diboüilha. pr. dibouilhet.»

  • dibouk .1
    dibouk .1

    m. Débouché.

    ●(1934) MAAZ 137. Deit e oent, é dibouk tri beg hent, de vonet d'er vorh.

  • dibouk .2
    dibouk .2

    voir diboukañ

  • diboukañ / diboukiñ / dibouk
    diboukañ / diboukiñ / dibouk

    v. intr.

    (1) Surgir, arriver.

    ●(1904) DBFV 48a. diboukein, v. n., tr. «apparaître brusquement (Voir digoup).» ●(1905) DIHU 5/88. Bréhein e hré en amzér neoah ha diù pé tér stiren e oé déjà dibouket ér gevred-ihuél. ●(1906) HIVL 79. En hiaul e zibouké nezé ar lein er mañnéieu guen kann hag e laké er erh de ligernein. ●(1927) GERI.Ern 101. dibouk, diboukein V[annetais] v. n., tr. «Apparaître brusquement.» ●(1914) MABR 19. é tiboukein dré en nor déheu. ●(1925) SFKH 32. P'er guellet é tiboukein én toull-men, torret arnehon ar hou nerh. ●(1931) DIHU 245/263. Dibouk e hrant, keti-ketan, en dishost ber arnehé. ●(1937) DIHU 310/255. 10 eur ½ é a pe ziboukamb é Proyart.

    (2) (en plt d'une route, d'un chemin) Donner (sur), déboucher (dans).

    ●(1906) HIVL 72. ar gement minotenn e zibouké é kér é vezé guélet tud é tonet.

    (3) (botanique) Éclore.

    ●(1918) LILH 3 a Veurzh. Merhat é ma kaer eb amzér bremen é Breih, er bokedeu e zeli dibouk…

  • diboukiñ
    diboukiñ

    voir diboukañ

  • diboullañ
    diboullañ

    v. tr. d.

    (1) Transporter (foin, goémon, etc.) d'un endroit peu accessible à un endroit plus facile d'accès.

    ●(1917) KZVr 225 - 24/06/17. Diboulla, foenn, kolo, mouded, hag all, tr. «transporter à bras ou à dos d'un endroit difficile dans un endroit plus facile où une voiture peut pénétrer.» ●Diboulla foenn, tr. «transporter du foin à dos jusqu'à un endroit où une voiture peut le prendre sans s'embourber, Loeiz ar Floc'h.»

    ►[empl. comme subst.]

    ●(1990) TTRK 91. An diboullañ a oa aes da ober gant ar c'harr evit ar bezhin a veze uheloc'h eget al lec'hid.

    (2) Débarder (du bois).

    ●(1963) BAHE 34/71. Ar ger divorañ (tennañ koad pe draoù all eus ul lec'h diaes). Hennezh eo ger Bro-Landreger tra ma seblant ar ger diboullañ (ster heñvel) bezañ hini Bro-Blistin). ●(1971) BAHE 68/23. Diboullañ : tennañ koad eus un toull diaes d'o degas d'ur plas aesoc'h da gargañ. Lavaret e vez c'hoazh divorañ. ●(1981) ANTR 147. War gont merourien ar maner ema diboulla ar c'heuneud ha charread anezañ beteg ar maner.

    (3) Faire s'écouler (une marchandise).

    ●(1922) FHAB C'hwevrer 52. marc'had Brest hag hini Landerne, a zeu re zister evit diboulla sivi Plougastel.

  • dibouloud
    dibouloud

    adj. Sans grumeaux.

    ●(1933) KANNkerzevod 79/11. Eur yod dibouloud. ●(1982) TKRH 36. poazh mat ha dibolod [ar yod].

  • dibouloudañ / dibouloudiñ
    dibouloudañ / dibouloudiñ

    v.

    I. V. intr. (cuisine) (en plt du sac de fars) Ne plus être formé en grumeaux.

    ●(1979) PLVB 66. moustret ha divoustret [ar fars en e sac'h] war an daol abalamour da zibouloudañ.

    II. V. tr. d.

    (1) (cuisine) Ôter les grumeaux.

    ►absol.

    ●(1926) FHAB Mezheven 211. Poania a ran neuze da ziboulouda. ●(1962) EGRH I 54. dibouloudiñ v., tr. « enlever les grumeaux (de la bouillie). »

    (2) (agriculture) Ameublir, émotter.

    ●(17--) CBet 1827. flourin an douar ; hac he dibolodin, tr. «l'ameublir, enlever les mottes.»

    ●(1869) FHB 248/307b. ann douar ras (...) Ne de nag æz na dies d'a ziboulouda.

    ●(1924) ZAMA 171. Diboulouda an douar. ●(1962) EGRH I 54. dibouloudiñ v., tr. « écraser les mottes de terre. »

    ►absol.

    ●(18--) RGE 34. Fochit ha plantit en tu mar qerot, / Me a zibouloudo dre ma labourot.

    (3) (argot de La Roche-Derrien) Battre, frapper.

    ●(1885) ARN 34-35. Battre, se battre. – Br. Skei, en em ganna (de kann, bataille). Arg[ot] : 1. Dibolota, écraser les grosseurs ; se dit surtout pour la bouillie : dibolota ar iot. 2. Dibuni, démêler. – Me am euz dibunet gant hennez, j'ai démêlé (distribué des coups) avec celui-là. 3. Rei kerc'h, - koat, - segal : donner de l'avoine, du bois (du bâton), du seigle. Ces différents termes et ces locutions sont sortis du breton courant. – Kotisa, fluma, larda, puloc'h, et bien d'autres mots, des expressions ou des métaphores ejusdem farinæ.

  • dibouloudennañ
    dibouloudennañ

    v. tr. d. (agriculture) Émotter.

    ●(1876) TDE.BF 116b. Dibouloudenna, v. a., tr. «Emotter, casser les mottes de terre.» ●(1890) MOA 157b. Casser de la terre, tr. «dibouloudenna douar.»

  • diboulouder
    diboulouder

    m. -ioù Rouleau.

    ●(1962) EGRH I 54. diboulouder m. -ien, -ioù, tr. « rouleau. »

  • dibouloudiñ
    dibouloudiñ

    voir dibouloudañ

  • diboulounezañ
    diboulounezañ

    v. tr. d. Déplisser.

    ●(1876) TDE.BF 117a. Diboulouneza, v. a., tr. «Déplisser ou ôter les plis d'une robe, d'une jupe, etc. pour l'allonger.»

  • diboultrañ
    diboultrañ

    v.

    (1) V. tr. d. Dépoussiérer, épousseter.

    ●(17--) FG II 94. diboultrit e roqueden.

    ●(1850) JAC 69. ret ê e ziboultra. ●(1876) TDE.BF 117a. Diboultra, v. a., tr. «Epousseter, ôter la poussière.»

    ●(1910) EGBT 66. diboultran, tr. «épousseter.» ●(1933) MMPA 155. diboultra, gwalc'hi ha kempenn hon eneou.

    ►absol.

    ●(1917) LZBt Gouere 7. ma ne dremenjen ket ma amzer o tiboultan.

    (2) V. impers. Ken a ziboultre : tant que faire se peut.

    ●(1766) MM 1282. dar c'haloup quin a ziboultré.

  • diboultrenn
    diboultrenn

    adj. Sans poussière.

    ●(1914) LZBl Mae 421. guelet peb tra neat, diboultren. ●(1962) EGRH I 54. diboultrenn a., tr. « sans poussière. »

  • diboultrennañ / diboultrenniñ
    diboultrennañ / diboultrenniñ

    v. tr. d.

    (1) Dépoussiérer, épousseter.

    ●(1872) ROU 93b. Oter la poussière, tr. «diboultrenna.» ●(1889) SFA 261. eun dervez m'oa louz he zae, he lammaz digant-han evit he diboultrenna.

    ●(1904) CDFi août-septembre. Diboultrenna a ra ar mogeriou. (d'après KBSA 97). ●(1909) KTLR 29. c'hoant da ziboultrenna da baltok. ●(1914) DFBP 125a. epousseter, tr. «Diboultrenni.»

    ►absol.

    ●(1934) FHAB C'hwevrer 57. ober a ra an neuz da ziboultrenna.

    ►[empl. comme subst.] Dépoussiérage.

    ●(1906) KANngalon Gwengolo 216. ober (...) eun tam diboultrenna. ●(1924) ZAMA 91. eun taolig diboultrenna d'an arrebeuri.

    (2) sens fig. Donner une raclée à.

    ●(1871) FHB 310/386a. en em lakejont da ziboultrenna ar botred vad-ze.

  • diboultrenner
    diboultrenner

    m.

    (1) Dépoussiéreur.

    (2) fam. Bâton, fouet (pour frapper qqn).

    ●(18--) SAQ II 62. An diboultrenner-ze a voa eur skourjes great gant pemp touchenn.

    ●(1921) PGAZ 42. Kerkent ha ma vezo digor spered ar bugel, he vamm a lezo a gostez an diboultrenner evit kemeret levr ar c'hatekiz.

  • diboultrenniñ
    diboultrenniñ

    voir diboultrennañ

  • diboultrer
    diboultrer

    m. –ioù Plumeau.

    ●(1987) BAPR 49. Izabel a gemer an diboultrer.

  • diboulzañ
    diboulzañ

    v. intr. Pousser (de terre).

    ●(1868) FHB 162/44b. Ra ziboulzo euz an douar geot, plant ha gwez a bep sort.

  • diboupenniñ
    diboupenniñ

    voir dibouponañ

  • dibouponañ / diboupenniñ
    dibouponañ / diboupenniñ

    v.

    (1) V. intr. (entomologie) Quitter sa chrysalide.

    ●(1931) VALL 122a. sortir de chrysalide, tr. «diboupenni.»

    (2) V. tr. d. Débander (un doigt blessé).

    ●(1931) VALL 182b. Débander un doigt blessé, tr. «dibouponna.»

  • dibourbellañ
    dibourbellañ

    v. tr. d. Écarquiller.

    ●(1874) FHB 482/95b. dibourbella a ra he zaoulagad en he benn. ●(1874) FHB 484/111b. Per a zibourbelle he zaoulagad. ●(1877) EKG I 201. o tispourbella he daoulagad da zellet ouzomp.

    ●(1900) KAKE 181. N'edont mui e tibourbella.

  • dibourc'h .1
    dibourc'h .1

    adj. Dépouillé.

    ●(1876) TDE.BF 117a. Dibourc'h adj., tr. «Dépouillé par des malfaiteurs.»

    ●(1927) GERI.Ern 101. dibourc'h adj., tr. «dépouillé.»

  • dibourc'h .2
    dibourc'h .2

    m. Dépouille.

    ●(1876) TDE.BF 117a. dibourc'h, s. m., tr. «Vêtements de toutes sortes que laisse un individu à sa mort.»

    ●(1927) GERI.Ern 101. dibourc'h m., tr. «dépouille.»

  • dibourc'hañ
    dibourc'hañ

    v. tr. d. Dépouiller.

    ●(1732) GReg 269b. Depouiller, ôter les habits à quelqu'un, tr. «dibourc'ho ur re. pr. dibourc'het.»

    ●(1866) FHB 96/347b. peb greg a c'houlenno digant he amezeghez ha digant he hostizez listri arc'hant ha re aour, ha dillad deread evit al lid ; ho lakaat a reot var ghein ha (lire : ho) paotred hag ho merc'hed, hag e tibourc'hot ann Ejipsianed. ●(1876) TDE.BF 117a. Dibourc'ha, v. a., tr. «Dépouiller quelqu'un de ses vêtements pour le voler.» ●(1890) MOA 86. Dibourc'ha, tr. «dépouiller quelqu'un de ses vêtements, pour le voler.»

    ●(1927) GERI.Ern 101. dibourc'ha v. a., tr. «dépouiller, dévêtir.»

  • dibourc'her
    dibourc'her

    m. –ion Spoliateur.

    ●(1847) FVR 234. Doue a fallaz d'ezhan en em venji war ann dibourc'herien-ze.

  • dibourchañ
    dibourchañ

    v. intr. Surgir, déboucher.

    ●(1870) MBR 288. Ne oe ket pell ma welaz ar roufl o tibourcha dioc'h ar c'hoat, tr. «Il s'était écoulé peu de temps, lorsqu'il vit l'ogre débouchant du bois.» ●(1876) TDE.BF 117a. Dibourcha, v. n., tr. «Déboucher d'un leiu où l'on était caché.»

  • dibourkañ
    dibourkañ

    v. intr. Sortir de sa cachette.

    ●(1890) MOA 153b. Sortir de sa cachette, tr. «dibourka. 

  • dibourr
    dibourr

    voir divourr

  • dibourrodiñ
    dibourrodiñ

    v. intr. Dérailler.

    ●(1867) FHB 133/232a. Eun trein (...) a so bet dihenchet pe diborrodet.

  • dibourvez
    dibourvez

    adj.

    I. Attr./Épith.

    (1) Qui est dépourvu, démuni (de).

    ●(1464) Cms (d’après GMB 174). Dipouruoe, v. i. dibourue. ●(1499) Ca 60b. Dibouruae. g. non pourueux. ●63b. Dipouruae. g. despourueu.

    ●(1659) SCger 142a. dibouruaë, tr. «deporueu.» ●(1752) BS 669. ne gonsist quet o veza dibourvez eus a vadou ar bed. ●(1787) BI 4. dibourvé a bep-tra ar en-doar. ●(17--) BSbi 456. Car èr barraes e zou dibourvae à berson. ●(17--) TE 81. dibourvai a beb sort armage.

    ●(1864) SMM 154. ep labour, dibourvez a bep tra.

    ●(1904) DBFV 48a. dibourvé, adj., tr. «dépourvu (a, de).» ●(1904) SKRS I 185. ato emeuz bevet paour ha dibourve. ●(1907) PERS 16-17. dibourve a bep tra.

    (2) Démuni, sans confort.

    ●(1907) AVKA 125. Ar lec'h-ma a zo dibourve, hag an noz a goueo hep dale.

    (3) Au dépourvu.

    ●(1904) DBFV 48a. dibourvé, adj., tr. «au dépourvu.»

    II. Adv. Dépourvuement, au dépourvu.

    ●(1904) DBFV 48a. dibourvé, adv., tr. «dépourvu.»

  • dibourvezañs
    dibourvezañs

    f. Dénument.

    ●(1839) BESquil 346. Erech, deit goudé de vout Roué e Bretagne arlerh marhue Audren, é dad, ne vennas quet lezel er houvand-cé én un dibourvæance quer bras, hac e gueméras er résolution d'en argouvrein.

  • dibourvezet
    dibourvezet

    adj. Que l'on a dépourvu (de).

    ●(1732) GReg 269b. Depourvu, tr. «Dibourvezet.»

  • dibourveziñ
    dibourveziñ

    v. tr. d. Dépourvoir.

    ●(1732) GReg 269b. Depourvoir, ôter les provisions, tr. «Dibourvezi. pr. dibourvezet. Van[netois] dibourveëiñ. pr. et.»

    ●(1904) DBFV 48a. dibourvéein, v. a., tr. «démunir, dégarnir, épuiser, priver (a, de).»

  • dibr
    dibr

    m. –où

    (1) Selle (de monture).

    ●(1499) Ca 60b. Dibr. g. selle a cheual. ●63b. Dipr. g. selle. ●(1633) Nom 32a. Equus desultorius : cheual non sellé, ou dessellé : march didibret, nen deffe quet á dibr. ●181b-182b. Ephippium, sella equi : selle : dibr.

    ●(1659) SCger 109a. selle, tr. «dibr.» ●142a. dibr, tr. «selle.» ●(1732) GReg 331b. Selle embourrée, tr. «Dibr bourellet.» ●738a. Pommeau, de selle, tr. «Poumell an dibr.»

    ●(1857) CBF 103. Dibr, m., tr. «Selle.»

    ●(1902) PIGO I 6. tri dibrer, war al leur-ger, o labourat war ar memez dibr. ●(1934) BRUS 281. La selle, tr. «en dibr.»

    (2) Marc'h-dibr : cheval de selle.

    ●(1827/29) VSA 1511. dond den herhad gand eur march dib.

  • dibrad .1
    dibrad .1

    adj.

    I. Attr./Épit.

    (1) Soulevé.

    ●(1872) ROU 103b. Il est soulevé, tr. «Dibrad eo.» ●(1876) TDE.BF 117a. Dibrad, adj., tr. «Détaché de terre, soulevé de terre.»

    ●(1927) GERI.Ern 101. dibrad adj., tr. «Détaché, soulevé de terre.» ●(1962) EGRH I 54. dibrad a., tr. « en position soulevée de terre. »

    (2) Dibrad diouzh an douar : qui ne touche pas terre.

    ●(1866) FHB 73/167a. evit ma chomo ar foen dibrad dioc'h an douar. ●(1894) BUZmornik 212. he dreid dibrad kaer dioc'h ann douar.

    ●(1905) HFBI 276. kaout à réa dézi édo dibrad dious an douar. ●(1911) BUAZperrot 414. Teir heur ha tregont oa bet an ostansouer, dibrad diouz an douar, heb netra 'n holl dindannan. ●(1915) MMED 231. Mari, pa gomzas ouz ar vugale, a ioa dibrad euz an douar. ●(1925) FHAB Meurzh 85. tri droatad e oa dibrad diouz an douar. ●(1931) FHAB Meurzh 112. evit ma vijent dibrad diouz an douar.

    (3) En suspension.

    ●(1911) BUAZperrot 643. An eal-ze a nijas beteg ennan hag a jomas dirazan, dibrad en ear. ●(1923) ADML 114. en evelep doare ma kreded em a dibrad etre ar mor hag an nenv.

    (4) = (?).

    ●(1930) KANNgwital 335/466. Ar c'heur a zo bras kenan, dibrad eo ive ha rannet e diou lodenn.

    (5) Élancé.

    ●(1872) ROU 60. Dibrad, tr. «élancé.»

    ●(1913) BOBL 27 septembre 458/2e. Braz, dibrad ha skanv, fleb d'al labour, ar c'hezek-se, kroazet gant hon re, ken doujus ha ken krenv, o deus kollet gouenn ar bidochened. ●Ar pur-sang, pe skanv-tre, a zo kezek mistr, dister da welet. (…) Moan ha dister euz a bep lec'h, o fenn atao uhel, o zailler striz, dibrad gant divesker sec'h ha moan, ez int ter, prim ha leun a wad.

    II. Loc. adv.

    A. War zibrad : sans toucher terre.

    ●(1869) FHB 225/124b. o tont etrezeg enhon, var zibrad en ear, ar Verc'hez Vari.

    B. A-zibrad.

    (2) Sans toucher terre.

    ●(1869) HTC 64. ha daou c'hoaz hen douge a zibrad, eur penn euz ar giffien var scoaz peb hini anezho.

    (3) En suspension.

    ●(1874) FHB 487/129a. da lavaret eo eun treust a lakeant a istribil pe a zibrad, en hevelep doare ma c'hellet he vransellat.

  • dibrad .2
    dibrad .2

    m. Action de soulever de terre, de tenir en l'air.

    ●(1927) GERI.Ern 101. dibrad m., tr. «Action de soulever de terre, tenir en l'air.»

  • dibradadadenn
    dibradadadenn

    f. –où Soulèvement.

    ●(1955) SKOL 3/18. dibradadenn gg. –où, tr. «soulèvement.»

  • dibradadur –ioù
    dibradadur –ioù

    Action de soulever.

    ●(1955) SKOL 3/18. dibradadur g. –où, tr. «action de soulever.»

  • dibradañ
    dibradañ

    v.

    I. V. tr. d.

    A. Soulever.

    ●(1867) MGK 50. Diou galoun zo unan a zibradfe ar bed. ●(1872) ROU 103b. Soulever, tr. «Dibrada.» ●(1876) TDE.BF 117a. Dibrada, v. a., tr. «Soulever de terre, soulever du sol sur lequel on se tourve, qu'il soit planche, pierre ou terre ; il s'applique aux pesonnes et aux choses.» ●(1877) BSA 149. dibrada ac'hano eur c'harrad traou ken pounner.

    ●(1907) PERS 168. santout a ra ez oar o tibrada anezhan. ●(1911) BUAZperrot 65. Ar gristenien a zibradas ar merzer kalonek divar an hent. ●(1927) GERI.Ern 101. dibrada., tr. «soulever de terre, tenir en l'air.» ●(1942) FHAB Du/Kerzu 223a. Sevel an ahel-karr, perchenna, dibrada ar c'hravaz. ●224a. dibrada ar berchenn.

    B. sens fig.

    (1) Voler (qqc.) dans un endroit.

    ●(1909) HBAL 33. Ha ma ve dibradet eun dra benag ac'han, epad ma vezimp oc'h ober hon tro ? ●(1910) BUJA 64. Laeret eo, ha leac'h zo da gredi eo bet dibradet gant unan euz tud Kanaan.

    (2) Obtenir, gagner, enlever, décrocher (un prix).

    ●(1948) KROB 5/8. Annaig-Vari Mingamt, eus Lokornan-Kerne, a zibradas ar priz kenta. ●(1949) KROB 13/6. Unan pe unan anezo a c'hello er bloaz a zeu dibrada ar maout. ●(1951) BLBR 39-40/22. dibradet kaer ar priz kenta.

    (3) Transporter de plaisir.

    ●(1958) BLBR 111/16. Dibradet gand ar han ha mouez an ograou.

    (4) Dibradañ ur banne : (?) porter un toast (?).

    ●(1909) FHAB C'hwevrer 58. Arabet 'vezo ankounac'hat dibrada peb a vanne en henor d'an hini a baë al lein. ●(1909) FHAB Mezheven 181. Ni zibrado banneou, / Gant arc'hant ar boutegou.

    (5) Faire, exécuter (une tâche).

    ●(1925) FHAB Ebrel 138. sonjal a rae ne vije ket pell evit dibrada al labour gourc'hemennet d'ezan gand e hanter-diegez.

    (6) Élever (un enfant).

    ●(1995) BRYV III 182. (Milizag) Roit amzer da zibrada unan a-raog en em gavo egile ! [ur bugel nevez].

    (7) (en plt de chasse) Faire s'envoler, lever des oiseaux posés à terre.

    ●(1991) MARV v 17. Eur chaseour, pa hell dibrada eun torrad klujiri.

    (8) Expédier.

    ●(1950) KROB 26-27/7. daoust ive m'eo dibradet an darn vrasa eus ar Gureed d'ar brezel, e vez kendalc'het d'ober labour vat.

    II. V. intr.

    A.

    (1) Se soulever (de terre, etc.).

    ●(1860) BAL 38. mennout dibrada diouz an douar d'e heul. ●(1869) FHB 224/118b. eb dibrada avoalc'h diouz an douar-ma.

    ●(1905) IVLD 259. Hag e vennont, ar geiz, dibrada divar ho golc'hed. ●(1907) PERS 168. A nebeudou, emezhan, e tibraden ouz va guele.

    (2) S'élever.

    ●(1866) BOM 22. Ar moged, n'eur droidellad, / O tibrada uz ti ma zad.

    ●(1942) FHAB Du/Kerzu 224a. ha setu ar berchenn o tispega diouz an douar, o tibrada hag o sevel er vann.

    B. sens fig.

    (1) Se mettre en route, partir.

    ●(1903) KZVr Du-Kerzu. «Ma'z an d'ar chapel,» a lavar Job, «eo poent d'in dibrada ac'halen.» (d'après KBSA 24). ●(1927) GERI.Ern 101. dibrada., tr. «se mettre en mouvement, démarrer.»

    (2) S'élever.

    ●(1883) MIL 172. Klevet a reas eur vouez kaer meurbet o tibrada dreist ar girsier.

    III. V. pron. réfl. En em zibradañ : se soulever.

    ●(1878) EKG II 138. En em zibrada a riz a nerz va divreac'h.

  • dibrader
    dibrader

    m. –ion = (?) Fanfaron (?).

    ●(1936) FHAB Eost 312. ha goulskoude, Perig a zo eun tamm dibrader ; n'am befe ket ezomm anezan evid e voued.

  • dibradet
    dibradet

    adj. Soulevé, décollé.

    ●(1942) DRAN 78. Dibradet krenn, e plav Erwan war e benn d’an douar, eur stok begek o pistiga e c’houzoug.

  • dibrañ / dibriñ
    dibrañ / dibriñ

    v. tr. d.

    I. Seller.

    ●(1659) SCger 109a. seller, tr. «dibra.» ●142a. dibra, tr. «seller.» ●(1732) GReg 162a. Seller un cheval, tr. «Dibra ur marc'h.»

    ●(1842) GBI II 442. Dibr d'in-me ma marc'h, dibr-han êset, tr. «Selle-moi mon cheval, selle-le bien.» ●(1856) VNA 215. Bridez mon cheval, sellez-le aussi, tr. «Bridet me marh ; dibret-ean ehué.» ●(1888) SBI I 162. Dibret-hu d'in ma incane, tr. «Sellez-moi ma haquenée.»

    ●(1904) DBFV 48b. dibrein, v. a., tr. «seller (un cheval).» ●(1905) HFBI 44. da ziba dézan é inkané.

    II. Dibrañ e varc'h da vont : voir marc'h.

  • dibratik
    dibratik

    adj. Inculte.

    ●(1710) IN I 412. un douar dibrofit ha dibratic.

    ●(1877) FHB (3e série) 5/38b. Molenez a zo eun enezen noaz, eun tam douar dibratik.

  • dibred .1
    dibred .1

    adj.

    (1) Intempestif.

    ●(1904) DBFV 48a. dibred, adj., tr. «hors de propos ; intempestif.»

    (2) D'ur c'houlz dibred : à une heure indu.

    ●(c.1718) CHal.ms ii. vous uenés a heure indue, tr. «digours Etet, hui a za d'ur c'hours dibret.»

    ●(1904) DBFV 48a. d'ur hours dibred, tr. «une heure indue.» ●(1934) BRUS 98. A une heure indue, tr. «d'ur hours dibret.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...