Devri

Recherche 'd...' : 9629 mots trouvés

Page 48 : de dibouf (2351) à dibred-1 (2400) :
  • dibouf
    dibouf

    m. Débouché.

    (1931) VALL 184a. Débouché d'un passage, tr. «dibouf m.»

  • diboufañ
    diboufañ

    v.

    I. V. intr.

    (1) Débucher, débusquer.

    (1732) GReg 248a. Debucher, ou debusquer, sortir du bois, d'un lieu qu'on occupe, tr. «dibouffa. pr. dibouffet.» ●266a. Denicher, sortir d'un lieu, tr. «dibouffa. pr. et

    (2) S'esquiver.

    (1927) GERI.Ern 101. diboufa v. n., tr. «s'enfuir subtilement.»

    II. V. tr. d.

    (1) Débusquer, déloger, faire sortir (qqn) de son refuge.

    (1732) GReg 266a. Denicher, faire sortir par la force d'un lieu, tr. «Dibouffa. pr. et

    (1877) EKG I 249. o velet n'oa ket evit diboufa unan epken euz a veleien Plouescat.

    (1904) SKRS I 99. Pa zeuent a benn da ziboufa unan benak euz ar veleien kuzet e tu pe du. ●(1927) GERI.Ern 101. diboufa v. a, tr. «Débusquer, chasser d'un poste.» ●(1931) VALL 195b. Déloger (l'ennemi) d'une position, tr. «diboufa eus a eul lec'h.»

    (2) Dénicher (des oiseaux).

    (1732) GReg 266a. Denicher, tirer les oiseaux du nid, tr. «dibouffa labouçzed.»

    (3) fam. Diboufañ e neiz da ub. : finir par découvrir la demeur de qqn.

    (1876) TDE.BF 116b. diboufa he neiz da eunn den, tr. «finir par découvrir la demeure d'une personne.»

  • diboufer
    diboufer

    m. –ion Dénicheur.

    (1732) GReg 266a. Denicheur, tr. «Dibouffer. p. diboufféryen

  • diboug
    diboug

    s. –où Parure.

    (1907) VBFV.fb 73a. parure, tr. «diboukigeu, pl.» ●(1922) DIHU 133/108. Dibougeu = manchettes de femmes et d'hommes. Dastumet é Kamorh. É kosté Loguneh é vè laret Diboukigeu.

  • dibouilh
    dibouilh

    m. –où Butin (pris sur l'ennemi).

    (1732) GReg 126b. Butin, ce qu'on prend sur l'Ennemi, tr. «dibouilh. p. dibouilhou.» ●269b. Dépouille, butin sur l'ennemi, tr. «dibouilh. p. dibouilhou

  • dibouilhañ
    dibouilhañ

    v. tr. d. Dépouiller.

    (1732) GReg 269b. Dépoüiller, priver, tr. «diboüilha. pr. dibouilhet

  • dibouk .1
    dibouk .1

    m. Débouché.

    (1934) MAAZ 137. Deit e oent, é dibouk tri beg hent, de vonet d'er vorh.

  • dibouk .2
    dibouk .2

    voir diboukañ

  • diboukañ / diboukiñ / dibouk
    diboukañ / diboukiñ / dibouk

    v. intr.

    (1) Surgir, arriver.

    (1904) DBFV 48a. diboukein, v. n., tr. «apparaître brusquement (Voir digoup).» ●(1905) DIHU 5/88. Bréhein e hré en amzér neoah ha diù pé tér stiren e oé déjà dibouket ér gevred-ihuél. ●(1906) HIVL 79. En hiaul e zibouké nezé ar lein er mañnéieu guen kann hag e laké er erh de ligernein. ●(1927) GERI.Ern 101. dibouk, diboukein V[annetais] v. n., tr. «Apparaître brusquement.» ●(1914) MABR 19. é tiboukein dré en nor déheu. ●(1925) SFKH 32. P'er guellet é tiboukein én toull-men, torret arnehon ar hou nerh. (1931) DIHU 245/263. Dibouk e hrant, keti-ketan, en dishost ber arnehé. ●(1937) DIHU 310/255. 10 eur ½ é a pe ziboukamb é Proyart.

    (2) (en plt d'une route, d'un chemin) Donner (sur), déboucher (dans).

    (1906) HIVL 72. ar gement minotenn e zibouké é kér é vezé guélet tud é tonet.

    (3) (botanique) Éclore.

    (1918) LILH 3 a Veurzh. Merhat é ma kaer eb amzér bremen é Breih, er bokedeu e zeli dibouk

  • diboukiñ
    diboukiñ

    voir diboukañ

  • diboullañ
    diboullañ

    v. tr. d.

    (1) Transporter (foin, goémon, etc.) d'un endroit peu accessible à un endroit plus facile d'accès.

    (1917) KZVr 225 - 24/06/17. Diboulla, foenn, kolo, mouded, hag all, tr. «transporter à bras ou à dos d'un endroit difficile dans un endroit plus facile où une voiture peut pénétrer.» ●Diboulla foenn, tr. «transporter du foin à dos jusqu'à un endroit où une voiture peut le prendre sans s'embourber, Loeiz ar Floc'h.»

    ►[empl. comme subst.]

    (1990) TTRK 91. An diboullañ a oa aes da ober gant ar c'harr evit ar bezhin a veze uheloc'h eget al lec'hid.

    (2) Débarder (du bois).

    (1963) BAHE 34/71. Ar ger divorañ (tennañ koad pe draoù all eus ul lec'h diaes). Hennezh eo ger Bro-Landreger tra ma seblant ar ger diboullañ (ster heñvel) bezañ hini Bro-Blistin). ●(1971) BAHE 68/23. Diboullañ : tennañ koad eus un toull diaes d'o degas d'ur plas aesoc'h da gargañ. Lavaret e vez c'hoazh divorañ. ●(1981) ANTR 147. War gont merourien ar maner ema diboulla ar c'heuneud ha charread anezañ beteg ar maner.

    (3) Faire s'écouler (une marchandise).

    (1922) FHAB C'hwevrer 52. marc'had Brest hag hini Landerne, a zeu re zister evit diboulla sivi Plougastel.

  • dibouloud
    dibouloud

    adj. Sans grumeaux.

    (1933) KANNkerzevod 79/11. Eur yod dibouloud. ●(1982) TKRH 36. poazh mat ha dibolod [ar yod].

  • dibouloudañ / dibouloudiñ
    dibouloudañ / dibouloudiñ

    v.

    I. V. intr. (cuisine) (en plt du sac de fars) Ne plus être formé en grumeaux.

    (1979) PLVB 66. moustret ha divoustret [ar fars en e sac'h] war an daol abalamour da zibouloudañ.

    II. V. tr. d.

    (1) (cuisine) Ôter les grumeaux.

    ►absol.

    (1926) FHAB Mezheven 211. Poania a ran neuze da ziboulouda. ●(1962) EGRH I 54. dibouloudiñ v., tr. « enlever les grumeaux (de la bouillie). »

    (2) (agriculture) Ameublir, émotter.

    (17--) CBet 1827. flourin an douar ; hac he dibolodin, tr. «l'ameublir, enlever les mottes.»

    (1869) FHB 248/307b. ann douar ras (...) Ne de nag æz na dies d'a ziboulouda.

    (1924) ZAMA 171. Diboulouda an douar. ●(1962) EGRH I 54. dibouloudiñ v., tr. « écraser les mottes de terre. »

    ►absol.

    (18--) RGE 34. Fochit ha plantit en tu mar qerot, / Me a zibouloudo dre ma labourot.

    (3) (argot de La Roche-Derrien) Battre, frapper.

    (1885) ARN 34-35. Battre, se battre. – Br. Skei, en em ganna (de kann, bataille). Arg[ot] : 1. Dibolota, écraser les grosseurs ; se dit surtout pour la bouillie : dibolota ar iot. 2. Dibuni, démêler. – Me am euz dibunet gant hennez, j'ai démêlé (distribué des coups) avec celui-là. 3. Rei kerc'h, - koat, - segal : donner de l'avoine, du bois (du bâton), du seigle. Ces différents termes et ces locutions sont sortis du breton courant. – Kotisa, fluma, larda, puloc'h, et bien d'autres mots, des expressions ou des métaphores ejusdem farinæ.

  • dibouloudennañ
    dibouloudennañ

    v. tr. d. (agriculture) Émotter.

    (1876) TDE.BF 116b. Dibouloudenna, v. a., tr. «Emotter, casser les mottes de terre.» ●(1890) MOA 157b. Casser de la terre, tr. «dibouloudenna douar.»

  • diboulouder
    diboulouder

    m. -ioù Rouleau.

    (1962) EGRH I 54. diboulouder m. -ien, -ioù, tr. « rouleau. »

  • dibouloudiñ
    dibouloudiñ

    voir dibouloudañ

  • diboulounezañ
    diboulounezañ

    v. tr. d. Déplisser.

    (1876) TDE.BF 117a. Diboulouneza, v. a., tr. «Déplisser ou ôter les plis d'une robe, d'une jupe, etc. pour l'allonger.»

  • diboultrañ
    diboultrañ

    v.

    (1) V. tr. d. Dépoussiérer, épousseter.

    (17--) FG II 94. diboultrit e roqueden.

    (1850) JAC 69. ret ê e ziboultra. ●(1876) TDE.BF 117a. Diboultra, v. a., tr. «Epousseter, ôter la poussière.»

    (1910) EGBT 66. diboultran, tr. «épousseter.» ●(1933) MMPA 155. diboultra, gwalc'hi ha kempenn hon eneou.

    ►absol.

    (1917) LZBt Gouere 7. ma ne dremenjen ket ma amzer o tiboultan.

    (2) V. impers. Ken a ziboultre : tant que faire se peut.

    (1766) MM 1282. dar c'haloup quin a ziboultré.

  • diboultrenn
    diboultrenn

    adj. Sans poussière.

    (1914) LZBl Mae 421. guelet peb tra neat, diboultren. ●(1962) EGRH I 54. diboultrenn a., tr. « sans poussière. »

  • diboultrennañ / diboultrenniñ
    diboultrennañ / diboultrenniñ

    v. tr. d.

    (1) Dépoussiérer, épousseter.

    (1872) ROU 93b. Oter la poussière, tr. «diboultrenna.» ●(1889) SFA 261. eun dervez m'oa louz he zae, he lammaz digant-han evit he diboultrenna.

    (1904) CDFi août-septembre. Diboultrenna a ra ar mogeriou. (d'après KBSA 97). ●(1909) KTLR 29. c'hoant da ziboultrenna da baltok. ●(1914) DFBP 125a. epousseter, tr. «Diboultrenni

    ►absol.

    (1934) FHAB C'hwevrer 57. ober a ra an neuz da ziboultrenna.

    ►[empl. comme subst.] Dépoussiérage.

    (1906) KANngalon Gwengolo 216. ober (...) eun tam diboultrenna. ●(1924) ZAMA 91. eun taolig diboultrenna d'an arrebeuri.

    (2) sens fig. Donner une raclée à.

    (1871) FHB 310/386a. en em lakejont da ziboultrenna ar botred vad-ze.

  • diboultrenner
    diboultrenner

    m.

    (1) Dépoussiéreur.

    (2) fam. Bâton, fouet (pour frapper qqn).

    (18--) SAQ II 62. An diboultrenner-ze a voa eur skourjes great gant pemp touchenn.

    (1921) PGAZ 42. Kerkent ha ma vezo digor spered ar bugel, he vamm a lezo a gostez an diboultrenner evit kemeret levr ar c'hatekiz.

  • diboultrenniñ
    diboultrenniñ

    voir diboultrennañ

  • diboultrer
    diboultrer

    m. –ioù Plumeau.

    (1987) BAPR 49. Izabel a gemer an diboultrer.

  • diboulzañ
    diboulzañ

    v. intr. Pousser (de terre).

    (1868) FHB 162/44b. Ra ziboulzo euz an douar geot, plant ha gwez a bep sort.

  • diboupenniñ
    diboupenniñ

    voir dibouponañ

  • dibouponañ / diboupenniñ
    dibouponañ / diboupenniñ

    v.

    (1) V. intr. (entomologie) Quitter sa chrysalide.

    (1931) VALL 122a. sortir de chrysalide, tr. «diboupenni

    (2) V. tr. d. Débander (un doigt blessé).

    (1931) VALL 182b. Débander un doigt blessé, tr. «dibouponna

  • dibourbellañ
    dibourbellañ

    v. tr. d. Écarquiller.

    (1874) FHB 482/95b. dibourbella a ra he zaoulagad en he benn. ●(1874) FHB 484/111b. Per a zibourbelle he zaoulagad. (1877) EKG I 201. o tispourbella he daoulagad da zellet ouzomp.

    (1900) KAKE 181. N'edont mui e tibourbella.

  • dibourc'h .1
    dibourc'h .1

    adj. Dépouillé.

    (1876) TDE.BF 117a. Dibourc'h adj., tr. «Dépouillé par des malfaiteurs.»

    (1927) GERI.Ern 101. dibourc'h adj., tr. «dépouillé.»

  • dibourc'h .2
    dibourc'h .2

    m. Dépouille.

    (1876) TDE.BF 117a. dibourc'h, s. m., tr. «Vêtements de toutes sortes que laisse un individu à sa mort.»

    (1927) GERI.Ern 101. dibourc'h m., tr. «dépouille.»

  • dibourc'hañ
    dibourc'hañ

    v. tr. d. Dépouiller.

    (1732) GReg 269b. Depouiller, ôter les habits à quelqu'un, tr. «dibourc'ho ur re. pr. dibourc'het

    (1866) FHB 96/347b. peb greg a c'houlenno digant he amezeghez ha digant he hostizez listri arc'hant ha re aour, ha dillad deread evit al lid ; ho lakaat a reot var ghein ha (lire : ho) paotred hag ho merc'hed, hag e tibourc'hot ann Ejipsianed. ●(1876) TDE.BF 117a. Dibourc'ha, v. a., tr. «Dépouiller quelqu'un de ses vêtements pour le voler.» ●(1890) MOA 86. Dibourc'ha, tr. «dépouiller quelqu'un de ses vêtements, pour le voler.»

    (1927) GERI.Ern 101. dibourc'ha v. a., tr. «dépouiller, dévêtir.»

  • dibourc'her
    dibourc'her

    m. –ion Spoliateur.

    (1847) FVR 234. Doue a fallaz d'ezhan en em venji war ann dibourc'herien-ze.

  • dibourchañ
    dibourchañ

    v. intr. Surgir, déboucher.

    (1870) MBR 288. Ne oe ket pell ma welaz ar roufl o tibourcha dioc'h ar c'hoat, tr. «Il s'était écoulé peu de temps, lorsqu'il vit l'ogre débouchant du bois.» ●(1876) TDE.BF 117a. Dibourcha, v. n., tr. «Déboucher d'un leiu où l'on était caché.»

  • dibourkañ
    dibourkañ

    v. intr. Sortir de sa cachette.

    (1890) MOA 153b. Sortir de sa cachette, tr. «dibourka

  • dibourr
    dibourr

    voir divourr

  • dibourrodiñ
    dibourrodiñ

    v. intr. Dérailler.

    (1867) FHB 133/232a. Eun trein (...) a so bet dihenchet pe diborrodet.

  • dibourvez
    dibourvez

    adj.

    I. Attr./Épith.

    (1) Qui est dépourvu, démuni (de).

    (1464) Cms (d’après GMB 174). Dipouruoe, v. i. dibourue. ●(1499) Ca 60b. Dibouruae. g. non pourueux. ●63b. Dipouruae. g. despourueu.

    (1659) SCger 142a. dibouruaë, tr. «deporueu.» ●(1752) BS 669. ne gonsist quet o veza dibourvez eus a vadou ar bed. ●(1787) BI 4. dibourvé a bep-tra ar en-doar. ●(17--) BSbi 456. Car èr barraes e zou dibourvae à berson. ●(17--) TE 81. dibourvai a beb sort armage.

    (1864) SMM 154. ep labour, dibourvez a bep tra.

    (1904) DBFV 48a. dibourvé, adj., tr. «dépourvu (a, de).» ●(1904) SKRS I 185. ato emeuz bevet paour ha dibourve. ●(1907) PERS 16-17. dibourve a bep tra.

    (2) Démuni, sans confort.

    (1907) AVKA 125. Ar lec'h-ma a zo dibourve, hag an noz a goueo hep dale.

    (3) Au dépourvu.

    (1904) DBFV 48a. dibourvé, adj., tr. «au dépourvu.»

    II. Adv. Dépourvuement, au dépourvu.

    (1904) DBFV 48a. dibourvé, adv., tr. «dépourvu.»

  • dibourvezañs
    dibourvezañs

    f. Dénument.

    (1839) BESquil 346. Erech, deit goudé de vout Roué e Bretagne arlerh marhue Audren, é dad, ne vennas quet lezel er houvand-cé én un dibourvæance quer bras, hac e gueméras er résolution d'en argouvrein.

  • dibourvezet
    dibourvezet

    adj. Que l'on a dépourvu (de).

    (1732) GReg 269b. Depourvu, tr. «Dibourvezet

  • dibourveziñ
    dibourveziñ

    v. tr. d. Dépourvoir.

    (1732) GReg 269b. Depourvoir, ôter les provisions, tr. «Dibourvezi. pr. dibourvezet. Van[netois] dibourveëiñ. pr. et

    (1904) DBFV 48a. dibourvéein, v. a., tr. «démunir, dégarnir, épuiser, priver (a, de).»

  • dibr
    dibr

    m. –où

    (1) Selle (de monture).

    (1499) Ca 60b. Dibr. g. selle a cheual. ●63b. Dipr. g. selle. ●(1633) Nom 32a. Equus desultorius : cheual non sellé, ou dessellé : march didibret, nen deffe quet á dibr. ●181b-182b. Ephippium, sella equi : selle : dibr.

    (1659) SCger 109a. selle, tr. «dibr.» ●142a. dibr, tr. «selle.» ●(1732) GReg 331b. Selle embourrée, tr. «Dibr bourellet.» ●738a. Pommeau, de selle, tr. «Poumell an dibr

    (1857) CBF 103. Dibr, m., tr. «Selle.»

    (1902) PIGO I 6. tri dibrer, war al leur-ger, o labourat war ar memez dibr. ●(1934) BRUS 281. La selle, tr. «en dibr

    (2) Marc'h-dibr : cheval de selle.

    (1827/29) VSA 1511. dond den herhad gand eur march dib.

  • dibrad .1
    dibrad .1

    adj.

    I. Attr./Épit.

    (1) Soulevé.

    (1872) ROU 103b. Il est soulevé, tr. «Dibrad eo.» ●(1876) TDE.BF 117a. Dibrad, adj., tr. «Détaché de terre, soulevé de terre.»

    (1927) GERI.Ern 101. dibrad adj., tr. «Détaché, soulevé de terre.» ●(1962) EGRH I 54. dibrad a., tr. « en position soulevée de terre. »

    (2) Dibrad diouzh an douar : qui ne touche pas terre.

    (1866) FHB 73/167a. evit ma chomo ar foen dibrad dioc'h an douar. ●(1894) BUZmornik 212. he dreid dibrad kaer dioc'h ann douar.

    (1905) HFBI 276. kaout à réa dézi édo dibrad dious an douar. ●(1911) BUAZperrot 414. Teir heur ha tregont oa bet an ostansouer, dibrad diouz an douar, heb netra 'n holl dindannan. ●(1915) MMED 231. Mari, pa gomzas ouz ar vugale, a ioa dibrad euz an douar. ●(1925) FHAB Meurzh 85. tri droatad e oa dibrad diouz an douar. ●(1931) FHAB Meurzh 112. evit ma vijent dibrad diouz an douar.

    (3) En suspension.

    (1911) BUAZperrot 643. An eal-ze a nijas beteg ennan hag a jomas dirazan, dibrad en ear. ●(1923) ADML 114. en evelep doare ma kreded em a dibrad etre ar mor hag an nenv.

    (4) = (?).

    (1930) KANNgwital 335/466. Ar c'heur a zo bras kenan, dibrad eo ive ha rannet e diou lodenn.

    (5) Élancé.

    (1872) ROU 60. Dibrad, tr. «élancé.»

    (1913) BOBL 27 septembre 458/2e. Braz, dibrad ha skanv, fleb d'al labour, ar c'hezek-se, kroazet gant hon re, ken doujus ha ken krenv, o deus kollet gouenn ar bidochened. ●Ar pur-sang, pe skanv-tre, a zo kezek mistr, dister da welet. (…) Moan ha dister euz a bep lec'h, o fenn atao uhel, o zailler striz, dibrad gant divesker sec'h ha moan, ez int ter, prim ha leun a wad.

    II. Loc. adv.

    A. War zibrad : sans toucher terre.

    (1869) FHB 225/124b. o tont etrezeg enhon, var zibrad en ear, ar Verc'hez Vari.

    B. A-zibrad.

    (2) Sans toucher terre.

    (1869) HTC 64. ha daou c'hoaz hen douge a zibrad, eur penn euz ar giffien var scoaz peb hini anezho.

    (3) En suspension.

    (1874) FHB 487/129a. da lavaret eo eun treust a lakeant a istribil pe a zibrad, en hevelep doare ma c'hellet he vransellat.

  • dibrad .2
    dibrad .2

    m. Action de soulever de terre, de tenir en l'air.

    (1927) GERI.Ern 101. dibrad m., tr. «Action de soulever de terre, tenir en l'air.»

  • dibradadadenn
    dibradadadenn

    f. –où Soulèvement.

    (1955) SKOL 3/18. dibradadenn gg. –où, tr. «soulèvement.»

  • dibradadur –ioù
    dibradadur –ioù

    Action de soulever.

    (1955) SKOL 3/18. dibradadur g. –où, tr. «action de soulever.»

  • dibradañ
    dibradañ

    v.

    I. V. tr. d.

    A. Soulever.

    (1867) MGK 50. Diou galoun zo unan a zibradfe ar bed. ●(1872) ROU 103b. Soulever, tr. «Dibrada.» ●(1876) TDE.BF 117a. Dibrada, v. a., tr. «Soulever de terre, soulever du sol sur lequel on se tourve, qu'il soit planche, pierre ou terre ; il s'applique aux pesonnes et aux choses.» ●(1877) BSA 149. dibrada ac'hano eur c'harrad traou ken pounner.

    (1907) PERS 168. santout a ra ez oar o tibrada anezhan. ●(1911) BUAZperrot 65. Ar gristenien a zibradas ar merzer kalonek divar an hent. ●(1927) GERI.Ern 101. dibrada., tr. «soulever de terre, tenir en l'air.» ●(1942) FHAB Du/Kerzu 223a. Sevel an ahel-karr, perchenna, dibrada ar c'hravaz. ●224a. dibrada ar berchenn.

    B. sens fig.

    (1) Voler (qqc.) dans un endroit.

    (1909) HBAL 33. Ha ma ve dibradet eun dra benag ac'han, epad ma vezimp oc'h ober hon tro ? ●(1910) BUJA 64. Laeret eo, ha leac'h zo da gredi eo bet dibradet gant unan euz tud Kanaan.

    (2) Obtenir, gagner, enlever, décrocher (un prix).

    (1948) KROB 5/8. Annaig-Vari Mingamt, eus Lokornan-Kerne, a zibradas ar priz kenta. ●(1949) KROB 13/6. Unan pe unan anezo a c'hello er bloaz a zeu dibrada ar maout. ●(1951) BLBR 39-40/22. dibradet kaer ar priz kenta.

    (3) Transporter de plaisir.

    (1958) BLBR 111/16. Dibradet gand ar han ha mouez an ograou.

    (4) Dibradañ ur banne : (?) porter un toast (?).

    (1909) FHAB C'hwevrer 58. Arabet 'vezo ankounac'hat dibrada peb a vanne en henor d'an hini a baë al lein. ●(1909) FHAB Mezheven 181. Ni zibrado banneou, / Gant arc'hant ar boutegou.

    (5) Faire, exécuter (une tâche).

    (1925) FHAB Ebrel 138. sonjal a rae ne vije ket pell evit dibrada al labour gourc'hemennet d'ezan gand e hanter-diegez.

    (6) Élever (un enfant).

    (1995) BRYV III 182. (Milizag) Roit amzer da zibrada unan a-raog en em gavo egile ! [ur bugel nevez].

    (7) (en plt de chasse) Faire s'envoler, lever des oiseaux posés à terre.

    (1991) MARV v 17. Eur chaseour, pa hell dibrada eun torrad klujiri.

    (8) Expédier.

    (1950) KROB 26-27/7. daoust ive m'eo dibradet an darn vrasa eus ar Gureed d'ar brezel, e vez kendalc'het d'ober labour vat.

    II. V. intr.

    A.

    (1) Se soulever (de terre, etc.).

    (1860) BAL 38. mennout dibrada diouz an douar d'e heul. ●(1869) FHB 224/118b. eb dibrada avoalc'h diouz an douar-ma.

    (1905) IVLD 259. Hag e vennont, ar geiz, dibrada divar ho golc'hed. ●(1907) PERS 168. A nebeudou, emezhan, e tibraden ouz va guele.

    (2) S'élever.

    (1866) BOM 22. Ar moged, n'eur droidellad, / O tibrada uz ti ma zad.

    (1942) FHAB Du/Kerzu 224a. ha setu ar berchenn o tispega diouz an douar, o tibrada hag o sevel er vann.

    B. sens fig.

    (1) Se mettre en route, partir.

    (1903) KZVr Du-Kerzu. «Ma'z an d'ar chapel,» a lavar Job, «eo poent d'in dibrada ac'halen.» (d'après KBSA 24). ●(1927) GERI.Ern 101. dibrada., tr. «se mettre en mouvement, démarrer.»

    (2) S'élever.

    (1883) MIL 172. Klevet a reas eur vouez kaer meurbet o tibrada dreist ar girsier.

    III. V. pron. réfl. En em zibradañ : se soulever.

    (1878) EKG II 138. En em zibrada a riz a nerz va divreac'h.

  • dibrader
    dibrader

    m. –ion = (?) Fanfaron (?).

    (1936) FHAB Eost 312. ha goulskoude, Perig a zo eun tamm dibrader ; n'am befe ket ezomm anezan evid e voued.

  • dibradet
    dibradet

    adj. Soulevé, décollé.

    (1942) DRAN 78. Dibradet krenn, e plav Erwan war e benn d’an douar, eur stok begek o pistiga e c’houzoug.

  • dibrañ / dibriñ
    dibrañ / dibriñ

    v. tr. d.

    I. Seller.

    (1659) SCger 109a. seller, tr. «dibra.» ●142a. dibra, tr. «seller.» ●(1732) GReg 162a. Seller un cheval, tr. «Dibra ur marc'h.»

    (1842) GBI II 442. Dibr d'in-me ma marc'h, dibr-han êset, tr. «Selle-moi mon cheval, selle-le bien.» ●(1856) VNA 215. Bridez mon cheval, sellez-le aussi, tr. «Bridet me marh ; dibret-ean ehué.» ●(1888) SBI I 162. Dibret-hu d'in ma incane, tr. «Sellez-moi ma haquenée.»

    (1904) DBFV 48b. dibrein, v. a., tr. «seller (un cheval).» ●(1905) HFBI 44. da ziba dézan é inkané.

    II. Dibrañ e varc'h da vont : voir marc'h.

  • dibratik
    dibratik

    adj. Inculte.

    (1710) IN I 412. un douar dibrofit ha dibratic.

    (1877) FHB (3e série) 5/38b. Molenez a zo eun enezen noaz, eun tam douar dibratik.

  • dibred .1
    dibred .1

    adj.

    (1) Intempestif.

    (1904) DBFV 48a. dibred, adj., tr. «hors de propos ; intempestif.»

    (2) D'ur c'houlz dibred : à une heure indu.

    (c.1718) CHal.ms ii. vous uenés a heure indue, tr. «digours Etet, hui a za d'ur c'hours dibret

    (1904) DBFV 48a. d'ur hours dibred, tr. «une heure indue.» ●(1934) BRUS 98. A une heure indue, tr. «d'ur hours dibret

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...