Recherche 'd...' : 9629 mots trouvés

Page 53 : de dichoarzhin (2601) à dic_houstamant (2650) :

• dic'hoarzhin
  dic'hoarzhin

  v. intr. Cesser de rire.

  ●(1872) ROU 75b. Vous rirez autrement, tr. «C'hui a zic'hoarzo.» ●77a. dic'hoarzin, tr. «cesser de rire.» ●102b. Je ne pouvais le regarder sérieusement, tr. «ne oan ket evit dic'hoarzin o sellet outa.»

  ●(1908) PIGO II 45. Ar gir-ze a deuas ganin ken trist (...) ma tic'hoarzas krenn. ●(1908) FHAB Here 308. ne zic'hoarze ket atao. ●(1919) DBFVsup 16b. dihoarhein, v., tr. «cesser de rire.» ●(1925) FHAB Du 434. Aman an Tokous a grogas eur barrad c'hoarzin ennan, ken ne zic'hoarze ket. ●(1927) DIHU 187/203. Jézuz e zihoarh, e saù e zeulagad. ●(1927) GERI.Ern 98-99. (n'eo ket evit) dic'hoarzin, tr. «(il ne peut) cesser de rire.» ●(1931) VALL 250b. S'empêcher de rire, tr. «dic'hoarzin.»

• dic'hodellañ
  dic'hodellañ

  v.

  (1) V. tr. d. Sortir de sa poche.

  ●(1859) MMN 42. An Aoutrou-se en devezo calz arc'hant da zic'hodella.

  ●(1929) SVBV 21. en eur zic'hodella e yalc'h. ●(1936) IVGA 252. Dic'hodellet e oa bet (...) gant an tri enseller, peb a revolver.

  (2) par ext., fam. Payer.

  ●(1986) PTGN 39. hep dihodella eul liard toull.

  ►absol.

  ●(1936) IVGA 93. me an hini 'ranko dic'hodella !...

• dic'hoell
  dic'hoell

  adj. (Pain) azyme.

  ●(1861) BSJ 214. bara dihouil (…) er varaèn dihouil-hont. ●(1867) FHB 120/12125a. e tebrot bara dic'hoell. ●(1867) FHB 150/363b. gouel braz ar bara dic'hoel.

  ●(1911) BUAZperrot 295. bara dic'hoell, gwin, dour. ●(1962) EGRH I 59. dic'hoell a., tr. « sans levain. »

• dic'hoiñ
  dic'hoiñ

  v. =

  ●(1942) FHAB Meurzh/Ebrel 150. (note de F. Vallée) Dic'hoi. Moarvat tennet eus an doare-lavar : eun den n'eo ket go e doaz (eur sod).

• dic'holc'hed
  dic'holc'hed

  adj. Qui a une tenue négligée.

  ●(1942) FHAB Mae/Mezheven 171. dic'holc'hed (...) = se dit de quelqu'un qui a une tenue négligée, qui présente mal.

• dic'holc'hedenniñ
  dic'holc'hedenniñ

  v. tr. d. Ôter la selle rembourrée.

  ●(1904) DBFV 54a. diholhedennein, v. a., tr. «débâter.» ●(1934) MAAZ 137. tré m'é ma é tiholhedennein é jao.

• dic'holo
  dic'holo

  adj. Découvert.

• dic'holoiñ
  dic'holoiñ

  voir dic'heleiñ

• dic'hopr
  dic'hopr

  adj. Qui n'est pas embauché.

  ●(1939) RIBA 114. arfleuet ru er sardinerion dihopr.

• dic'hopradeg
  dic'hopradeg

  f. –où Licenciement général.

  ●(1964) BAHE 38/4. da geñver Dic'hopradeg «Franc-Poulet».

• dic'hor .1
  dic'hor .1

  adj. (Four) qui n'est pas chaud.

  ●(1939) RIBA 106. Dihor é hoah ou forn.

• dic'hor .2
  dic'hor .2

  voir dic'horiñ

• dic'horiñ / dic'hor
  dic'horiñ / dic'hor

  v. tr. d.

  (1) Chauffer un four pour la première fois.

  ●(1957) ADBr lxiv 4/454. (An Ospital-Kammfroud) Dihori : v. – Gori (chauffer un four) + di (préf. priv.) : chauffer un four pour la première fois : ne ouie den koulz hag eñ dihori eur forn nevez.

  (2) Dic'horiñ tan : faire prendre plus d'ampleur au feu.

  ●(1912) BOEG 34. Mes più oh ma klasket ken don é me halon / En tan e verù énni eit huéhein arnehon / Hag eit en dihorein get kement a valis ?

  (3) Cuver (une cuite).

  ●(1932) BRTG 99. hui e iei de zihor ho toullad de greu ar moh.

• dic'hortoz
  dic'hortoz

  adj. Inattendu.

  ●(1941) ARVR 32/4a. Ken bras eo an darvoud ha ken dic'hortoz, ma chom pep unan amlavar-tre. ●(1963) LLMM 99/267. Neuze en devoa Vasili klozet e zaoulagad da brederiañ dihet kaer war reolennoù ken dic’hortoz.

• dic'horvenañ
  dic'horvenañ

  v. intr. Cesser de suppurer.

  ●(1890) MOA 162a. cesser de suppurer, tr. «dic'horvenna, v. n.»

• dic'houbañ
  dic'houbañ

  voir dihoubañ

• dic'houdor
  dic'houdor

  adj. Sans abri.

  ●(1923) FHAB Genver 21. eur beg izel dic'houdor ken tost d'ar mor.

• dic'houelañ
  dic'houelañ

  voir diouelañ

• dic'houest
  dic'houest

  adj. Peu apte.

  ●(1931) VALL 443a. Malhabile (…) peu apte, tr. «dic'houest.»

• dic'houhinañ / dic'houhiniñ
  dic'houhinañ / dic'houhiniñ

  v. tr. d. Sortir (une arme) de son fourreau, dégainer.

  ●(1659) SCger 41a. degainer, tr. «diouina.» ●(1727) HB 279. E gleze a zic'houinas. ●(1732) GReg 257b. Degainer, tr. «Dic'houyna. dic'houynet. Van[netois] dihouhineiñ. pr. et.»

  ●(1876) TDE.BF 119b. Dic'houina, v. a., tr. «Dégainer.»

  ●(1902) MBKJ 89. Pa deu Per da zic'houina he gleze. ●(1904) DBFV 54a. dihouinein, diouhinein, v. a. et n., tr. «dégainer. » ●(1909) BROU 225. (Eusa) Dégainer, tr. «Digoc'hina.» ●(1909) KTLR 7. Hag hen, dic'houina he gleze. ●(1925) BILZ 117. dic'houina a eure e c'hourgleze.

  ►absol.

  ●(18--) GBI I 294. kerkent ha m'hen gwelfet 'tic'houinan, tr. «Dès que vous le verrez dégaîner.»

• dic'houhinet
  dic'houhinet

  adj. Sorti du fourreau.

  ●(1937) TBBN 62. ur gléan dihouhinet.

• dic'houhiniñ
  dic'houhiniñ

  voir dic'houhinañ

• dic'houhinour
  dic'houhinour

  m. –ion

  (1) Bretteur.

  ●(1744) L'Arm 37b. Bretteur, tr. «Dihouinour.. nerion. m.» ●142b. Estafier, tr. «Dihouinour.. nerion. m.» ●155b. Ferrailleur, tr. «Dihouinourr.. nerion. m.»

  ●(1904) DBFV 54a. dihouinour, m. pl. –nerion, tr. «ferrailleur.» ●(1907) VBFV.fb 43a. ferrailleur, tr. «dihouinour, m. (pl. –erion).»

  (2) Estafier.

  ●(1744) L'Arm 142b. Estafier, tr. «Dihouinour.. nerion. m.»

  ●(1904) DBFV 54a. dihouinour, m. pl. –nerion, tr. «estafier.»

• dic'houilhet
  dic'houilhet

  adj. = (?).

  ●(1872) DJL 48. keit a velin dren ho kein skilfou hir ar Pach-braz dihouillet deuz Kerhurlu.

• dic'houilhez
  dic'houilhez

  s. =

  ●(1910) MAKE 86. «Petra ? mezvier, gourlanchen frank, lonk e zizun, koll-bara, dic'houilhez, debr-spered, torr-penn ? N'out ket eat c'hoaz d'ar bed all, amprefan ?

• dic'houin-
  dic'houin-

  voir dic'houhin-

• dic'houinet
  dic'houinet

  = (?).

  ●(1922) LZBt Mezheven 12. Ar re-man [quakers] (...) n'o deus ket darempredet kalz an dud du. Kouean 'ra aliez o meut 'n o dorn, ha dic'houinet e vent, rak ar boan na blij ket d'e.

• dic'houlas
  dic'houlas

  adj. Sans initiative.

  ●(1924) NFLO. initiative. c'est un homme sans i[nitiative], tr. «eun dic'houlas a zen eo.»

• dic'houlazhañ / dic'houlazhiñ
  dic'houlazhañ / dic'houlazhiñ

  v. tr. d. Délatter.

  ●(1732) GReg 206b. Delatter, ôter les lattes de dessus un toit, tr. «Dic'houlaza. pr. dic'houlazet. (Van[netois] dihoulaheiñ) Treg[or] dic'houlazañ. pr. et.»

  ●(1876) TDE.BF 119b. Dic'houlaza, v. a., tr. «Enlever les lattes qui revêtent un toit à l'intérieur, un plafond, etc.»

  ●(1904) DBFV 54a. dihoulahein, dihloahein, v. a., tr. «délatter.»

• dic'houlazhiñ
  dic'houlazhiñ

  voir dic'houlazhañ

• dic'houli
  dic'houli

  adj. Sans blessure.

  ●(1906) MSTR 54. da gorf ouzit 'zo dic'houli.

• dic'houloù
  dic'houloù

  adj. Sans lumière.

  ●(1947) YNVL 34. ober hent gant ur c'harr dic'houlou.

• dic'hounez
  dic'hounez

  adj. (en plt de qqn) Qui ne travaille pas, ne gagne pas sa vie en travaillant.

  ●(1866) FHB 95/340a. an oll dud didalvez, dic'hounez, dieguz, lezireg, al lochoreyen. ●(1869) FHB 242/264a. Dic'hounez a ziniffi eta eun den ha ne labour ket.

• dic'hounit
  dic'hounit

  adj. (agriculture) Inculte.

  ●(1732) GReg 946b. Vague, étendüe de terre non cultivée, tr. «doüarou dic'hounid.»

  ●(1847) MDM 300. N'hon deuz nemed eun nebeud douarou dic'hounid ! ●326. hen lezo dic'hounid pe distremp.

  ●(1929) FHAB C'hwevrer 42. lezel dirapar an ti, dic'hounid an douar.

• dic'hour
  dic'hour

  adj. (grammaire) Impersonnel.

  ●(1931) VALL 376b. Impersonnel (gramm.), tr. «dic'hour.»

• dic'hourdañ .1
  dic'hourdañ .1

  v.

  I. V. tr. d.

  (1) Dégourdir (son corps, ses membres).

  ●(1868) FHB 175/151b. evit ma c'hello dic'hourda mad he izili. ●(1872) ROU 80a. Dégourdir, tr. «Dic'hourda.»

  ●(1903) MBJJ 93. dic'hourdan hon diouhar. ●(1925) FHAB Here 369. dic'hourda e gorf brevet. ●(1908) PIGO II 176. Savet e oa da zic'hourdan e ziouhar. ●(1933) ALBR 51. dihourda o diouhar.

  (2) fam. dic'hourdañ e latenn : faire marcher sa langue.

  ●(1924) ZAMA 90. da zic'hourda he latenn.

  (3) Assouplir (toile).

  ●(1909) BROU 225. (Eusa) Assouplir, tr. «Dic'hoúrda.» ●Dic'hourdit al lien-ze.

  II. V. intr. Se dégourdir.

  ●(1909) BROU 225. (Eusa) Se dégourdir, N'hellañ ket dic'hourda.

  III. V. pron. réfl. En em zic'hourdañ : se dégourdir, s'étirer.

  ●(1902) PIGO I 57. an ezom (...) da 'n em zic'hourdan. ●216. ouz en em zic'hourdan, evel pa vije o tihuni euz eur c'housk pounner.

• dic'hourdañ .2
  dic'hourdañ .2

  v. tr. d. Donner (un coup).

  ●(1878) FHB 3^e série 53/16b. o clask dic'hourda eun taol roenv var ben ar barbet. ●(1879) BMN 245. Mont a reas beteg dic'hourda eur javedad gant he matez.

• dic'hourdonaat
  dic'hourdonaat

  v. tr. d. Déshabituer.

  ●(1907) VBFV.fb 29b. désaccoutumer, tr. «dihourdoñnat.»

• dic'hourdonaet
  dic'hourdonaet

  adj. Déshabitué.

  ●(1907) VBFV.fb 29b. déshabitué, tr. «dihourdoñneit.»

• dic'hourin
  dic'hourin

  adj. Sans linteau.

  ●(1928) INTRgwal 11. en Iliz divolz ha dic'hourin.

• dic'houriz
  dic'houriz

  adj. Sans ceinture.

  ●(1499) Ca 62a. Digouris. g. deceint. l. hic azonus / ni. ●98b. [gouris] Jnde azonus / a / um. g. sans ceinture. b. digouris.

  ●(1732) GReg 248b. Deceint, qui n'est pas ceint, tr. «Dic'houriz.»

  ●(1876) TDE.BF 119b. Dic'houriz, adj., tr. «Qui n'est pas ceint de sa ceinture.»

• dic'hourizañ / dic'houriziñ
  dic'hourizañ / dic'houriziñ

  v. tr. d.

  (1) Ôter la ceinture de.

  ●(1732) GReg 248b. Deceindre, ôter la ceinture, tr. «Dic'houriza. pr. dic'hourizet. Van[netois] dihourizeiñ.»

  ●(1876) TDE.BF 119b. Dic'houriza, v. a., tr. «Oter la ceinture à quelqu'un.»

  ●(1904) DBFV 54b. dihrouizein, v. a., tr. «déceindre, ôter la ceinture.»

  (2) Lever le siège (d'une place forte).

  ●(1877) BSA 290. dic'houriza kear Orlean.

• dic'houriziñ
  dic'houriziñ

  voir dic'hourizañ

• dic'hourveziñ
  dic'hourveziñ

  v. intr. Se lever d'une position allongée.

  ●(1919) DBFVsup 17a. dihoulvein, diourvéein (B[as] v[annetais]), v. n., tr. «se lever quand on était étendu.»

• dic'housk
  dic'housk

  voir digousket

• dic'housket
  dic'housket

  voir digousket

• dic'houskiñ
  dic'houskiñ

  voir digousket

• dic'houst .1
  dic'houst .1

  adj.

  I. (en plt de qqc.) Sans goût, insipide.

  ●(1838) OVD 188. é choége perpet en dioustan tam e vé ar en daul.

  ●(1904) DBFV 54a. dihoust, adj., tr. «sans goût, insipide.» ●(1922) EOVD 190. é choéj perpet en dihoustan tam e zou ar en daul.

  II. (en plt de qqn)

  (1) Dégoûté.

  ●(1904) DBFV 54a. dihoust, adj., tr. «dégoûté.»

  (2) Bout dic'houst diouzh : être sans goût pour, être dégoûté de.

  ●(1839) BESquil 352. dihouste doh er beden. ●(1856) GRD 330. guet a drezolieu e gavér ér beden ! nac yr hol e hramb-ni a p'en d'omb dihoust doh-t-hi ! (…) Mar d'oh enta digas ha dihoust doh er beden.

  ●(1922) EOVD 277. dihoust e vér nezé doh pep sort labourieu.

• dic'houst .2
  dic'houst .2

  m.

  (1) Dégoût.

  ●(1732) GReg 258a. Degout, aversion de ce qu'on mange, maque d'appétit, tr. «(Van[netois] dioust.»

  ●(1821) SST 81. Un dioust ha lizidantet én hun deverieu. ●(1838) OVD 21. e ra er mad guet quement a ziouste hag a boén. ●(1849) LLB 1524. pirein ged dihoust er blein ag er heoten. ●1582. Nitra n'hel ou zenein ag ou dihoust ponner.

  ●(1904) DBFV 54a. dihoust, m., tr. «dégoût.»

  (2) Dic'houst ag, diouzh : dégoût de.

  ●(1767) ISpour 119. unn dioust ag enn treu spirituele. ●(1790) Ismar 150. Er Parèss e zou un dioust ag en treu spirituel.

  ●(1904) LZBg Mae 111. en dihoust doh er bouid.

• dic'houstamant
  dic'houstamant

  m. Dégoût.

  ●(1787) BI 7. lamet en dihoustemant a hou haloneu. ●(17--) VO 64. El lizidantæt e gondui d'en dioustemant.

  ●(1841) IDH 219. guet dihoustemant ha yeinoni. ●(1857) LVH 40. hi fratiq guet dioustemant. ●(1861) BELeu 15. tantationeu a zihoustemant.

  ●(1904) DBFV 54a. dihoustemant, m., tr. «dégoût.» ●(1921) BUFA 138. Hilèh a venèh en doé héliet é fal avizeu hag e oé koéhet en dihoustemant. ●144. en déieu a zioustemant.