Devri

Recherche 'd...' : 9629 mots trouvés

Page 57 : de dichipot (2801) à didalvoudekaat (2850) :
  • dichipot
    dichipot

    adj.

    I. Attr./Épith.

    (1) Déterminé.

    ●(1870) FHB 307/363a. da veza eur potr dichipot evel diagent.

    (2) Qui ne chipote pas les prix.

    ●(1878) EKG II 152. Ar marc'had ne oue ket pell evit beza great ; eno oa paotred dijipot.

    (3) Franc.

    ●(1907) PERS 266. ha kerkent, gant eun doare dichipot : «va merc'h, emezhan, red eo d'eoc'h demezi.»

    (4) Sans vergogne.

    ●(1942) DRAN 94. Gant skrapadeg dichipot ar yer dre ar vourc’h, didudet en derc’hent.

    II. Adv.

    (1) Sans marchander.

    ●(1872) ROU 102a. Dichipot, tr. «sans marchander.»

    (2) Sans hésiter.

    ●(1870) FHB 280/152a. en doa great he daol difre ha dichipot. ●(1877) EKG I 35. ha rei a reant, dijipot avoualac'h, d'ar republikaned, ar pez a c'houlennent digantho. ●141. ha deuit prim ha dijipot.

    ●(1904) KANngalon Du 262. M'ar bez izoum, hen ober a raimp dijipot. ●(1909) FHAB Meurzh 80. kemeret a reas dijipot an hini brasa. ●(1913) ARVG Eost 188. Ar re-man a deuio gante eur foeltren pez karg, ha dichipot ! Ne vo ket red skoilhan d'e e-kreiz ar c'hra. ●(1925) FHAB Here 370. prezegennou (...) distaget fraes ha dichipot.

  • dichoaz
    dichoaz

    m. Rebut.

    ●(1872) ROU 77b. An dichoaz, tr. «le rebut.»

  • dichonkadenn
    dichonkadenn

    f. –où Branche arrachée.

    ●(1947) TNOG 5/22. (Tregor ha Goelo) Dichonkadenn, ak., gg. : skoultr, taoladur diframmet diouzh ur sichenn gant un taol dorn sec'h. Meur a blan a liesa diwar dichonkadennou.

  • dichonkañ
    dichonkañ

    v. tr. d. Arracher (des branches).

    ●(1947) TNOG 5/21-22. (Tregor ha Goelo) Dichonkañ, verb. : diframma gant an dorn koad bev pe marv (éclater du bois). N'a ket da droc'hañ ar skourroù-se evit o lakaat da adkregiñ : dichonk anezho. ●(1969) BAHE 62/14. arabat sachañ war ar skourroù d'o dichonkañ. ●(1970) BHAF 331. uhelvarr dichonket diouz eur hoz avalenn... ●(1974) LLMM 166-167/368. ar brankoù bet dichonket gant an avelaj.

  • dichou
    dichou

    interj. Onomatopée pour chasser les poules

    ●(1927) GERI.Ern 102. dichou ! int. pour chasser les poules ou les oiseaux. ●(1931) VALL 580a. Cri pour chasser les poules, tr. «chou ! dichou dichoei !» ●(1978) MOFO 121. Pi, pi, pi ! la poule approche. Dichou, dichou ! Elle s'enfuit.

  • dichoual / dichoutal
    dichoual / dichoutal

    v.

    I.

    (1) V. tr. d. Chasser (les poules, les oiseaux) en criant.

    ●(1857) CBF 100. It da zijoual ar ier diwar ann ed, tr. «Allez chasser les poules de dessus le blé.» ●(1876) TDE.BF 131a. Dijoual, dichoual, v. n. V[annetais], tr. «Crier pour chasser les poules et les oiseaux.»

    ●(1909) FHAB Eost 235. Ni ielo er c'hoat da zichoual anezo [al lapouset]. ●(1916) KZVr 198 - 01/12/16. Dichaoui, renvoyer, chasser. dichaoui ar yer (E Treger : choual dichoual ar yer, Loeiz ar Floc'h. ●(1927) GERI.Ern 102. dichoual, dichaoual, tr. «renvoyer ainsi (ar brini diwar an ed les corbeaux d'un champ de blé).» ●(1931) VALL 580a. Chasser les poules, tr. «dichoual.» ●(1942) FHAB Meurzh/Ebrel 149. (Plouarzhel) Dichoutal = diarbenn : dichoutal ar yer. ●(1942) FHAB Gwengolo/Here 210. (note de F. Vallée) Dichoutal. Evit dichouat. Ernault p. 162. ●(1977) PBDZ 774. (Douarnenez) dichoual, tr. «chasser en criant.»

    (2) V. tr. i. Dichoual d'ar yer : chasser les poules en criant.

    ●(1890) MOA 195a. Crier pour chasser poules, tr. «dichoual d'ar ier.»

    II. Kas da zichoual ar brini war Menez Frubi : voir brini.

  • dichouantiñ
    dichouantiñ

    v. tr. d. Faires cesser (qqn) d'être du parti des chouans.

    ●(1915) HBPR 221. ober eun dra benag evit dichouanti ar chefou-ze.

  • dichoukenn
    dichoukenn

    adj. (habillement) (Coiffe) sans bavolet.

    ●(1903) DGEShy 134. dichoukenn, adj., moins plein : "(Coiffes, brodées,) Dichouquen" ; cantons de Lannilis, Plouidern, Lesneven et Landerneau ; Musée de Keriolet, 1903 (d'après HYZH 52-53/134). ●(1912) BSAf xxxix 301. les coiffes chouken et les di-chouken.

    ●(1959) CDPB III $$$. le fond tombant de la coiffe de Morlaix est identique à celui de la coiffe toukenn de Bolazec, à ceux des coiffes trégorroises de Lanmeur, de Lannion, aux dichoukenn de Gouesnou, de.Plouédern et de la campagne de Landivisiau.

  • dichoukiñ
    dichoukiñ

    v. intr. Se lever du lit.

    ●(1732) GReg 570b. Se lever du lit, tr. «dichoukein.»

  • dichoutal
    dichoutal

    voir dichoual

  • dichupenn
    dichupenn

    adj. Sans veste.

    ●(1925) FHAB Meurzh 97. Fanchig a glaskas hent ar gêr, dichupenn.

  • dichupenniñ
    dichupenniñ

    v. tr. d. Enlever la veste.

    ●(1977) PBDZ 774. (Douarnenez) dichupenniñ, tr. «enlever la veste.»

  • didabut
    didabut

    adj.

    I. Adj./Épith.

    (1) Qui n'est pas querelleur.

    ●(1923) SKET I 41. aes ober ganti, digroz ha didabut.

    (2) Chom didabut : ne pas chercher querelle.

    ●(1955) STBJ 143. Pa voe distro ma maeronez e oa re-ziwezat evit enebi ha, daoust d'he c'heuz ha d'he c'hoant da skandalat he breur, e chomas didabut a-walc'h, ar pez a oa souezus-tre eus he ferz.

    II. Adv. Sans se chamailler, se disputer.

    ●(1931) VALL 108a. sans se chamailler, tr. «dichabous.» ●(1949) KROB 14/4. labourat didrouz ha didabut. ●(1961) BAHE 27/20. E-giz-se e oa tremenet sioul ha didabut ar jeu.

  • didach .1
    didach .1

    adj.

    (1) Pur, sans tache.

    ●(1854) MMM 24. Mari ebquen a chom didach a disclabes. ●181. ar Verc'hes-se didach. ●(1864) SMM 47. evit mont d'ar barados eo red beza ken didach ! ●(1867) BUE 101. Kalon didach ha dinam hon Zant. ●(1867) FHB 113/71b. eur victim didach. ●(1867) FHB 115/82b. ar gonception didach. ●(1867) FHB 118/105a. ar zantimant ato da guenderc'hel didach henor an ti.

    ●(1903) MBJJ 250. konsepsion didach ar Werc'hez.

    (2) Didach a bec'hed : exempt de péché.

    ●(1854) MMM 44. ar Verc'hes heürus ac immaculet (didach a bec'het).

  • didach .2
    didach .2

    adj. Sans clou, non cloué.

    ●(1732) GReg 175b. Qui n'est pas cloüé, tr. «Didaich.»

    ●(1876) TDE.BF 120a. Didach, adj., tr. «Non cloué.»

    ●(1908) FHAB Here 307. eur boutou krenn didach. ●(1938) WDAP 2/101. he boutou diseul ha didach.

  • didach .3
    didach .3

    voir didachañ .2

  • didachad
    didachad

    adj. (météorologie) Sans nuages.

    ●(1922) IATA 38. an oabl (...) neo ket ken didachat.

  • didachañ .1
    didachañ .1

    v. tr. d. Détacher.

    ●(1870) MBR 259. hag e deuz didachet eur roched d'e-hoc'h a voa enn-hi tri vanne goad, tr. «elle a enlevé trois gouttes de sang d'une de vos chemises.»

  • didachañ / didachiñ / didach .2
    didachañ / didachiñ / didach .2

    v. tr. d. Ôter les clous (de qqc. de cloué).

    ●(1732) GReg 251a. Déclouer, tr. «Didaicha. pr. didaichet. Van[netois] didacheiñ.»

    ●(1876) TDE.BF 120a. Didacha, v. a., tr. «Déclouer.»

    ●(1904) DBFV 49a. didach, didachein, v. a., tr. «déclouer.» ●(1906) KPSA 17. o vont da zidacha Hor-Zalver. ●(1910) MAKE 47. da zidacha ar vein glas a daoliou morzol. ●(1914) DFBP 80a. declouer, tr. «Didacha.» ●(1931) VALL 188a. Déclouer, tr. «didacha.»

  • didachiñ
    didachiñ

    voir didachañ .2

  • didaer
    didaer

    adj. Non-violent, pacifique.

    ●(1939) ANNI 23. didér èl m'en dé. ●37. Distéroh e vehè me néhans azivout dehon a pe vehè didéroh de emgann. ●(1939) KOLM 32. léh m'é ma ken didér en dud ieuank.

  • didaerañ / didaeriñ
    didaerañ / didaeriñ

    v.

    I. V. int.

    (1) Décolérer.

    ●(1926) FHAB Eost 303. poan o taeri, poan o chom taeret, ha poan o tidaeri. ●(1931) VALL 190b. Défâcher, tr. «didaeri –ri n.» ●(1932) BRTG 59. didérein ha dizrougein e hrant. ●(1936) IVGA 76. ne dalveze ket klask lakaat ar c'hure bras da zidaeri. ●251. Ne zidaere ket egile. ●(1955) STBJ 54. rak didêra ha sioulaat a ree buan da Jañ-Mariou.

    (2) S'apaiser, se calmer.

    ●(c.1718) CHal.ms i. La fieure s'appaise, tr. «bihannat, dideerein ara en darian.»

    ●(1904) DBFV 49b. didérein, v. n, tr. «s'apaiser.»

    II. V. tr. d. Calmer.

    ●(1904) DBFV 49b. didérein, v. a., tr. «apaiser.» ●(1931) VALL 190b. Défâcher, tr. «didaera act.» ●(1972) SKVT I 27. ha skourjez ebet d'o didaerañ.

  • didaerded
    didaerded

    f. Patience, longanimité.

    ●(1931) VALL 540a. Patience habituelle, opposée à l'irascibilité, tr. «didaerded f.»

  • didaeret
    didaeret

    adj. Décoléré.

    ●(1921) GRSA 223. haval geti éh oè didéret dohti.

  • didaeriñ
    didaeriñ

    voir didaerañ

  • didaf
    didaf

    a.

    (1) Débouché.

    ●(1962) EGRH I 55. didaf a, tr. « débouché. »

    (2) Sans bouchon.

    ●(1962) EGRH I 55. didaf a., tr. « sans bouchon. »

  • didafañ
    didafañ

     

    (1) V. tr. Déboucher (une bouteille).

    ●(1962) EGRH I 55. didafañ v., tr. « déboucher (une bouteille). »

    (2) V. pron. réfl. En em zidafañ : se déboucher.

    ●(1958) BRUD 5/35. en em zidafa evel eun dornerez.

  • didagañ
    didagañ

    v. tr. d.

    (1) Ôter (de la gorge d'un animal) ce qui l'étouffe.

    ●(1929) DIHU 221/357. Eit didagein ul lon korn.

    (2) =

    ●(1932) BRTG 173. de dorrein me séhed ha de zidagein men goug.

  • didailh .1
    didailh .1

    adj.

    (1) Sans payer d'impôts.

    ●(1790/94) PC I 214. Mevellou c'hui didail e choumot.

    ●(1850) MOY 150. En douar a Gessen ez int etablisset, / Didaill, hep nep tribut.

    (2) Non-imposable.

    ●(1790/94) PC I 214. Didail e choumo ganeoc'h an inchou.

  • didailh .2
    didailh .2

    adj.

    (1) Non taillé.

    ●(1904) DBFV 49a. didailh, adj., tr. «(pierre) non taillée, brute.» ●(1934) BRUS 147. Non taillé (pierre brute), tr. «didaill.»

    (2) Informe.

    ●(1732) GReg 213b. Corps contrefait naturellement, tr. «corf didailh.»

    ●(1904) BMSB 58. ho Touéou didailh groet a dôliou bouc'hal. ●(1907) DIHU 24/404. jau didaill.

    (3) (Personne) qui ne sait pas se tenir.

    ●(1876) TDE.BF 120a. Didaill, adj., tr. «Qui a de mauvaises façons.»

    ●(1904) DBFV 49a. didailh, adj., tr. «(homme) impoli, qui n'a pas de tenue.» ●(1934) BRUS 165. Sans tenue, tr. «didaill.»

    (4) (Enfant) dissipé.

    ●(1904) DBFV 49a. didailh, adj., tr. «(enfant) dissipé.»

  • didailh .3
    didailh .3

    adj.

    (1) Fainéant.

    ●(1976) LIMO 19 juin. un tammig éma didaill. ●Didaill, tr. «fainéant.»

    (2) Qui ne tient pas en place.

    ●(1980) LIMO 15 mars. jao didaill. ●Didaill, tr. «dissipé, qui ne se tient pas.»

  • didakenniñ
    didakenniñ

    v. intr. Tomber goutte à goutte.

    ●(1942) VALLsup 88a. tomber goutte à goutte, tr. «didakenni.»

  • didal .1
    didal .1

    adj. Inutile, sans valeur.

    ●(1924) BILZbubr 38/843. ar pedennou didal am eump bet dibunet dirak ho furnez !

  • didal .2
    didal .2

    adj. Qui n'a pas de fond.

    ●(1732) GReg 257a. Défoncé, ée, tr. «didal.» ●423b. Vaisseau sans fond, tr. «didal.» ●(1744) L'Arm 160b. Ce qui n'est pas foncé, tr. «Didale.»

    ●(1876) TDE.BF 120a. Didal, adj., tr. «Défoncé, sans fond.» ●Didal eo ar varrikenn, tr. «la barrique n'a plus de fond.» ●(18--) KTB.ms 14 p 107. ter varrikenn didal. ●(18--) SAQ I 79. eur variken didal.

    ●(1908) FHAB C'hwevrer 47. o barriken (...) didal eo diouz an daou benn. ●(1908) FHAB Even 176. eur variken didal ha divont. ●(1962) EGRH I 55. didal a., tr. « dont le fond manque (barrique, baquet, etc..)

  • didalañ / didaliñ
    didalañ / didaliñ

    v.

    (1) V. intr. Perdre son fond, se défoncer.

    ●(1838-1866) PRO.tj 192. mar didal ar varriken. ●(1840) SBI II 162. mar didâl ar varrikenn, tr. «si la barrique défonce.»

    (2) V. tr. d. Défoncer, ôter le fond (d'une barrique, etc.).

    ●(1732) GReg 257a. Defoncer, ôter le fond d'un tonneau, tr. «didala. pr. didalet.»

    ●(c.1825-1830) AJC 3942. didalan on soneladou guin. ●(1866) FHB 65/100a. An daboulenerien a zidalas ho zaboulinou. ●(1876) TDE.BF 120a. Didala, v. a., tr. «Défoncer, ôter le fond.» ●Neuze e vezo didalet ar varrikenn, tr. «alors on défoncera la barrique.»

    ●(1902) PIGO I 84. didalan ar barrikennou. ●(1904) DBFV 49a. didalein, v. a., tr. «enfoncer, ôter le fond (d'une barrique).»

  • didalbennet
    didalbennet

    adj. Défoncé.

    ●(1924) BILZbubr 39/866. dirak an nor didalbennet.

  • didalet
    didalet

    adj.

    (1) Défoncé.

    ●(18--) KTB.ms 14 p 244. gret soup d'ann den-man en ur varrikenn didalet.

    (2) (insulte) Barrikenn didalet : ivrogne.

    ●(1947) YNVL 40. N'hoc'h eus ket mezh, riboter, beg chopin, sac'h don, toull-sistr, gourlañchenn frank, lonker brein, krever vil ? (un ehan) Barikenn didalet !...

  • didaliñ
    didaliñ

    voir didalañ

  • didalvedegezh
    didalvedegezh

    f. cf. didalvoudegezh

    (1) Inutilité.

    ●(1904) DBFV 49a. didalvedigeh, f. pl. eu, tr. «inutilité.»

    (2) Nullité.

    ●(1904) DBFV 49a. didalvedigeh, f. pl. eu, tr. «nullité.»

    (3) Fainéantise.

    ●(c.1718) CHal.ms ii. faineantise, tr. «didaluedigueh, faineantis.»

    ●(1904) DBFV 49a. didalvedigeh, f. pl. eu, tr. «fainéantise.» ●(1927) GERI.Ern 102. didalvedigez, tr. «fainéantise.»

  • didalvesaat
    didalvesaat

    v.

    (1) V. intr. Non valoir.

    ●(c.1500) Cb. [taluout] Jnde inualeo / les. g. non valoir / ou contrehabunder. b. didaluezhat. ●(1521) Cc. [taluout] Unde inualeo es. g. non valoir. b. ditaluezhat.

    (2) V. tr. d. Rendre malheureux.

    ●(c.1500) Cb 103b. [guennuidic] Jnde infelico / as. ac. g. faire maleureux. b. ditalffezhat.

  • didalvez .1
    didalvez .1

    adj.

    I. (en plt de qqc.)

    (1) (Argent, marchandise) qui n'a pas de valeur.

    ●(1499) Ca 193a. [taluoudec] Jnde inualidus / da / dum. g. non valant. b. didaluez. ●(1612) Cnf 45b. nep à prest eth didaluez, ha gouazcet è mis Æprel.

    ●(1904) DBFV 49a. didalvé, adj., tr. «sans valeur.» ●(1924) CDFi 1er mars 1. arc'hant didalvez.

    (2) Qui ne sert plus.

    ●(1911) BUAZperrot 125. an hernachou didalvez.

    (3) Nul.

    ●(1906) KANngalon C'hwevrer 41. n'en deuz nemed eun tam skrid didalvez.

    (4) Inutile.

    ●(1876) TDE.BF 120b. Didalve, adj. V[annetais] T[régor] C[ornouaille], tr. «inutile, en parlant des choses.» ●(1877) BSA 249. Remejou ar vidisinet a jome didalvez.

    ●(1904) DBFV 49a. didalvé, adj., tr. «inutile.» ●(1927) GERI.Ern 102. didalve(z), tr. «inutile.»

    II. (en plt de qqn)

    (1) =

    ●(1942) FHAB Du/Kerzu 214. Tremenomp buan ebiou an dud-se ; didalvez int ha n'eus ket a zanvez eur zell enno.

    (2) Méchant.

    ●(1900) KZVr 105 - 18/02/00. (Lannuon) Didalvez a ve kemeret aliez evid droug. Da skouer : eur bugel didalvez e lec'h eur bugel droug.

    (3) Fainéant, paresseux.

    ●(1659) SCger 55b. faineant, tr. «didaluez.» ●82b. musard, tr. «didaluez.» ●142a. didaluez, tr. «vn vaurien, faineant.» ●(c.1718) CHal.ms ii. faineant, tr. «didalué dibreder, feneant, Lurus.» ●(1790) MG 84-85. er hohan a nehai e zou didalvé.

    ●(1866) FHB 95/340a. an oll dud didalvez, dic'hounez, dieguz, lezireg, al lochoreyen. ●(1867) MGK 75. Ar mestr a zo re vak, ar mevel didalvez. ●(1869) FHB 253/349a. na lacafac'h an dud da zont da veza dic'hoant, digalon, didalvez. ●(1876) TDE.BF 120b. Didalve, adj. V[annetais] T[régor] C[ornouaille], tr. «Paresseux.»

    ●(1904) DBFV 49a. didalvé, adj., tr. «qui ne vaut rien, méchant, mauvais, paresseux, négligent.» ●(1927) GERI.Ern 102. didalve(z), tr. «Fainéant, paresseux, insouciant, propre à rien.»

    (4) Chom didalvez : rester sans rien faire, fainéanter.

    ●(1878) EKG II 148. Va c'here a gave guelloc'h choum didalvez eged labourat.

  • didalvez .2
    didalvez .2

    m.

    (1) Fainéant.

    ●(1732) GReg 138b. Casanier, faineant, qui ne sort point de sa cage, du coin du feu, tr. «didalvez. p. didalvezidy.»

    ●(1824) BAM 285. ne doun quet bet un didalvez nac un diegus. ●(1869) FHB 242/264a. Envel a reomp an didalvez goalleg, eur goalleg.

    ●(1909) TOJA 16. Sell an didalve ! ●(1924) BILZbubr 42/975. na gwelet a rez-te an didalve-hont.

    (2) Fañch an Didalvez : personnification du paresseux.

    ●(1935) ANTO 118. N'o dije biken graet evel Fañch an Didalvez o fagodi keuneud.

    (3) Ober an didalvez : faire le fainéant.

    ●(c.1825-1830) AJC 4518. vid na chomgemb qued pel dober an didalvé.

    ●(1935) ANTO 83. pa gavo an halhon koz-se oc'h ober e zidalvez war ar ru.

    (4) (insulte) Fainéant !

    ●(18--) SAQ II 69. Marc'h alar, didalvez, lounk he zizun !

    (5) fam. Terzhienn an didalvez : la flemme.

    ●(1732) GReg 411a. Fievre de veau, tr. «terzyenn an didalvez.»

    ●(1955) VBRU 10. Dre ma kred dezho ez on skoet gant terzhienn an didalvez. ●(1957) AMAH 219. Skoet a-vihanik gant derzhienn an didalvez.

  • didalvezañ / didalveziñ
    didalvezañ / didalveziñ

    v. intr.

    (1) Fainéanter.

    ●(1659) SCger 2b. s'Accaignarder, tr. «didalueza.»

    ●(18--) SAQ II 44. n'eo ket e tidalvezi, – e chomm dilabour, – en em vagin, e vagin va greg ha bugale.

    ●(1927) GERI.Ern 102. didalve(z)a v. n., tr. «fainéanter.» ●(1929) SVBV 160. er gêr o tidalveza. ●(1934) CDFi 16 juin. n'en doa ket kollet e amzer o tidalveza.

    (2) rare Ne ppas valoir grand-chose.

    ●(1876) TDE.BF 120b. Didalvezout, v. n., tr. «Peu usité. Ne pas valoir grand-chose.»

  • didalvezded
    didalvezded

    f. Non valeur, inutilité.

    ●(1911) BUAZperrot 729. didalvezded ha breskadurez an holl draou krouet.

  • didalveziñ
    didalveziñ

    voir didalvezañ

  • didalviñ
    didalviñ

    v. intr. Fainéanter.

    ●(c.1718) CHal.ms ii. faineanter, tr. «didaluein, faineantal, faineantein ober er faineant.»

    ●(1904) DBFV 49a. didalvein, v. n., tr. «fainéanter (Ch. ms.).»

  • didalvoud
    didalvoud

    adj.

    I. (en plt de qqn)

    (1) Oisif.

    ●(1659) SCger 85b. oiseux, tr. «didaluout.» ●88b. paresseux, tr. «didallout.»

    (2) Inutile.

    ●(1919) LZBt Du 32. Mes eun de ne oe ken sellet [ar sklav klanv] nemet evel eun dra didalvoud, en hent ha golo d'an holl.

    II. (en plt de qqc.) Sans valeur.

    ●(1939) WDAP 3/192. Dispign arc'hant da brena traou didalvoud. ●(1959) MVGK 34. an didalvouda tra, en eur stal-labourad-douar, eo ar montr pe an orolaj. ●(1962) GERV 20. lakaat ma fried da drei gant sotoniou ha belbiachou didalvout !

  • didalvoudegezh
    didalvoudegezh

    f.

    (1) Fainéantise, oisiveté.

    ●(c.1500) Cb 83a. [fals] Jtem hec improbitas / tis. g. improbite / importunite / ingrite. b. didaluoutdeguez.

    ●(1659) SCger 55b. faineantise, tr. «didalloudeguez.» ●72b. Lascheté, tr. «didalloudeguez.» ●85b. oisiueté, tr. «didalloudeguez.» ●88b. paresse, tr. «didalloudeguez.» ●142a. didalloudeguez, tr. «faineantise.» ●(1732) GReg 237b. Croupir dans l'oisiveté, tr. «Morza èn didalloudéguez.»

    ●(1834) SIM 146-147. En em accustumi a rê ivez, dre didalvoudeguez, da voal-drêti an anevaled. ●(1847) MDM 4. An didalvoudegez a spered, al leziregez da zeski. ●(1854) MMM 204. eur fond a zidalloudêgues ac a ziegui. ●(1869) FHB 244/278a. an dieghi, al lezireghez, an didalvoudeghez – anvit ar pec'hed ec'hiz ma kerot.

    (2) Inutilité.

    ●(1927) GERI.Ern 102. didalvoudegez f., tr. «inutilité.»

    (3) Indignité.

    ●(1927) GERI.Ern 102. didalvoudegez f., tr. «indignité.»

    (4) =

    ●(1867) FHB 136/249a. didalvoudeguez ha strafuil an dud digalon-ze.

  • didalvoudek
    didalvoudek

    adj.

    (1) Inutile.

    ●(1904) BOBL 24 septembre 1/1c. lezennou muioc'h didalvoudek an eil evid eben !

    (2) Fainéant.

    ●(1834) SIM 203. chom didalvoudeg.

    ●(1907) FHAB Gwengolo 210. servicherien didalvoudek.

    (3) Indigne.

    ●(1927) GERI.Ern 102. didalvoudek, tr. «indigne.»

  • didalvoudekaat
    didalvoudekaat

    v.

    (1) V. intr. Devenir inutile.

    ●(1927) GERI.Ern 102. didalvoudekaat, tr. «devenir inutile.»

    (2) V. tr. d. Rendre inutile.

    ●(1927) GERI.Ern 102. didalvoudekaat, tr. «rendre inutile, inutiliser.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...