Devri

Recherche 'd...' : 9629 mots trouvés

Page 71 : de difozian-difoziat (3501) à difreiou (3550) :
  • difoziañ / difoziat
    difoziañ / difoziat

    v. tr. d.

    (1) Creuser, fouir.

    ●(c.1500) Cb 87b. [fossyat] Jtem defodio / dis. g. defouyr terre. b. diffossyat.

    ●(1962) EGRH I 56. difoziañ v., tr. « creuser, ouvrir une tranchée. »

    (2) Difoziañ d’an dour : creuser une tranchée pour faire venir ou laisser passer l’eau.

    ●(1962) EGRH I 56. d[ifoziañ] d’an dour.

  • difoziat
    difoziat

    voir difoziañ

  • difozier
    difozier

    m. -ion Celui qui creuse des tranchées.

    ●(1962) EGRH I 56. difozier m. -ien.

  • difrae .1
    difrae .1

    adj.

    I. Adj.

    A. Attr./Épith. (en plt de qqn)

    (1) Bout difrae : être expéditif.

    ●(1838) OVD 146. Bout-zou quêmb hilleih étré éhuéhein doh é affærieu hag hum néhancein a gaus dehai, étré bout diffrai hag hum bressein.

    ●(1922) EOVD 150. Be zou un diforh bras étré éùéhein én aférieu hag hum néhansein geté, étré bout difré ha monet get her.

    (2) Ober difrae : se hâter.

    ●(1557) B I 43. Ha huy ray diffrae, pa ho paeaff, tr. «Et vous ferez diligence, puisque je vous paie.» ●44. Ny a ray diffrae, pan paet, tr. «nous nous dépêcherons puisque vous payez.»

    ●(c.1825-1830) AJC 2302. par voelen or difre.

    (3) Chom difrae = (?).

    ●(1912) MMPM 51. En eun taol an dersien a gwez, ar plac'h a jom difre, he spered a zigor tam ha tam.

    B. Épith.

    (1) (en plt de qqn) Expéditif.

    ●(1909) BROU 224. (Eusa) Expéditif, tr. «Subjectivement : Eun den difré eo.»

    (2) (en plt de qqc.) Expéditif.

    ●(1909) BROU 224. (Eusa) Expéditif, tr. «objectivement : Labour zifré.» ●(1913) FHAB Ebrel 325. Ober labour difre, bresa labour, evel ma lavarent, n'ez ae ket d'ezo tamm bet. ●(1995) BRYV I 151. (Milizag) eun overenn zifre.

    II. Adv.

    (1) Vite, rapidement.

    ●(1843) LZBg 1añ blezad-2l lodenn 68. Groeit e oé bet diffré aveit laquat ol hun treu én ou bague-ind.

    ●(1904) DBFV 50b. difré, adv., tr. «vite, rapidement.» ●(1915) KANNgwital 156/83. evit ober difre ar pez a ioa da ober. ●(1942) FHAB Gwengolo/Here 199. ha mont evel-se difrae gant an dourna e-serr dizilha mat an eost.

    (2) Diwar zifrae : le plus vite possible.

    ●(1957) AMAH 12. kas an holl vagad da Vailly diwar zifrae.

  • difrae .2
    difrae .2

    m. –où

    (1) Hâte, célérité, diligence.

    ●(1732) GReg 289a. Diligence, tr. «difræ.» ●(1744) L'Arm 149a. Expedition, tr. «Diffrai. m.»

    ●(1838) OVD 146. En Æled e laboure eit hur salvedigueah guet en ol sourci ha diffrai a béré é mant capable. (…) guet en ol diffrai necessér. ●(1862) BSH 99. Ny a ray pep difræ vit dont d'ho diguemer. ●(1876) TDE.BF 125a. Difre, s. m., tr. «promptitude.»

    ●(1904) DBFV 50b. difré, m. pl. eu, tr. «prompte expédition, promptitude.» ●(1909) FHAB Meurzh 92. evel eun neizad merrien pa deu eol mae, a zo ennhi filbouch ha difre. ●(1931) GUBI 205. Er vugulion santél é kours avertiset / Um dennas get difré.

    (2) Sevel difrae en ub. =

    ●(1908) FHAB Meurzh 95. Re ar broiou all, jalous outo, a zao difre enno.

    (3) Ober e zifrae : se préparer.

    ●(17--) EN 467. Groed o tifre, otro, aried pa gered.

    (4) [au plur.] Préparatifs.

    ●(1962) GERV 32. Ar vrud eus an difrêou-se. ●58. e-ser pleustri gant e zifreou.

  • difrae .3
    difrae .3

    voir difraeañ

  • difraeaat
    difraeaat

    v. tr. d. Faciliter.

    ●(1867) FHB 115/81a. scanvat ha difreat he labour.

  • difraeañ / difraeiñ / difrae
    difraeañ / difraeiñ / difrae

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) = (?) S'occuper de, débrouiller (?).

    ●(1904) BMSB 53. Marsian, gouarner Nikodemi, a zo e-unan o tifraëa an afferiou euz ar vro. ●(1915) LILH 23 a Wengolo. Louis e zeli anaout tud (…) hag e hellehè difré aférieu hou mam.

    (2) Faire (qqc.) rapidement, expédier.

    ●(c.1718) M 325/422) (N 1/31 - O 32/70 - P 71/219 - Q 220/242 - R 242/426) (S 1/138 - T 149/251 - U/V/W 252/343 - Y 343/344 - Z 344/345)">CHal.ms ii. Il a fait son affaire en un tourne main, tr. «groeit endes é affer' en ur ber rebours, difreet endes bean é labour, é affer'.» ●(1732) GReg 289a. Diligenter, se diligenter, tr. «Difræa. pr. difræët.»

    ●(1876) TDE.BF 125a. Difre, v. n. V[annetais]., tr. «Se hâter.»

    (3) Se hâter, se dépêcher.

    ●(1876) TDE.BF 125a. Difre, v. n. V[annetais]., tr. «Se hâter.»

    ●(1957) BRUD 2/42. Esoh, avad, e oa he spered evid an derhent hag an hast da weled hoaz dremm garet he mab, a-barz ma vije douget d’ar bez, a roe nerz dei da zifrea ar gwellika ma helle.

    (4) Difraeañ ub. : entretenir, défrayer qqn.

    ●(1879) GDI 127. en tadeu ha mameu paressus péré ne vennant quet labourat de zifraiein ou fameil ha de bourvæein dehi en necessær.

    ●(1904) DBFV 50b. difréein, v. a., tr. «entretenir, défrayer.»

    (5) Difraeañ ub. diouzh udb. : débarrasser qqn de qqc.

    ●(1838) OVD 203. nen dès nameit er garanté (…) e elle ou diffréein net doh er goal inclination ou dès de jugein èl-cé.

    II. V. intr.

    (1) Se dépêcher de.

    ●(1659) SCger 10a. auanger, tr. «diffre. p. eet.» ●65b. haster, tr. «diffre.» ●(1744) L'Arm 149a. Expeditif, tr. «A ziffrai.» ●(17--) BSbi 1567. difréamb querhet.

    ●(1904) DBFV 50b. difré, –ein, v. n., tr. «dépêcher, agir diligemment.» ●difréet dichen, tr. «hâtez-vous de descendre.»

    (2) Difreañ da : se dépêcher de.

    ●(1861) BSJ 239. ind e ziffraias bean mad d'achihue Jesus. ●311. Diffréhamb enta d'hum gonvertissein.

    (3) = (?).

    ●(1575) M 1426. Hac an re maru neuse, ez diffre areou, tr. «Et des morts alors se détachent les linceuls (?).»

    III. V. pron. réfl. En em zifraeañ.

    (1) Se débattre, se démener.

    ●(1872) GAM 5. en em zifraoia evel eun erouant en eur pinsin.

    (2) En em zifreañ da =

    ●(1856) GRD 110. en hani hum ziffré de zonnèt de vout pinhuiq n'en dé quet dibéh dirac Doué.

    (3) En em zifraeañ diouzh, ag. ub., udb. : se débarrasser de qqn, de qqc.

    ●(17--) TE 157. Er Profæt e assaias hum zifræein ag er gomission-ze. ●215. hum zifræein a-zoh é servitour. ●(17--) VO 75. chonge e zai deign deja hum zifræein a zoh-t'ou, ha monét d'em fantasi, tr. (GMB 166) «me débarrasser de lui.»

    ●(1838) OVD 57. perac enta ne ellehemb-ni ehué hum zifréein a hur goal inclinationeu.

    ●(1904) DBFV 50b. hum zifréein, tr. «se débarrasser (a zoh, de).»

  • difraeapl
    difraeapl

    adj. Rapide, expéditif, diligent.

    ●(1732) GReg 289a. Diligent, ente, tr. «Van[netois] difræabl.» ●386a. Expeditif, ive, qui fait vite, tr. «Van[netois] difræapl.» ●(1744) L'Arm 149a. Expeditif, tr. «Diffraiable.»

    ●(1839) BESquil 131. sourcius, diffraiable, ferme ha courajus a pe oé requis bout.

    ●(1904) DBFV 50b. difréabl, adj., tr. «qui se dépêche, expéditif, diligent, actif.»

  • difraeiñ
    difraeiñ

    voir difraeañ

  • difraeus
    difraeus

    adj. Rapide, expéditif, diligent.

    ●(1732) GReg 289a. Diligent, ente, tr. «Difræus.» ●386a. Expeditif, ive, qui fait vite, tr. «difræus.»

    ●(1856) GRD 287. Mam maleurus, na diffréusset oh-hui de lacat é spered hou merh en hoant de bligein d'er bed ! ●(1877) BSA 791. Ar mud-se a ioa ken difreuz ma iea atao araoc ar re all, petra benac m'oa dall.

    ●(1900) KEBR 9. Eur vatez difreüz, tr. « Une servante expéditive ». ●(1904) DBFV 50b. difréus, adj., tr. «qui se dépêche, expéditif, diligent, actif.»

  • difraez
    difraez

    adj.

    (1) Adj. =

    ●(1936) BREI 440/2d. ken difrêz ha ken ampledus ha ma'z eo.

    (2) Adv. =

    ●(1914) LSAV 111. digemeret difraez.

  • difraezh
    difraezh

    adj. Indistinct.

    ●(1889) ISV 410. eur vouez groz ha difreaz.

  • difragal
    difragal

    adj. Débraillé.

    ●(1919) DBFVsup 16a. difragal (Arv[or]), adj., tr. «débraillé, décolleté.»

  • diframm .1
    diframm .1

    adj. Non joint.

    ●(1732) GReg 259b. Dejoint, ointe, non joint, tr. «diframm.»

  • diframm .2
    diframm .2

    m.

    I. (en plt de tissu, essentiellement)

    (1) Arrachement.

    ●(1732) GReg 52a. Arrachement, action d’arracher, tr. «Diframm.»

    ●(1876) TDE.BF 125a. Diframm, s. m., tr. «Disjonction, arrachement.»

    ●(1914) DFBP 21b. arrachement, tr. «Diframm.» ●(1962) EGRH I 56. diframm m., tr. « cassure, déchirure, arrachement. »

    (2) Morceau enlevé.

    ●(1962) EGRH I 56. diframm m., tr. « morceau enlevé. »

    (3) Mont e diframm : partir en lambeaux.

    ●(1866) FHB 93/324a. he c’hoz-tammou dilliad a ieaz e diffram.

    II. sens fig.

    (1) Agitation.

    ●(1960) BLBR 124/24. eno oa eun diframm seurt ’m boa gwelet biskoaz. ●M’ho pije gwelet pegement a ziframm hag a reuz.

    (2) Déchirement, arrachement (au moral).

    ●(1914) FHAB Ebrel 104. eun diframm eo evidon o dilezel.

    (3) Accroc à la réputation de qqn.

    ●(1867) FHB 119/119a. eun difram bennag a gavet da ober e sae pep unan.

    (4) (plt de la mort) Arrachement.

    ●(1867) MGK 66. ho c’haloun o strakal / Gant diframm ar marv-ien o labourat ho c’hik.

    III. Loc. interj. [incise en fin d’énoncé] Un diframm : incroyable.

    ●(1935) BREI 395/3b. du-dall an noz ha yen, eun diframm !

    IV. Ober un diframm da sae ub. : voir sae.

  • diframmadenn
    diframmadenn

    f. –où Déchirement.

    ●(1906-1907) EVENnot 20. (Priel) Diframmadenno em euz en em estomak ken em meuz c'hoant da grial, tr. «déchirements, douleurs diffuses.»

  • diframmadur
    diframmadur

    m.

    (1) Arrachement.

    ●(1732) GReg 52a. Arrachement, action d'arracher, tr. «diframmadur.» ●(1962) EGRH I 56. diframmadur m., tr. « arrachement. »

    (2) Disjonction.

    ●(1732) GReg 279a. Desunion, disjonction de choses jointes, tr. «diframmadur.»

  • diframmañ
    diframmañ

    v.

    I. V. tr. d.

    A.

    (1) Arracher, retirer avec violence.

    ●(1659) SCger 9a. arracher, tr. «diframa.» ●118b. tirer par force, tr. «difframa.» ●142b. difframa, tr. «oster par force.» ●(1732) GReg 52a. Arracher, separer, tirer avec effort, tr. «Diframma. pr. diframmet.»

    ●(1835) PHG 25. pa diframmas ar vourrevien he dilad divoarnean. ●(1850) MOY 266. Me a zifframmo gant joa dirazoc'h va dillat. ●(1876) TDE.BF 125a. Diframma, v. a., tr. «Arracher, disjoindre.»

    ●(1904) SKRS I 159. buhan-buhan ar golo a zo diframmet kuit. ●(1911) BUAZperrot 130. Ar pried, a ziframme an tamm eus genou he fried. ●792. hag e reas diframma o daoulagad ha trouc'ha o daouarn. ●(1919) TOBB 79. Goude e velan unan o tiframma an dor hag oc'h entreal.

    (2) Déjoindre.

    ●(1732) GReg 259b. Dejoindre, tr. «diframma. pr. diframmet.» ●279a. Desunir, separer ce qui est joint ensemble, tr. «diframma.»

    (3) Dépecer.

    ●(1838-1866) PRO.tj 173. Gant ar chass eo diframet.

    (4) Diframmañ a-bezhioù : mettre en pièces.

    ●(1792) BD 3335. diframet veet abesio, tr. «Vous serez mis en pièces.»

    B. sens fig.

    (1) Faire un accroc à la réputation de qqn.

    ●(1925) FHAB Mezheven 228. diframma o nesa.

    (2) Arracher (qqn) d'une foule, etc.

    ●(1907) PERS 224. he ziframma, koulz lavaret, a douez an dud. ●(1911) BUAZperrot 44. e ziframma eus a dre daouarn o enebourien.

    (3) Ôter, enlever.

    ●(1911) BUAZperrot 92. Netra (…) ne ziframmo ac'hanout eus va memor.

    (4) (en plt de la mort) Diframmañ digant : arracher à.

    ●(1900) MSJO 240. Doue ne zifen ket keuzi na voela d'an dud a ves diframet diganeomp gant ar maro.

    (5) Diframmañ e vuhez digant ub. : ôter la vie à qqn.

    ●(1911) BUAZperrot 80. an hini a glaske diframma e vuez digant o mab.

    II. V. intr.

    (1) Sortir, s'extirper.

    ●(1882) BAR 263. an tan flamm a ziframe euz a gorf an den-ze.

    (2) Sortir de ce qui maintient.

    ●(1869) SAG 139. Samson eta a lakeaz he ziou vreac'h e kroaz evit orjellat stard an daou biler, a ziframaz gant han.

    III. V. pron. réfl. En em ziframmañ.

    (1) En em ziframmañ a, eus : s'arracher de.

    ●(1854) MMM 107. ene ar paour qeas Ferdinand, beyet a grimou, a en em ziframas eus ar c'horf flêrius-se.

    ●(1902) PIGO I 51. a esae en em diframman a zivrec'h ar c'horf maro.

    (2) En em ziframmañ diouzh : se débarrasser de.

    ●(1925) FHAB Meurzh 91. Biskoaz abaoe m'eman Breiz nasket gant ar Revolusion, n'he doa bet tu, evel hirio, d'en em ziframma diouz he ereou.

    IV. Diframmañ gloan ha pitrouilhez digant ub. : voir gloan.

  • diframmer
    diframmer

    m. –ion Arracheur.

    ●(1732) GReg 52a. Arracheur, celui qui tire avec effort, tr. «Diframmèr. p. diframméryen.»

    ●(1914) DFBP 21b. arracheur, tr. «Diframmer.» ●(1962) EGRH I 56. diframmer m. -ien.

  • diframmidigezh
    diframmidigezh

    f. Arrachement.

    ●(1732) GReg 52a. Arrachement, action d'arracher, tr. «diframmidiguez.»

  • diframmlaeret
    diframmlaeret

    adj. Démantibulé.

    ●(1952) LLMM 32-33/132. (Douarnenez) Diframlaeret, tr. «démantibulé.» ●(1977) PBDZ 770. (Douarnenez) diframmlaeret, tr. «arraché avec brutalité.»

  • difranet
    difranet

    adj. (en plt de vêtements) Avachi.

    ●(1938) GWAL 110-111/61-62. dilhad difrañnet. ●(1973) SKVT II 128. un tamm chupenn tanav ha difranet.

  • difrañjal
    difrañjal

    v. intr.

    (1) Se débattre.

    ●(1902) LZBg Meurzh 63. Unan a nehé e varù fonnabl, mes en aral e dorimel é tifranjal éhus. ●(1905) LZBg Genver 43. Difranjal e hra, èl én angoni. ●(1919) DBFVsup 16a. difranjal, v. n., tr. «se débattre.»

    (2) Gesticuler.

    ●(1919) DBFVsup 16a. difranjal, v. n. tr. «gesticuler, balancer ses bras.» ●(1932) BRTG 69. difranjal dumen ha duhont.

  • difrañjellat
    difrañjellat

    v. intr. Se débattre.

    ●(1900) BUSF 20. Un dé é oé arriú droug get ur jaú : oeit oé klos é droèd étré diú varrèn hoarn, ha n'hellé mui en tennein get'on. Hanni ne hellé tostat ; difranjellat e hré el lon, ha danjer e oé d'el lakat de dorrein é har.

  • difrankañ
    difrankañ

    v. intr. = (?) difronkañ (?).

    ●(1908) FHAB Du 330. santout a reas an daelou prest da zifranka.

  • difraoiañ
    difraoiañ

    v. pron. réfl. En em zifraoiañ : se débattre.

    ●(1872) GAM 5. perac eta e teu hirio d'en em zifraoia evel eun aerouant en eur pinsin ?

  • difraost .1
    difraost .1

    adj.

    (1) Défriché.

    (2) par erreur En friche.

    ●(1889) ISV 389. Ne velet e pep leac'h nemet douarou difrost, tiez o coeza en ho foull.

  • difraost .2
    difraost .2

    m. Défrichement.

    ●(1931) VALL 192b. Défrichement, tr. «difraost m.»

  • difraostadeg
    difraostadeg

    f. –où Défrichement collectif, en commun.

    ●(1914) DFBP 82b. défrichement, tr. «Difrostadeg.»

  • difraostadenn
    difraostadenn

    f. –où Défrichement.

    ●(1931) VALL 192b. (un) défrichement, tr. «difraostadenn f.»

  • difraostadur
    difraostadur

    m. –ioù Défrichement, action de défricher.

    ●(1732) GReg 257a. Defrichement, tr. «difraustadur.»

    ●(1890) MOA 205b. Défrichement, tr. «Difraostadur.»

    ●(1931) VALL 192b. Défrichement, tr. «difraostadur m.»

  • difraostaj
    difraostaj

    m. –où Défrichement.

    ●(1904) DBFV 51a. difrostaj, m. pl. eu, tr. «défrichement.»

  • difraostañ / difraostiñ
    difraostañ / difraostiñ

    v. tr. d. Défricher.

    ●(1732) GReg 257a. Defricher, mettre une terre en état d'être cultivée, tr. «Difrausta ur pez douar. pr. difraustet.»

    ●(1847) MDM 165. Difrausta al lanneïer, ar brugou hag ar peuriou fall. ●(1867) FHB 138/272a. lacat difonta ha difreusta al lanneier. ●(1870) FHB 285/187b. penaus difrosta ar c'hoajou. ●(1876) TDE.BF 125a. Difraosta, v. a., tr. «Défricher.»

    ●(1904) DBFV 51a. difrostein, v. a., tr. «défricher.» ●(1914) DFBP 82b. défricher, tr. «Difrosta.» ●(1919) LZBl Genver 13. O veza m'eo ho douarou izel hag aliez bouillennek, ne c'hellont ket ho difraosta evit labourou e doare. ●(1925) BUAZmadeg 771. zikour he genvroiz da zifraosta an douar.

  • difraoster
    difraoster

    m. –ion Défricheur.

    ●(1904) DBFV 51a. difrostour, m. pl. –terion, tr. «défricheur.» ●(1914) DFBP 82b. défricheur, tr. «Difroster.»

  • difraostet
    difraostet

    adj. Défriché.

    ●(1869) FHB 248/309a. ober tro ar menez difraostet.

    ●(1911) BOBL 29 juillet 344/2c. an douar difrostet.

  • difraostiñ
    difraostiñ

    voir difraostañ

  • difraoul
    difraoul

    adj. Débraillé.

    ●(1869) FHB 210/5b. kerzed a bep tu ken difraoul, ken disparbouill. ●(1874) FHB 485/117b. ar rema a veze hen (lire : ken) difraoul ma veze he vruchet en noas.

    ●(1917) KZVr 232 - 12/08/17. Difraoul, tr. «débraillé, mal vêtu.»

  • difrap .1
    difrap .1

    adj. Sans à-coups.

    ●(1931) VALL 7b. sans à-coups, tr. «difrap.»

  • difrap .2
    difrap .2

    m. & adv.

    I. M. Traction sèche.

    II. Adv.

    (1) A-zifrap : en tirant par à-coups.

    ●(1557) B I 526. De ren heb goap a diffrap dan abim, tr. «pour le précipiter et l'enchaîner dans l'abîme.»

    ●(1919) KZVr 355 - 21/12/19. a difrap, tr. «par secousses.» ●(1942) VALLsup 156b. Par secousses, tr. «a-zifrap.»

    (2) Frap-difrap : par secousses.

    ●(1942) VALLsup 156b. Par secousses, tr. «frap-difrap.»

  • difrapadenn
    difrapadenn

    f. –où Acte d'arracher.

    ●(1937) BREI $$$/$$$ (d’après édition Ar plac’h interet div wech, An Alarc’h p. 28). Ur gwaz, m’en tou, ar paotr-se ! Met mar boa ur gwaz, amañ en doa kavet un’ all... ’Nun difrapadenn e wintis anezhañ da greiz an ti.

  • difrapañ
    difrapañ

    v.

    I. V. tr. d. Arracher.

    ●(1659) SCger 142b. difframa oster par force / diffrapa item. ●(1752) PEll 222. Diffrapa, ôter par force, arracher.

    ●(c.1825-1830) AJC 6313. difrapan a ris e fusul a douarn ma hamarad.

    ●(1907) AVKA 307. Ar soudardet (…) a difrapas diwarnehan e vantel ru-teval. ●(1909) BROU 224. (Eusa) Arracher, tr. «Difrápa.» ●(1919) KZVr 355 - 21/12/19. Difrapa ar vaz, tr. «tirer le bâton.» ●(1931) VALL 37a. Arracher, tr. «difrapa(ñ) T[régor].» ●(1962) EGRH I 56. difrapañ v., tr. « arracher, tirer par à-coups. »

    II. V. intr.

    (1) (en plt d'un ressort) Se détendre.

    ●(1879) ERNsup 153. diffrapa. A Lohuec, se détendre (d'un ressort).

    (2) (en plt d'une corde) Se dénouer.

    ●(1879) ERNsup 153. diffrapa. A Lohuec, se dénouer (d'une corde).

  • difrealz
    difrealz

    adj. Inconsolé.

    ●(1962) EGRH I 56. difrealz a., tr. « sans consolation, inconsolé, inconsolable. »

  • difrealzus
    difrealzus

    adj. Inconsolable.

    ●(1962) EGRH I 56. difrealzus a., tr. « inconsolable. »

  • difred
    difred

    voir divred

  • difrediñ
    difrediñ

    voir divrediñ

  • difregañ
    difregañ

    v. tr. d.

    I. Déchirer.

    II. sens fig.

    (1) Calomnier.

    ●(1874) POG 75. Ann neb am meule dirag-oun, / E drek ma c'hein am difrege.

    (2) Démolir.

    ●(1922) LZBt Gwengolo 21. Kerkent 've difreget al labour gret betek eno.

  • difreger
    difreger

    m. –ion Déchireur.

    ●(1907) BOBL 12 octobre 159/1a. e-touez gwasa difregerien ar vro.

  • difreget
    difreget

    adj. Déchiré.

    ●(1838) CGK 21. Eur golineten difreguet.

  • difreioù
    difreioù

    pl. Frais (?) difrejoù (?).

    ●(1852) MML 54. hag evit ma difreio en Paris, e rejont dîn, bep bloa, eis cant scoet.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...