Devri

Recherche 'd...' : 9629 mots trouvés

Page 72 : de difrejou (3551) à difrouezhusted (3600) :
  • difrejou
    difrejou

    adv. Sans frais.

    (1983) PABE 34. (Berrien) difrejou, tr. «sans frais.»

  • difreriñ
    difreriñ

    v. tr. d. (religion) Faire cesser (qqn) d'être frère.

    (1904) LZBg Gwengolo 213. A pe zifrérér er Fréred ha ma tiléañnézér el léañnézi é Frans.

  • difres
    difres

    v. pron. réfl. En em zifres =

    (1868) FHB 203/372a. eur c'hrouadur egaz, a lenv da derri penn an oll, en em zifres, a zeu du, a venn miga, a goll he alan.

  • difret
    difret

    m. (?) Allongement (?).

    (1870) MBR 116. eunn difred zo war he gorf (1), evel pa ve o sacha eur pez karrek war he lerc'h tr. «il a le corps aussi allongé que s'il tirait à sa suite un rocher tout entier.» ●(1876) TDE.BF 125a. Difred, s. m., tr. «Détirement, allongement d'un corps.»

  • difretadeg
    difretadeg

    f. -où Agitation.

    (1962) EGRH I 56. difretadeg f., tr. « agitation. »

  • difretañ
    difretañ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Balancer (les bras).

    (1857) CBF 52. Difreta ara he zivreac'h, tr. «Il balance les bras.» ●(1876) TDE.BF 125a. Difreta, v. n., tr. «Remuer, balancer.» ●(1877) EKG I 182. dirag he di, Koalik Leskonnek, o tifretal he zivreac'h, evel pa viche kollet he benn ganthan.

    (2) Secouer, agiter.

    (1857) CBF 114. enn dillajou (…) ho gwaskont hag ho difretont. ●(1877) EKG I 140. Difretta a rea morzed Loull, evel m'hoc'h euz guelet chas iaouank o tifretta, var al leur, ar pez dillad o deuz gellet da gaout.

    (1907) PERS 163. Kregi a rea e ridochou ar guele, ho difreta a rea evel pa vije o vont d'ho diframma. ●(1927) GERI.Ern 105. difreta v. a., tr. «Détirer, secouer avec force (an dilhad, le linge blanchi, etc.).» ●(1996) VEXE 179. Le difreter défait les gerbes en les secouant – d'où son nom : difreta traduisant secouer fortement.

    ►[empl. comme subst.]

    (1935) ANTO 55. eun tamm difreta d'hon dilhad…

    (3) Étirer.

    (17--) EN 2750. me grogou ne dreid evid e difretan, tr. «je me pendrai à ses pieds pour l'étirer.»

    (1872) ROU 105b. Tirailler, tr. «difreta.» ●(1876) TDE.BF 125a. Difreta, v. a. C[ornouaille], tr. «Détirer, parlant du linge à repasser.»

    (4) (agriculture) Défricher.

    (1960) EVBF I 335. Outre les expressions données plus haut, on trouve encore, pour «défricher» : (…) difreta, l'H[ôpital-Camfrout].

    ►absol.

    (1924) ARVG Here 229. Eur pôtr a vanke da zifretan ; setu voe kavet impli da Fanch raktal.

    (5) (cuisine) Vider (un poisson).

    (1876) TDE.BF 125a. Difreta, v. a. C[ornouaille], tr. «vider, parlant du poisson.» ●(1890) MOA 148b. Retirer les boyaux à une poule distlipa eur iar da zibri. Parlant de poissons, on dira : difreta pesked, – difasta pesked.

    II. V. pron. réfl. En em zifretañ.

    (1) Se démener.

    (1838) CGK 35. Mari goant a nem difrete. ●(1857) CBF 17. En em zifreta a hellit neuze, tr. «Pour lors, vous n'avez pas de temps à perdre.» ●(1872) ROU 80b. Se démener, tr. «En em zifreta.» ●86b. Gesticuler d'une manière exorbitante, tr. «en em zifreta.» ●(1876) TDE.BF 125a. En em zifreta, tr. «gesticuler fort, se démener.» ●(1890) MOA 208a. Démener (Se), tr. «En em zifreta.» ●(1894) BUZmornik 213. oc'h en em zifreta evit klask neun ha savetei ho buez.

    (1919) MVRO 7/1a-b. E kement bro a zo, e sav an dud da c'houlenn ar pez a vank d'ezo, ar pez a zo dleet d'ezo, sevel a reont o mouez, hopal a reont, merat a reont, en em zifreta a reont, evit difenn o zra. ●(1927) GERI.Ern 105. en em zifreta, tr. «se remuer, se démener, gesticuler.» ●(1942) DADO 9. c’hoarzin a rin o welout al Luch hag an hini goz en em zifreta.

    (2) En em zifretañ ouzh ub. =

    (1914) KANNgwital 141/450. merc'hed iaouank evel pennou follet, divez, oc'h en em zifreta ouz ar goazed.

    (3) En em zifretañ (kuit) : quitter rapidement (un endroit).

    (1910) MAKE 54. ha hi ken buhan d'en em zifreta kuit ac'hano. ●57. hag int ken buhan d'en em zifreta ac'hano.

    (4) Se bouger, se réveiller.

    (1910) MBJL 180-181. ec'h ê memes tra dihun an anglikaned : skouer ar gatoliked an neus o laket benn ar fin d'en em difretan.

    (5) Se tirer d'affaire par soi-même.

    (1986) PTGN 21. N'eo ket souezuz e vije deuet Roskoiz, a-bouez en em zifreta, da veza tud barrek ha dispont.

    III. V. intr. Difretañ kuit : quitter rapidement (un endroit).

    (1910) MAKE 72. Mevel Pôlig a zifretas kuit ac'hano daved e vestr !

  • difreter .1
    difreter .1

    m. –ion

    (1) Homme qui secoue les gerbes pour les défaire pendant le battage.

    (1996) VEXE 179. Le difreter défait les gerbes en les secouant – d'où son nom : difreta traduisant secouer fortement.

    (2) fam. Difreter neud : celui qui se déhanche en marchant.

    (1927) GERI.Ern 105. difreter neud, tr. «celui qui se déhanche en marchand.»

  • difreter .2
    difreter .2

    m. –ioù (agriculture) Déchaumeuse à dents.

    (1960) EVBF I 336. Déchaumeuse à dents (…) difreter, difreferez, St-Urbain.

  • difreterez
    difreterez

    f. –ioù (agriculture) Déchaumeuse à dents.

    (1960) EVBF I 336. Déchaumeuse à dents (…) difreter, difreferez, St-Urbain.

  • difreterezh
    difreterezh

    m.

    (1) Trémoussement.

    (1931) VALL 756a. Trémoussement, tr. «difreterez m.»

    (2) Agitation.

    (1923) SKET I 51. diegi, pe zifreterez diboell ha diratoz !

  • difreuz .1
    difreuz .1

    adj.

    (1) (Chemin) non accidenté.

    (1876) TDE.BF 125a. Difreuz, adj., tr. «Ce mot se dit d'un chemin commode.» ●(1890) MOA 111b. Chemin aisé, tr. «hent kompez, – hent difreuz

    (2) Sans dommage, intact.

    (1931) VALL 227b. Sans dommage, tr. «difreuz

    (3) (Personne) qui ne déchire pas ses vêtements.

    (1876) TDE.BF 125a. Difreuz, adj., tr. «Ce mot se dit d'un enfant qui a soin de ses vêtements.»

    (1931) VALL 780b. (enfant, etc.) qui ne déchire pas ses vêtements, tr. «difreuz

    (4) (Terre) facile à labourer.

    (1876) TDE.BF 125a. Difreuz, adj., tr. «Ce mot se dit d'une terre facile à labourer.»

  • difreuz .2
    difreuz .2

    m. –ioù Brèche dans un siège.

    (1732) GReg 116b. Breche faite par violence, tr. «difreuz. p. difreuzyou.» ●Faire une brèche dans une muraille de Ville assiegée, tr. «Ober un difreuz ê muryou-kær.»

    (1931) VALL 81a. Brèche (…) dans un siège, tr. «difreuz m.»

  • difreuz .3
    difreuz .3

    adj. Freuz-difreuz : qui ravage.

    (1931) VALL 625a. freuz-difreuz, adj., tr. «qui ravage.»

  • difreuz .4
    difreuz .4

    m. Freuz-difreuz : ravage, saccage.

    (1911) BUAZperrot 860. En amzer-ze, an Arianed, harpet gant an impalaër Konstans, a ioa eur freuz-difreuz ganto dre ar bed kristen. ●(1931) VALL 625a. Ravage, tr. «freuz-difreuz.» ●(1938) FHAB Genver 26. Pa strakas ar brezel ha pa oa ar freuz-difreuz dre holl. ●(1981) ANTR 10. lezel al lapined da ober o freuz-difreuz er parkadou ed hag er parkadou boued-chatal.

  • difreuzadur
    difreuzadur

    m. –ioù Brèche dans un siège.

    (1732) GReg 116b. Breche faite par violence, tr. «difreuzadur

    (1931) VALL 81a. Brèche (…) dans un siège, tr. «difreuzadur m.»

  • difreuzañ
    difreuzañ

    v.

    I. V. tr. d.

    A.

    (1) Déchirer.

    (1732) GReg 828a. Rompre en plusieurs pièces, tr. «difreuza. difroëza. ppr. et. Van[netois] difreheiñ.» ●(17--) EN 3407. difreused ma bigas.

    (1835) AMV 95. ar speret infernal a antreas enni hac a zifrese e intraillou. ●(1846) DGG 385. Ar Yuzevien, goude beza græt un drouc-bennac, pe gollet unan-bennac eus o c'hærent, a zifreuze o dillad. ●(1857) HTB 146. Ar vreac'h hen difoa oll difrezet.

    (2) Dépecer, démolir.

    (1732) GReg 233b. Crever, rompre, ouvrir avec effort, tr. «difreuza. pr. difreuzet. Van[netois] difreheiñ. pr. et

    (1835) AMV 100. lêzit anezo [an tigret hac al leonet] d'am difreza.

    (1902) PIGO I 75. Difreuzet e oe an dorchen goz. ●(1904) DBFV 50b. difrehein, v. a., tr. «crever, rompre.» ●(1920) FHAB Genver 194. Ped blavez a vezo ezom da gompezi pez zo bet difreuzet ?

    ►absol.

    (1878) EKG II 278. kaer o devoue freuza ha difreuza (...) ne gafchont netra. ●(1896) LZBt Mae 33. Pennoz difrezo ha dizober ?

    (3) Défaire (un lit, un paquet, etc.)

    (1854) MMM 295. un danten savet dioc'h ar mintin ha difreuset dioc'h an nos.

    (1902) PIGO I 75. 79. ar gwele na oa ket bet difreuzet. ●(1908) PIGO ii 33. 'c'h an da zifreuzan ar c'haridennou hag ar berniou douar-gô. ●(1909) TOJA 21. o tifreuzan ar pakad.

    B. sens fig.

    (1) Arracher (un marché).

    (1896) LZBt Meurzh 13. Ar marc'had-man memez tra c'heller difresa 'nehan.

    (2) Désunir.

    (1908) PIGO ii 120. e holl spered a lakas da zifreuzan karante Kevarek ha Janig koant.

    (3) Abîmer, esquinter, nuire à.

    (1834) SIM 117. Ar pez a blich d'ar guinou, a zifres alies an estomac.

    II. V. pron. réfl. En em zifreuzañ : s'épuiser.

    (1834) SIM 204. en em zifreza ra evit tenna ar spern, hac e coll ar blijadur da zastum ar fleur.

  • difrez .1
    difrez .1

    adj. Bon marché, sans frais.

    (1884) LZBt Meurzh 50. Gant ann neve-amzer en em lak ar re 'n efe re a oad, enn ho gourve, er weraden. Evel-se e vent goadet difrez.

  • difrez .2
    difrez .2

    adv. Vite.

    (1933) TREM 20. laret d'imp difrez, / Ha bezan 'zo burzud war douarou Karaez ? tr. «dites-nous vite...»

  • difrezañ
    difrezañ

    voir drevezañ

  • difri
    difri

    adj. Sans nez.

    (1732) GReg 656a. Qui n'a point de nez, tr. «Difry

    (1876) TDE.BF 125a. Difri, adj., tr. «sans nez de naissance.»

    (1962) EGRH I 56. difri a., tr. « sans nez. »

  • difriet
    difriet

    adj. Qui a perdu son nez ; à qui on a ôté le nez.

    (1732) GReg 656a. Qui a perdu le nez, ou à qui on l'a coupé, tr. «Difryet

    (1876) TDE.BF 125a. Difriet, adj., tr. «Qui a perdu son nez par accident.»

    (1902) PIGO I 181. Ar merc'hed a boac'haz anean ter a oa difriet.

    ►[empl. comme subst.]

    (1838-1866) PRO.tj 191. Iannic an difriet.

  • difrigas
    difrigas

    adj. Qui n'est pas fatigant.

    (1922) FHAB Mae 136. o vont er c'hêriou da glask plasou difrigas d'ar c'horf ha talvoudus d'ar yalc'h.

  • difrink
    difrink

    adj. Qui ne remue pas.

    (1900) KAKE 250. C'houi jommo difrink e'n ho kaouet.

  • difrinkañ
    difrinkañ

    v. intr.

    (1) Se débattre, remuer.

    (1902) PIGO I 181. ar loen a zifrinke. ●214. Petra gav d'ac'h deuz ma chas ? laka e ouveont difrinkal ? ●(1925) FHAB Meurzh 95. dre ma tifrink ar pôtr, o klask kaout troad.

    (2) Loc. verb. Frinkañ ha difrinkañ : ne pas cesser de se débattre, de remuer.

    (1869) KTB.ms 14 p 22. ha kerkent e frinkas hag e tifrinkas kement ha kement ma tirogas ma davanjer.

  • difripon
    difripon

    adj.

    I. Attr./Épith.

    (1) (en plt de qqn) Insolent.

    (1908) PIGO ii 38. eur Parizian bennak difripon. ●107. Eul laer difripon. ●(1935) ANTO 83. Gwill a oa eur paotr difripon. Ne selle ket berr. Gouzout a rae mala groz.

    (2) (en plt d'un travail) Bâclé.

    (1909) TOJA 34. eun tam labour difripon, eun tam labour ha n'eo na brao na mat !

    II. Adv.

    (1) Insolemment.

    (1936) BREI 457/2a. o welet pegen difripon e kôzee an ostiz.

    (2) Mal (nourri).

    (18--) TVG 3. Mes eno e voan conduet ha mag'et difripon, / Gant bara brên, souben dour, coc'h qi, qignen, ognon.

  • difritañ
    difritañ

    v. tr. d. (cuisine) Vider (le poisson).

    (1909) BROU 224. (Eusa) Difréta, tr. «Vider et nettoyer le poisson.» ●(1927) GERI.Ern 105. difrita v. a., tr. «Vider, nettoyer (un poisson).»

  • difrizañ / difriziñ
    difrizañ / difriziñ

    v. tr. d. Défriser.

    (1744) L'Arm 433a. Défriser, tr. «Difrizein

    (1904) DBFV 50b. difrizein, v. a., tr. «défriser.» ●(1914) DFBP 82b. défriser, tr. «Difriza

  • difriziñ
    difriziñ

    voir difrizañ

  • difrok
    difrok

    m. Défroque.

    (1914) DFBP 82b. défroque, tr. «Difrok

  • difrokañ
    difrokañ

    v. intr. (religion) Défroquer, quitter le froc.

    (1732) GReg 257a. Defroquer, ôter le froc, ou le quitter avec licence des Superieurs, tr. «Difrocqa. pr. difrocqet

    (1876) TDE.BF 125a. Difroka, v. n., tr. «Quitter le froc.»

    (1904) DBFV 50b. difrokein, v. a., tr. «défroquer.» ●(1914) DFBP 82b. défroquer, tr. «Difroka

  • difroket
    difroket

    adj. Défroqué.

    (1744) L'Arm 14a. Apostat d'un ordre, tr. «Menah difroguétt.» ●(17--) EN 699-702. Ho ! Ho ! Teodosia, leanes difroqued, tr. «Ho ! ho ! Théodosia, religeuse défroquée,.»

    (1914) DFBP 82b. défroqué, tr. «Difroket

  • difrom
    difrom

    adj. Insensible.

    (1907) BOBL 27 juillet 148/1b. Kandidaded difourm ha dijal, dishual deuz ar partiou, a fell voti evito. ●(1909) BLYA 47. Difourm er brezel, direbech, hep aon. ●110. Demp araok, ha difourm ! ●(1926) ARVG Mezheven 133. A-viskoaz on bet difourm ha dispont.

  • difromañ
    difromañ

    v. intr. Se remettre de ses émotions, de sa peur.

    (1925) FHAB Genver 14. Ne zifrommas ket ken na voe da zaou deiz goude...

  • difronk
    difronk

    m. & adv.

    (1) M. Sanglot(s).

    (1866) LZBt Du 202. stardet ma c'halon gant an difronk. ●(1867) LZBt Genver 233. ha kerkent huanado ha difronk a beurz ma c'hristenien gaez. ●(1867) FHB 133/229a. Daelou druz, mes didrouz, eb cri na difronc, a red euz daoulagad an oll. ●(1867) BUE 63. hag an holl e save difronk enn iliz gant-he. ●135. Klevet a red difronk hag hirvoudo ar bevien.

    (1927) GERI.Ern 105. difronk m., tr. «Sanglot.»

    (2) Loc. adv. A-zifronk-marc'h : à étripe cheval.

    (1744) L'Arm 441b. A étripe de cheval, tr. «A ziffroncle marh

    (1904) DBFV 51a. a zifronkl marh, adv., tr. «à étripe de cheval, de façon à crever un cheval (l'A.).»

  • difronkadeg
    difronkadeg

    f. –où Sanglots.

    (1924) LZMR 48. hag an iliz a dregerne gant an difronkadeg.

  • difronkadenn
    difronkadenn

    f. –où Sanglot.

    (c.1825-1830) AJC 4986. difronquadenno a ren evel eur hole taro.

    (1908) PIGO II 27. eun difronkaden bennak an eus bet gret rak-tal. ●(1926) FHAB Meurzh 96. hag e lôskas eun difronkadenn.

  • difronkal
    difronkal

    voir difronkañ

  • difronkañ / difronkal / difronkiñ / difronkl-
    difronkañ / difronkal / difronkiñ / difronkl-

    v.

    I. V. intr.

    (1) (en plt d'un liquide) Jaillir (sang, larmes).

    (1866) SEV 44. ma tifrunkaz ann daelou euz he zaoulagad. ●110. skei gant kement a nerz, ma tifrunke ar goad dre ho genou. ●(1870) MBR 290. lip da c'houliou hag ef da c'hoad a zifrunk anezho, tr. «lèches tes blessures et bois le sang qui en jaillit.» ●(1876) TDE.BF 125b. Difruñka, v. n., tr. «Jaillir, parlant du sang, des larmes.» ●(1879) BMN 122. an daëlou a zifrunke hag a goueze puill-puill euz he zaoulagad.

    (1919) BUBR 9/237. e zaerou o tifronka. ●(1927) GERI.Ern 104. difrunka, tr. «jaillir, couler avec force.»

    (2) Sangloter.

    (1861) BSJ 184. Marthe (…) e yas a ridèc én arben dehou é tifronqual guet hé halonad chagrin. ●(1876) TDE.BF 125b. Difronkal, v. n., tr. «Sangloter.» ●(1878) EKG II 52. vouela a rea ken a zifrunke.

    (1902) PIGO I 160. An hini goz a ouele dru hag a zifronke. ●(1904) DBFV 51a. difronkal, difronkein, v. n., tr. «sangloter.» ●(1908) PIGO II 27. Ne glevet ket anean o tifronkal ? ●(1926) FHAB Du 431. an holl a lenve hag a zifronke.

    (3) Écumer (de rage).

    (1792) CAg 73. Guet rage ind ë ziffronclai.

    (1904) DBFV 51a. difronkal, difronkein, v. n., tr. «écumer (de rage).»

    (4) S'ébrouer.

    (1904) DBFV 51a. difronkal, difronkein, v. n., tr. «s'ébrouer.»

    II. V. tr. d.

    (1) Écarquiller.

    (1924) ZAMA 193. Kaer en doa difronka e zaoulagad.

    (2) Arracher (des branches).

    (1879) ERNsup 151. difronkañ, arracher (des branches, des arbres) sans les couper, Trév[érec].

    (3) Dire, prononcer.

    (1939) RIBA 157-158. na gir erbet n'hé doé difronket aveit ou dioal.

    ►absol.

    (1934) BRUS 133. Il (elle) na pas soufflé mot, tr. «n'en (n'hé) des ket difronket.» ●(1934) DIHU 275/69. En aral n'en devoè ket difronket. ●(1938) DIHU 322/49. lakaat Guenediz de blegein, hep difronkal, d'er skritur keméret getè.

  • difronker
    difronker

    m. –ion Homme qui sanglote.

    (1732) GReg 843b. Celui qui sanglotte, tr. «Difroncqèr. p. yen

  • difronket
    difronket

    adj. Écarquillé.

    (1910) MAKE 51. digor bras e c'henou ha difronket e zaoulagad.

  • difronkiñ
    difronkiñ

    voir difronkañ

  • difronkl-
    difronkl-

    voir difronkañ

  • difroñsiñ
    difroñsiñ

    v. tr. d. Déplisser.

    (1904) DBFV 51a. difronsein, v. a., tr. «déplisser.»

  • difrot
    difrot

    adv. Frot-difrot : qui est toujours en train d'astiquer.

    (1977) PBDZ 782. (Douarnenez) frot-difrot, tr. «(ménagère) qui est toujours en train de nettoyer sa maison et d'astiquer ses meubles.»

  • difroudennañ
    difroudennañ

    v. tr. d. Faire passer un caprice à.

    (1931) VALL 265a. faire passer l'envie (caprice), tr. «difroudenna (à qqn u. b.).» ●347b. Guerir d'une lubie, tr. «difroudenna

  • difrouezh
    difrouezh

    adj.

    (1) (en plt des arbres) Infructueux, qui ne donne pas de fruits.

    (1732) GReg 48a. Arbre qui ne porte point de fruits, tr. «Güezeñ difroüez

    (1857) CBF 113. Difrouez eo ar wezenn-ze, tr. «Cet arbre n'a pas de fruits.» ●(1870) FHB 273/92a. dizec'ha he brancou hag he renta difrouez. ●(1879) MGZ 165. eur scourr difrouez.

    (1904) DBFV 50b. difréh, difroeh, adj., tr. «sans fruit, infructueux.» ●(1913) AVIE 197. Er figézen difréh.

    (2) par ext. (en plt de la terre) Qui ne rapporte pas, improductif.

    (1862) JKS 214. eunn douar fraost ha difrouez.

    ►sens fig.

    (1920) LZBl Gouere 332. kalz goad kristen 'oa skuillet evit trempa an douar difrouez-se.

    (3) (en plt de qqn) Stérile, infécond.

    (1659) SCger 113b. steril, tr. «difrouez brehaign.» ●(c.1718) CHal.ms iv. Sterile, tr. «difroeh, brehaign'.»

    (1877) MSA 35. Doue en deuz cavet mad e vijec'h difrouez epad ho iaouankis.

    (1904) ARPA 6. an hini a ioa hanvet difrouez. ●(1907) BSPD I 663. Élizabeth e oé difreh. ●(1931) VALL 388a. Infécond, tr. «difrouez ; difrouezus (plus fort).»

    (4) Infructueux, vain.

    (1931) VALL 389b. Infructueux, tr. «difrouez

  • difrouezhañ
    difrouezhañ

    v. tr. d. Défruiter.

    (1931) VALL 192b. Défruiter, tr. «difroueza

  • difrouezhidigezh
    difrouezhidigezh

    f.

    (1) Stérilité d'une terre.

    (1850) JAC 64. Difrouezidiguez vras 'êruo tro vardro.

    (2) Stérilité, infécondité.

    (1847) MDM 311. ar frouezedigez, pe an difrouezedigez eus ar briedelez. ●(1877) BSA 40. An difrouezidigez er stad a briadelez a ioa kemeret etouez ar Iuzevien evit ar brassa euz ar gualeuriou. ●41. an difrouezidigez euz he zimizi.

  • difrouezhus
    difrouezhus

    adj.

    (1) Stérile, infécond.

    (1904) ARPA 3. Elisabeth a ioa difrouezus. ●(1931) VALL 388a. Infécond, tr. «difrouez ; difrouezus (plus fort).»

    (2) Infructueux.

    (1931) VALL 389b. Infructueux, tr. «difrouezus

  • difrouezhusted
    difrouezhusted

    f.

    (1) Infécondité, stérilité.

    (1931) VALL 709b. Stérilité, tr. «difrouezusted f.»

    (2) Infructuosité, stérilité d'un travail.

    (1927) FHAB Genver 21. Petra a voe kiriek d'an difrouezusted-se ?

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...