Devri

Recherche 'd...' : 9629 mots trouvés

Page 72 : de difrejou (3551) à difrouezhusted (3600) :
  • difrejou
    difrejou

    adv. Sans frais.

    ●(1983) PABE 34. (Berrien) difrejou, tr. «sans frais.»

  • difreriñ
    difreriñ

    v. tr. d. (religion) Faire cesser (qqn) d'être frère.

    ●(1904) LZBg Gwengolo 213. A pe zifrérér er Fréred ha ma tiléañnézér el léañnézi é Frans.

  • difres
    difres

    v. pron. réfl. En em zifres =

    ●(1868) FHB 203/372a. eur c'hrouadur egaz, a lenv da derri penn an oll, en em zifres, a zeu du, a venn miga, a goll he alan.

  • difret
    difret

    m. (?) Allongement (?).

    ●(1870) MBR 116. eunn difred zo war he gorf (1), evel pa ve o sacha eur pez karrek war he lerc'h tr. «il a le corps aussi allongé que s'il tirait à sa suite un rocher tout entier.» ●(1876) TDE.BF 125a. Difred, s. m., tr. «Détirement, allongement d'un corps.»

  • difretadeg
    difretadeg

    f. -où Agitation.

    ●(1962) EGRH I 56. difretadeg f., tr. « agitation. »

  • difretañ
    difretañ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Balancer (les bras).

    ●(1857) CBF 52. Difreta ara he zivreac'h, tr. «Il balance les bras.» ●(1876) TDE.BF 125a. Difreta, v. n., tr. «Remuer, balancer.» ●(1877) EKG I 182. dirag he di, Koalik Leskonnek, o tifretal he zivreac'h, evel pa viche kollet he benn ganthan.

    (2) Secouer, agiter.

    ●(1857) CBF 114. enn dillajou (…) ho gwaskont hag ho difretont. ●(1877) EKG I 140. Difretta a rea morzed Loull, evel m'hoc'h euz guelet chas iaouank o tifretta, var al leur, ar pez dillad o deuz gellet da gaout.

    ●(1907) PERS 163. Kregi a rea e ridochou ar guele, ho difreta a rea evel pa vije o vont d'ho diframma. ●(1927) GERI.Ern 105. difreta v. a., tr. «Détirer, secouer avec force (an dilhad, le linge blanchi, etc.).» ●(1996) VEXE 179. Le difreter défait les gerbes en les secouant – d'où son nom : difreta traduisant secouer fortement.

    ►[empl. comme subst.]

    ●(1935) ANTO 55. eun tamm difreta d'hon dilhad…

    (3) Étirer.

    ●(17--) EN 2750. me grogou ne dreid evid e difretan, tr. «je me pendrai à ses pieds pour l'étirer.»

    ●(1872) ROU 105b. Tirailler, tr. «difreta.» ●(1876) TDE.BF 125a. Difreta, v. a. C[ornouaille], tr. «Détirer, parlant du linge à repasser.»

    (4) (agriculture) Défricher.

    ●(1960) EVBF I 335. Outre les expressions données plus haut, on trouve encore, pour «défricher» : (…) difreta, l'H[ôpital-Camfrout].

    ►absol.

    ●(1924) ARVG Here 229. Eur pôtr a vanke da zifretan ; setu voe kavet impli da Fanch raktal.

    (5) (cuisine) Vider (un poisson).

    ●(1876) TDE.BF 125a. Difreta, v. a. C[ornouaille], tr. «vider, parlant du poisson.» ●(1890) MOA 148b. Retirer les boyaux à une poule distlipa eur iar da zibri. Parlant de poissons, on dira : difreta pesked, – difasta pesked.

    II. V. pron. réfl. En em zifretañ.

    (1) Se démener.

    ●(1838) CGK 35. Mari goant a nem difrete. ●(1857) CBF 17. En em zifreta a hellit neuze, tr. «Pour lors, vous n'avez pas de temps à perdre.» ●(1872) ROU 80b. Se démener, tr. «En em zifreta.» ●86b. Gesticuler d'une manière exorbitante, tr. «en em zifreta.» ●(1876) TDE.BF 125a. En em zifreta, tr. «gesticuler fort, se démener.» ●(1890) MOA 208a. Démener (Se), tr. «En em zifreta.» ●(1894) BUZmornik 213. oc'h en em zifreta evit klask neun ha savetei ho buez.

    ●(1919) MVRO 7/1a-b. E kement bro a zo, e sav an dud da c'houlenn ar pez a vank d'ezo, ar pez a zo dleet d'ezo, sevel a reont o mouez, hopal a reont, merat a reont, en em zifreta a reont, evit difenn o zra. ●(1927) GERI.Ern 105. en em zifreta, tr. «se remuer, se démener, gesticuler.» ●(1942) DADO 9. c’hoarzin a rin o welout al Luch hag an hini goz en em zifreta.

    (2) En em zifretañ ouzh ub. =

    ●(1914) KANNgwital 141/450. merc'hed iaouank evel pennou follet, divez, oc'h en em zifreta ouz ar goazed.

    (3) En em zifretañ (kuit) : quitter rapidement (un endroit).

    ●(1910) MAKE 54. ha hi ken buhan d'en em zifreta kuit ac'hano. ●57. hag int ken buhan d'en em zifreta ac'hano.

    (4) Se bouger, se réveiller.

    ●(1910) MBJL 180-181. ec'h ê memes tra dihun an anglikaned : skouer ar gatoliked an neus o laket benn ar fin d'en em difretan.

    (5) Se tirer d'affaire par soi-même.

    ●(1986) PTGN 21. N'eo ket souezuz e vije deuet Roskoiz, a-bouez en em zifreta, da veza tud barrek ha dispont.

    III. V. intr. Difretañ kuit : quitter rapidement (un endroit).

    ●(1910) MAKE 72. Mevel Pôlig a zifretas kuit ac'hano daved e vestr !

  • difreter .1
    difreter .1

    m. –ion

    (1) Homme qui secoue les gerbes pour les défaire pendant le battage.

    ●(1996) VEXE 179. Le difreter défait les gerbes en les secouant – d'où son nom : difreta traduisant secouer fortement.

    (2) fam. Difreter neud : celui qui se déhanche en marchant.

    ●(1927) GERI.Ern 105. difreter neud, tr. «celui qui se déhanche en marchand.»

  • difreter .2
    difreter .2

    m. –ioù (agriculture) Déchaumeuse à dents.

    ●(1960) EVBF I 336. Déchaumeuse à dents (…) difreter, difreferez, St-Urbain.

  • difreterez
    difreterez

    f. –ioù (agriculture) Déchaumeuse à dents.

    ●(1960) EVBF I 336. Déchaumeuse à dents (…) difreter, difreferez, St-Urbain.

  • difreterezh
    difreterezh

    m.

    (1) Trémoussement.

    ●(1931) VALL 756a. Trémoussement, tr. «difreterez m.»

    (2) Agitation.

    ●(1923) SKET I 51. diegi, pe zifreterez diboell ha diratoz !

  • difreuz .1
    difreuz .1

    adj.

    (1) (Chemin) non accidenté.

    ●(1876) TDE.BF 125a. Difreuz, adj., tr. «Ce mot se dit d'un chemin commode.» ●(1890) MOA 111b. Chemin aisé, tr. «hent kompez, – hent difreuz.»

    (2) Sans dommage, intact.

    ●(1931) VALL 227b. Sans dommage, tr. «difreuz.»

    (3) (Personne) qui ne déchire pas ses vêtements.

    ●(1876) TDE.BF 125a. Difreuz, adj., tr. «Ce mot se dit d'un enfant qui a soin de ses vêtements.»

    ●(1931) VALL 780b. (enfant, etc.) qui ne déchire pas ses vêtements, tr. «difreuz.»

    (4) (Terre) facile à labourer.

    ●(1876) TDE.BF 125a. Difreuz, adj., tr. «Ce mot se dit d'une terre facile à labourer.»

  • difreuz .2
    difreuz .2

    m. –ioù Brèche dans un siège.

    ●(1732) GReg 116b. Breche faite par violence, tr. «difreuz. p. difreuzyou.» ●Faire une brèche dans une muraille de Ville assiegée, tr. «Ober un difreuz ê muryou-kær.»

    ●(1931) VALL 81a. Brèche (…) dans un siège, tr. «difreuz m.»

  • difreuz .3
    difreuz .3

    adj. Freuz-difreuz : qui ravage.

    ●(1931) VALL 625a. freuz-difreuz, adj., tr. «qui ravage.»

  • difreuz .4
    difreuz .4

    m. Freuz-difreuz : ravage, saccage.

    ●(1911) BUAZperrot 860. En amzer-ze, an Arianed, harpet gant an impalaër Konstans, a ioa eur freuz-difreuz ganto dre ar bed kristen. ●(1931) VALL 625a. Ravage, tr. «freuz-difreuz.» ●(1938) FHAB Genver 26. Pa strakas ar brezel ha pa oa ar freuz-difreuz dre holl. ●(1981) ANTR 10. lezel al lapined da ober o freuz-difreuz er parkadou ed hag er parkadou boued-chatal.

  • difreuzadur
    difreuzadur

    m. –ioù Brèche dans un siège.

    ●(1732) GReg 116b. Breche faite par violence, tr. «difreuzadur.»

    ●(1931) VALL 81a. Brèche (…) dans un siège, tr. «difreuzadur m.»

  • difreuzañ
    difreuzañ

    v.

    I. V. tr. d.

    A.

    (1) Déchirer.

    ●(1732) GReg 828a. Rompre en plusieurs pièces, tr. «difreuza. difroëza. ppr. et. Van[netois] difreheiñ.» ●(17--) EN 3407. difreused ma bigas.

    ●(1835) AMV 95. ar speret infernal a antreas enni hac a zifrese e intraillou. ●(1846) DGG 385. Ar Yuzevien, goude beza græt un drouc-bennac, pe gollet unan-bennac eus o c'hærent, a zifreuze o dillad. ●(1857) HTB 146. Ar vreac'h hen difoa oll difrezet.

    (2) Dépecer, démolir.

    ●(1732) GReg 233b. Crever, rompre, ouvrir avec effort, tr. «difreuza. pr. difreuzet. Van[netois] difreheiñ. pr. et.»

    ●(1835) AMV 100. lêzit anezo [an tigret hac al leonet] d'am difreza.

    ●(1902) PIGO I 75. Difreuzet e oe an dorchen goz. ●(1904) DBFV 50b. difrehein, v. a., tr. «crever, rompre.» ●(1920) FHAB Genver 194. Ped blavez a vezo ezom da gompezi pez zo bet difreuzet ?

    ►absol.

    ●(1878) EKG II 278. kaer o devoue freuza ha difreuza (...) ne gafchont netra. ●(1896) LZBt Mae 33. Pennoz difrezo ha dizober ?

    (3) Défaire (un lit, un paquet, etc.)

    ●(1854) MMM 295. un danten savet dioc'h ar mintin ha difreuset dioc'h an nos.

    ●(1902) PIGO I 75. 79. ar gwele na oa ket bet difreuzet. ●(1908) PIGO ii 33. 'c'h an da zifreuzan ar c'haridennou hag ar berniou douar-gô. ●(1909) TOJA 21. o tifreuzan ar pakad.

    B. sens fig.

    (1) Arracher (un marché).

    ●(1896) LZBt Meurzh 13. Ar marc'had-man memez tra c'heller difresa 'nehan.

    (2) Désunir.

    ●(1908) PIGO ii 120. e holl spered a lakas da zifreuzan karante Kevarek ha Janig koant.

    (3) Abîmer, esquinter, nuire à.

    ●(1834) SIM 117. Ar pez a blich d'ar guinou, a zifres alies an estomac.

    II. V. pron. réfl. En em zifreuzañ : s'épuiser.

    ●(1834) SIM 204. en em zifreza ra evit tenna ar spern, hac e coll ar blijadur da zastum ar fleur.

  • difrez .1
    difrez .1

    adj. Bon marché, sans frais.

    ●(1884) LZBt Meurzh 50. Gant ann neve-amzer en em lak ar re 'n efe re a oad, enn ho gourve, er weraden. Evel-se e vent goadet difrez.

  • difrez .2
    difrez .2

    adv. Vite.

    ●(1933) TREM 20. laret d'imp difrez, / Ha bezan 'zo burzud war douarou Karaez ? tr. «dites-nous vite...»

  • difrezañ
    difrezañ

    voir drevezañ

  • difri
    difri

    adj. Sans nez.

    ●(1732) GReg 656a. Qui n'a point de nez, tr. «Difry.»

    ●(1876) TDE.BF 125a. Difri, adj., tr. «sans nez de naissance.»

    ●(1962) EGRH I 56. difri a., tr. « sans nez. »

  • difriet
    difriet

    adj. Qui a perdu son nez ; à qui on a ôté le nez.

    ●(1732) GReg 656a. Qui a perdu le nez, ou à qui on l'a coupé, tr. «Difryet.»

    ●(1876) TDE.BF 125a. Difriet, adj., tr. «Qui a perdu son nez par accident.»

    ●(1902) PIGO I 181. Ar merc'hed a boac'haz anean ter a oa difriet.

    ►[empl. comme subst.]

    ●(1838-1866) PRO.tj 191. Iannic an difriet.

  • difrigas
    difrigas

    adj. Qui n'est pas fatigant.

    ●(1922) FHAB Mae 136. o vont er c'hêriou da glask plasou difrigas d'ar c'horf ha talvoudus d'ar yalc'h.

  • difrink
    difrink

    adj. Qui ne remue pas.

    ●(1900) KAKE 250. C'houi jommo difrink e'n ho kaouet.

  • difrinkañ
    difrinkañ

    v. intr.

    (1) Se débattre, remuer.

    ●(1902) PIGO I 181. ar loen a zifrinke. ●214. Petra gav d'ac'h deuz ma chas ? laka e ouveont difrinkal ? ●(1925) FHAB Meurzh 95. dre ma tifrink ar pôtr, o klask kaout troad.

    (2) Loc. verb. Frinkañ ha difrinkañ : ne pas cesser de se débattre, de remuer.

    ●(1869) KTB.ms 14 p 22. ha kerkent e frinkas hag e tifrinkas kement ha kement ma tirogas ma davanjer.

  • difripon
    difripon

    adj.

    I. Attr./Épith.

    (1) (en plt de qqn) Insolent.

    ●(1908) PIGO ii 38. eur Parizian bennak difripon. ●107. Eul laer difripon. ●(1935) ANTO 83. Gwill a oa eur paotr difripon. Ne selle ket berr. Gouzout a rae mala groz.

    (2) (en plt d'un travail) Bâclé.

    ●(1909) TOJA 34. eun tam labour difripon, eun tam labour ha n'eo na brao na mat !

    II. Adv.

    (1) Insolemment.

    ●(1936) BREI 457/2a. o welet pegen difripon e kôzee an ostiz.

    (2) Mal (nourri).

    ●(18--) TVG 3. Mes eno e voan conduet ha mag'et difripon, / Gant bara brên, souben dour, coc'h qi, qignen, ognon.

  • difritañ
    difritañ

    v. tr. d. (cuisine) Vider (le poisson).

    ●(1909) BROU 224. (Eusa) Difréta, tr. «Vider et nettoyer le poisson.» ●(1927) GERI.Ern 105. difrita v. a., tr. «Vider, nettoyer (un poisson).»

  • difrizañ / difriziñ
    difrizañ / difriziñ

    v. tr. d. Défriser.

    ●(1744) L'Arm 433a. Défriser, tr. «Difrizein.»

    ●(1904) DBFV 50b. difrizein, v. a., tr. «défriser.» ●(1914) DFBP 82b. défriser, tr. «Difriza.»

  • difriziñ
    difriziñ

    voir difrizañ

  • difrok
    difrok

    m. Défroque.

    ●(1914) DFBP 82b. défroque, tr. «Difrok.»

  • difrokañ
    difrokañ

    v. intr. (religion) Défroquer, quitter le froc.

    ●(1732) GReg 257a. Defroquer, ôter le froc, ou le quitter avec licence des Superieurs, tr. «Difrocqa. pr. difrocqet.»

    ●(1876) TDE.BF 125a. Difroka, v. n., tr. «Quitter le froc.»

    ●(1904) DBFV 50b. difrokein, v. a., tr. «défroquer.» ●(1914) DFBP 82b. défroquer, tr. «Difroka.»

  • difroket
    difroket

    adj. Défroqué.

    ●(1744) L'Arm 14a. Apostat d'un ordre, tr. «Menah difroguétt.» ●(17--) EN 699-702. Ho ! Ho ! Teodosia, leanes difroqued, tr. «Ho ! ho ! Théodosia, religeuse défroquée,.»

    ●(1914) DFBP 82b. défroqué, tr. «Difroket.»

  • difrom
    difrom

    adj. Insensible.

    ●(1907) BOBL 27 juillet 148/1b. Kandidaded difourm ha dijal, dishual deuz ar partiou, a fell voti evito. ●(1909) BLYA 47. Difourm er brezel, direbech, hep aon. ●110. Demp araok, ha difourm ! ●(1926) ARVG Mezheven 133. A-viskoaz on bet difourm ha dispont.

  • difromañ
    difromañ

    v. intr. Se remettre de ses émotions, de sa peur.

    ●(1925) FHAB Genver 14. Ne zifrommas ket ken na voe da zaou deiz goude...

  • difronk
    difronk

    m. & adv.

    (1) M. Sanglot(s).

    ●(1866) LZBt Du 202. stardet ma c'halon gant an difronk. ●(1867) LZBt Genver 233. ha kerkent huanado ha difronk a beurz ma c'hristenien gaez. ●(1867) FHB 133/229a. Daelou druz, mes didrouz, eb cri na difronc, a red euz daoulagad an oll. ●(1867) BUE 63. hag an holl e save difronk enn iliz gant-he. ●135. Klevet a red difronk hag hirvoudo ar bevien.

    ●(1927) GERI.Ern 105. difronk m., tr. «Sanglot.»

    (2) Loc. adv. A-zifronk-marc'h : à étripe cheval.

    ●(1744) L'Arm 441b. A étripe de cheval, tr. «A ziffroncle marh.»

    ●(1904) DBFV 51a. a zifronkl marh, adv., tr. «à étripe de cheval, de façon à crever un cheval (l'A.).»

  • difronkadeg
    difronkadeg

    f. –où Sanglots.

    ●(1924) LZMR 48. hag an iliz a dregerne gant an difronkadeg.

  • difronkadenn
    difronkadenn

    f. –où Sanglot.

    ●(c.1825-1830) AJC 4986. difronquadenno a ren evel eur hole taro.

    ●(1908) PIGO II 27. eun difronkaden bennak an eus bet gret rak-tal. ●(1926) FHAB Meurzh 96. hag e lôskas eun difronkadenn.

  • difronkal
    difronkal

    voir difronkañ

  • difronkañ / difronkal / difronkiñ / difronkl-
    difronkañ / difronkal / difronkiñ / difronkl-

    v.

    I. V. intr.

    (1) (en plt d'un liquide) Jaillir (sang, larmes).

    ●(1866) SEV 44. ma tifrunkaz ann daelou euz he zaoulagad. ●110. skei gant kement a nerz, ma tifrunke ar goad dre ho genou. ●(1870) MBR 290. lip da c'houliou hag ef da c'hoad a zifrunk anezho, tr. «lèches tes blessures et bois le sang qui en jaillit.» ●(1876) TDE.BF 125b. Difruñka, v. n., tr. «Jaillir, parlant du sang, des larmes.» ●(1879) BMN 122. an daëlou a zifrunke hag a goueze puill-puill euz he zaoulagad.

    ●(1919) BUBR 9/237. e zaerou o tifronka. ●(1927) GERI.Ern 104. difrunka, tr. «jaillir, couler avec force.»

    (2) Sangloter.

    ●(1861) BSJ 184. Marthe (…) e yas a ridèc én arben dehou é tifronqual guet hé halonad chagrin. ●(1876) TDE.BF 125b. Difronkal, v. n., tr. «Sangloter.» ●(1878) EKG II 52. vouela a rea ken a zifrunke.

    ●(1902) PIGO I 160. An hini goz a ouele dru hag a zifronke. ●(1904) DBFV 51a. difronkal, difronkein, v. n., tr. «sangloter.» ●(1908) PIGO II 27. Ne glevet ket anean o tifronkal ? ●(1926) FHAB Du 431. an holl a lenve hag a zifronke.

    (3) Écumer (de rage).

    ●(1792) CAg 73. Guet rage ind ë ziffronclai.

    ●(1904) DBFV 51a. difronkal, difronkein, v. n., tr. «écumer (de rage).»

    (4) S'ébrouer.

    ●(1904) DBFV 51a. difronkal, difronkein, v. n., tr. «s'ébrouer.»

    II. V. tr. d.

    (1) Écarquiller.

    ●(1924) ZAMA 193. Kaer en doa difronka e zaoulagad.

    (2) Arracher (des branches).

    ●(1879) ERNsup 151. difronkañ, arracher (des branches, des arbres) sans les couper, Trév[érec].

    (3) Dire, prononcer.

    ●(1939) RIBA 157-158. na gir erbet n'hé doé difronket aveit ou dioal.

    ►absol.

    ●(1934) BRUS 133. Il (elle) na pas soufflé mot, tr. «n'en (n'hé) des ket difronket.» ●(1934) DIHU 275/69. En aral n'en devoè ket difronket. ●(1938) DIHU 322/49. lakaat Guenediz de blegein, hep difronkal, d'er skritur keméret getè.

  • difronker
    difronker

    m. –ion Homme qui sanglote.

    ●(1732) GReg 843b. Celui qui sanglotte, tr. «Difroncqèr. p. yen.»

  • difronket
    difronket

    adj. Écarquillé.

    ●(1910) MAKE 51. digor bras e c'henou ha difronket e zaoulagad.

  • difronkiñ
    difronkiñ

    voir difronkañ

  • difronkl-
    difronkl-

    voir difronkañ

  • difroñsiñ
    difroñsiñ

    v. tr. d. Déplisser.

    ●(1904) DBFV 51a. difronsein, v. a., tr. «déplisser.»

  • difrot
    difrot

    adv. Frot-difrot : qui est toujours en train d'astiquer.

    ●(1977) PBDZ 782. (Douarnenez) frot-difrot, tr. «(ménagère) qui est toujours en train de nettoyer sa maison et d'astiquer ses meubles.»

  • difroudennañ
    difroudennañ

    v. tr. d. Faire passer un caprice à.

    ●(1931) VALL 265a. faire passer l'envie (caprice), tr. «difroudenna (à qqn u. b.).» ●347b. Guerir d'une lubie, tr. «difroudenna.»

  • difrouezh
    difrouezh

    adj.

    (1) (en plt des arbres) Infructueux, qui ne donne pas de fruits.

    ●(1732) GReg 48a. Arbre qui ne porte point de fruits, tr. «Güezeñ difroüez.»

    ●(1857) CBF 113. Difrouez eo ar wezenn-ze, tr. «Cet arbre n'a pas de fruits.» ●(1870) FHB 273/92a. dizec'ha he brancou hag he renta difrouez. ●(1879) MGZ 165. eur scourr difrouez.

    ●(1904) DBFV 50b. difréh, difroeh, adj., tr. «sans fruit, infructueux.» ●(1913) AVIE 197. Er figézen difréh.

    (2) par ext. (en plt de la terre) Qui ne rapporte pas, improductif.

    ●(1862) JKS 214. eunn douar fraost ha difrouez.

    ►sens fig.

    ●(1920) LZBl Gouere 332. kalz goad kristen 'oa skuillet evit trempa an douar difrouez-se.

    (3) (en plt de qqn) Stérile, infécond.

    ●(1659) SCger 113b. steril, tr. «difrouez brehaign.» ●(c.1718) CHal.ms iv. Sterile, tr. «difroeh, brehaign'.»

    ●(1877) MSA 35. Doue en deuz cavet mad e vijec'h difrouez epad ho iaouankis.

    ●(1904) ARPA 6. an hini a ioa hanvet difrouez. ●(1907) BSPD I 663. Élizabeth e oé difreh. ●(1931) VALL 388a. Infécond, tr. «difrouez ; difrouezus (plus fort).»

    (4) Infructueux, vain.

    ●(1931) VALL 389b. Infructueux, tr. «difrouez.»

  • difrouezhañ
    difrouezhañ

    v. tr. d. Défruiter.

    ●(1931) VALL 192b. Défruiter, tr. «difroueza.»

  • difrouezhidigezh
    difrouezhidigezh

    f.

    (1) Stérilité d'une terre.

    ●(1850) JAC 64. Difrouezidiguez vras 'êruo tro vardro.

    (2) Stérilité, infécondité.

    ●(1847) MDM 311. ar frouezedigez, pe an difrouezedigez eus ar briedelez. ●(1877) BSA 40. An difrouezidigez er stad a briadelez a ioa kemeret etouez ar Iuzevien evit ar brassa euz ar gualeuriou. ●41. an difrouezidigez euz he zimizi.

  • difrouezhus
    difrouezhus

    adj.

    (1) Stérile, infécond.

    ●(1904) ARPA 3. Elisabeth a ioa difrouezus. ●(1931) VALL 388a. Infécond, tr. «difrouez ; difrouezus (plus fort).»

    (2) Infructueux.

    ●(1931) VALL 389b. Infructueux, tr. «difrouezus.»

  • difrouezhusted
    difrouezhusted

    f.

    (1) Infécondité, stérilité.

    ●(1931) VALL 709b. Stérilité, tr. «difrouezusted f.»

    (2) Infructuosité, stérilité d'un travail.

    ●(1927) FHAB Genver 21. Petra a voe kiriek d'an difrouezusted-se ?

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...