Devri

Recherche 'a...' : 5084 mots trouvés

Page 92 : de astr (4551) à atahiner (4600) :
  • astr
    astr

    m. –où (astronomie) Astre.

    ●(1633) Nom 217b. Sidera : astres, signes au ciel : astrou, sinou en euff.

    ●(1779) BRig I 50a. astr, tr. «astre.» ●(1792) BD 825. Men aya em sy goer da sellet an astro, tr. «Je vais dans ma maison de verre regarder les astres.»

    ●(1869) SAG 141-142. edoare an astrou. ●(1896) MELu viii 261. Da veurz e krouaz an astro, / An heol, al loar, ar steredo. ●(1872) EER 17. Ouz an héol, ar stéret, al loar hag an astro.

    ●(1907) FHAB Here 229. An holl astrou. ●(1914) DFBP 23a. astre, tr. «Astr.»

  • astraf
    astraf

    m. Geste.

    ●(1914) DFBP 160a. geste, tr. «astraf.»

    Note : probable extrapolation de Taldir, cf. astrafoù.

  • astrafer
    astrafer

    m. –ion Personne qui fait des façons, des manières.

    ●(1914) DFBP 156a. gesticulateur, tr. «astrafer.» ●(1931) VALL 345a. Grimacier, tr. «astrafer.»

  • astrafoù
    astrafoù

    plur.

    (1) (en plt de qqn) Façons, manières.

    ●(1905) BOBL 29 juillet 45/2f. arru skuiz gant astrafou ar c'hlik. ●(1927) GERI.Ern 29. astrafaou, astrafou C[ornouaille] pl., tr. «Grimaces, manières, embarras.» ●(1933) TREM 63. E astrafou melus.

    (2) (en plt de qqc.) =

    ●(1906) BOBL 18 août 100/1b. ho c'hoeffou na reont ket a astrafou var glipen ho fen.

  • astrailhad
    astrailhad

    m. Vaurien.

    ●(1906) DIHU 18/296. Sellet bremen pé buhé, / Étré m'astrailhad ha mé !... ●(1925) DIHU 163/213. Ur balboh, un astraillad, ur haill hag ur haillon, me lar d'oh, e troas de vout Jobig er Frimout. ●(1928) DIHU 204/87. Hé fautred e oé deu astraillad, perpet e krol hag e ivet én tavarneu hag é ridek d'en noz.

  • astrakan
    astrakan

    m. Astrakan.

    ●(1995) BRYV II 162. (Milizag) ur vest astrakan.

  • astraker
    astraker

    m. –ion Faiseur d'embarras.

    ●(c.1718) CHal.ms ii. cet entremetteur maladroit a Irrité les esprits au lieu de les accommoder, tr. «en astrocour man diauis en des broüillet en dut e leh ou ausein.»

    ●(1909) TOJA 20. mes eo torret ma fenn d'in gant an daou astraker-man !

  • astrakoù
    astrakoù

    plur. Façons, manières.

    ●(1902) PIGO I 46. petra halle bean c'hoaz an astrakou-ze.

    NOTE : R. Hemon donne astrafoù dans GIBR, sans référence, au sens de : simagrées.

  • astralab
    astralab

    s. Astrolabe.

    ●(1499) Ca 13a. Astralab. g. astralabe.

  • astrel
    astrel

    adj. Astral.

    ●(1914) DFBP 23a. astral, tr. «Astrel.»

  • astro
    astro

    f. –ioù Coque (tour dans une cordage).

    ●(1977) PBDZ 182. (Douarnenez) astro, tr. «tour (dans une corde).» ●755. astro, «contre-tour » : un cordage nouvellement fabriqué a tendance, avant d'avoir été étiré, à s'enrouler sur lui-même dans un sens contraire à son sens de torsion lors de la fabrication : astro zo en ennañ, il a du « contre-tour », de la «contre-torsion».

  • astroad
    astroad

    m. En astroad : nu-pieds.

    ●(1732) GReg 663b. Qui va piés nu, tr. «en aztroad.»

  • astrobañ
    astrobañ

    v. intr. = (?).

    ●(1990) STBL 96. Hemañ ne oar ket peur e krog da astrobañ.

  • astrogo
    astrogo

    voir istrogo

  • astrolog
    astrolog

    m. –ed Astrologue.

    ●(1866) SEV 38. evel en devoa klevet e vije gant eunn astrolog.

  • astrologez
    astrologez

    f. Femme astrologue.

    ●(1557) B I 96. Astrologues, philosophes spessaff, tr. «une astrologue, une philosophe transcendante.»

  • astroloji
    astroloji

    s. Astrologie.

    ●(1499) Ca 13a. Astrologi. g. astrologie. ●(1557) B I 91. entent plen / Philosophy, astrology, tr. «entendre (…) véritablement la philosophie, l'astrologie.»

  • astrolojian
    astrolojian

    m. –ed Astrologue.

    ●(1575) M 141. Na'n astrologian, hanuet anianus ? tr. «Et l'astrologue appelé Anianus ?» ●(1633) Nom 303b. Astrologus : astrologue : astrologian.

    ●(1732) GReg 262b. Les Astrologues predirent faussement un deluge universel pour l'année 1524, tr. «An Astrologyaned o devoa bet diouganet ê faos un diluich general abenn ar bloaz mil pemp cand ha pévar var-nuguent.» ●(1792) BD 833. Astrologian teribl esoch bantet, tr. «Astrologue, vous êtes terriblement épouvanté (?).»

  • astronomian
    astronomian

    m. –ed Astronome.

    ●(1499) Ca 13a. Astronomian. g. astronomie. ●(c.1500) Cb 18a. Astronomiam. galli. astronomie. ●(1633) Nom 303b. Astronomus : astronome : astronomian.

  • astud
    astud

    m.

    (1) Menu peuple.

    ●(1575) M 100. Gantaff ez à an bras, quen buan han astut, tr. «Elle emporte le grand aussi vite que le misérable.»

    (2) Mont d'an astud : devenir chétif.

    ●(1931) VALL 117b-118a. devenir chétif, tr. «mont d'an astud (Oues[sant].»

  • astudik
    astudik

    adj. Chétif, misérable, vil.

    ●(1647) Am 532. Ho flehut so mut dargut astudicq, tr. «Votre flûte est muette, endormie, chétive.»

    ●(1927) GERI.Ern 29. astudik dim. de astut adj., tr. «Chétif, misérable, vil.»

  • astut .1
    astut .1

    adj.

    I. Attr./Épith.

    (1) Humble.

    ●(1580) G 647. Ha Doe o pardonas en cas dre bout astut, tr. «Et Dieu leur pardonna en ce cas, pour s'être humiliés.»

    (2) Rigoureux.

    ●(1580) G 645. Chatal mut a yunas try dez en cas astut, tr. «Les troupeaux sans paroles jeûnèrent trois jours de façon rigoureuse.»

    (3) Misérable.

    ●(1575) M 1291. Ouz barnou doue re tut, so astut reputet, tr. «En regard des jugements de Dieu, ceux des hommes sont rejetés comme misérables.» ●1792. Ez rencq comps an re mut, astut ha tributaff, tr. «Les muets doivent parler, misérables, et rendre hommage.»

    (4) Affaibli.

    ●(1868) FHB 170/106b. ha calz anezho a vez ker kasset, ken astud, ken distruj gant an naoun (...) ma varvont ep dale. ●(1889) ISV 77. Eur verc'hik nao bloaz euz a Zouarnenez, a vije kemeret evit eur bugel pemp bloas, ken disterig ha ken astudig oa.

    (5) = (?) De faible valeur (?).

    ●(18--) PDO 1. eul levrik hep hano, droug-livet, astudik, toc'horik.

    (6) [dans une comparaison] Astut eo : c'est peu de chose (en comparaison de).

    ●(1732) GReg 822b. J'estime cela rien, tr. «astut eo qemeñ-ze din.»

    ●(1909) BROU 203. (Eusa) Astud Ne s'emploie guère que dans une comparaison : astud eo, e scoaz…

    (7) [voir note de Gw. Le Menn ds SCger]

    ●(1659) SCger 24b. chetif & vsé, tr. «astu.»

    II. Adv. Humblement.

    ●(1530) Pm 55 (Tremenuan). Me a ioae e bro anthioche / Oz sarmon astut (variante : assur) dan tut cre, tr. «J'étais au pays d'Antioche, / Prêchant humblement aux hommes puissants.» ●(1580) G 173-174. Roe an bet man a pedaf / Me ham pryet ham tut astut doz saludaf, tr. «je prie le roi de ce monde, / Moi et mon épouse et mes gens, humblement, de vous saluer.» ●(1650) Nlou 172. Neuse an Eal vuhel pan he guelas, / Hep goap na brut, astut he saludas, tr. «Alors l'ange lorsqu'il la vit humble, / sans raillerie ni éclat la salua humblement.»

  • astut .2
    astut .2

    m. Mont d'an astut : se réduire.

    ●(1909) BROU 204. (Eusa) mont d'an astud, tr. «se réduire.»

  • astuz
    astuz

    m.

    (1) Vermine.

    ●(1647) Am.ms 691. He teod so astus (lire : astuz), he stuz quen tuzum.

    ●(1732) GReg 955a. Vermine, tr. «astu. Van[netois] anstu.» ●(1732) GReg 743b. Plein de poux, tr. «tud e verv gued amstu.»

    ●(1835) AMV 244. Me (…) a languis disec'het gant astuz ha glac'har ! ●(1856) VNA 185. elle sent la vermine à dix pas à la ronde, tr. «hi santein e rér é louein d'en astu a zêc pas tro-ha-tro.» ●(1866) FHB 73/163. Goloet oa a druillou, crignet gant an astu. ●(1874) FHB 485/118b. goloet a druillou hag a astus. ●(1874) FHB 486/126b. ken truillec ha goloet a astus (...) an astus-se a verve var kement ezel en doa, Beneat ne glascas ket en em zizober anezho.. ●(1895) GMB 43. pet[it] Trég[uier] astur. ●(18--) FHAB Du/Kerzu 1941)">ALB (FHAB Du/Kerzu 1941, p. 100a). Debret e gorf gant an astuz.

    ●(1904) DBFV 8b. anstu m., tr. «vermine, poux.» ●(1906) BOBL 16 juin 91/2e. an astu hag ar prenved o deuz great eur bern tor d'ar brons krouet. ●(1934) MAAZ 55. liénaj aral, berùet ha néret a anstu.

    (2) Kouezhañ gant an astuz : tomber d’inanition.

    ●(1908) FHAB Gwengolo 271. ha dezho da veza prest da goeza gant an astus, ar c'hrampoez-se ne ziskennint ket buhan.

  • astuzeg
    astuzeg

    m. Homme plein de vermine.

    ●(1907) VBFV.fb 78a. pouilleux, tr. «anstueg, m.»

  • astuzegenn
    astuzegenn

    f. –ed Femme pleine de vermine.

    ●(1932) BRTG 112. laret e vezè anehè éh oent, unan ur galaùeréz, an eil ul louzen, en dervet un anstuegen.

  • astuzek
    astuzek

    adj. Couvert, rempli de vermine.

    ●(1904) DBFV 8b. anstuek adj., tr. «couvert de vermine.»

  • astuzet
    astuzet

    adj. Plein de vermine.

    ●(1944) VKST Meurzh 74. eur c'houziadenn golo saotret hag astuzet.

  • astuziñ
    astuziñ

    v. intr. Se couvrir de vermine.

    ●(1732) GReg 955a. Remplir de vermine, tr. «astuzi. astui. ppr. et.»

    ●(1927) GERI.Ern 29. astuzi v. n., tr. «se remplir de vermine.»

  • astuzus
    astuzus

    adj. Sujet à la vermine.

    ●(1732) GReg 955a. Sujet à la vermine, tr. «astuzus. Van[netois] anstuus.»

    ●(1927) GERI.Ern 29. astuzus adj., tr. «plein de vermine.»

  • asujetet
    asujetet

    adj. Assujeti.

    ●(1621) Mc 91. assujetet dan diaoul.

  • asur .1
    asur .1

    adj.

    I. Attr./Épith.

    (1) (en plt de qqn) Assuré, sur.

    ●(18--) SAQ II 318. Pe assur pe ziassur oc'h euz hoc'h heritaj eternel.

    ●(1912) MMPM 40. Assur evelato e vije an treac'h da c'hraz Doue, e tistroaz evit an eil gweach. ●(1914) KZVr 58 - 12/04/14. assur, tr. «sûr, assuré.»

    (2) Sur.

    ●(1710) IN I 19. Ar yec'het, pehini a zeu adoug cam, a lavarer a vez assuroc'h eguet an hini a zeu en un taul count. ●(1727) IN (avis) v. ar guella hac an assura hent evidon.

    ●(1854) MMM 114. unan eus ar remejou assura a enep pep seurt tentationou. ●(1857) HTB 152. an aseura eo choum er gaer.

    ●(1920) AMJV 123. ar c'hroaziou a zo eur merk kaer hag assur euz karantez Doue. ●(1936) BREI 443/2d. kavout kuziadell asur d'e wenneien-adrenv.

    II. Adv. Assurément.

    ●(1530) Pm 281 (Mab Den). Sede an croas am crougas assur, tr. «Voici la croix qui me pendit assurément.» ●(1530) J p. 144. En berr respet a guelhet glan / Han Scritur assur appuret, tr. «on va voir bientôt les Écritures complètement vérifiées.»

    ●(1914) KZVr 58 - 12/04/14. assur, tr. «assurément.»

  • asur .2
    asur .2

    m.

    (1) Assurance.

    ●(1909) FHAB Gwengolo 268. kerzout gant muioc'h a asur etrezek an amzer da zont.

    (2) Bezañ en asur =

    ●(1906) KANngalon Here 235. keit ha ne vo ket sklear merket e lezen an disparti e vezo enn asur evit ato ar pez 'zo mean fount an Iliz.

  • asuramant
    asuramant

    adv. Assurément.

    ●(1792) BD 3839. assuramant men eo ar maro, tr. «Je suis assurément la Mort.»

  • asurañs
    asurañs

    f. –où

    (1) Assurance.

    ●(c.1680) NG 252. Hon lacait ol en assuranceë.

    ●(1790) MG 384-385. Me mès er gredèn é hon én hènd-mat, ha me hum gav én assurance. ●(1792) BD 964. voar em bo assurans na vin quet offanset, tr. «Pourvu que j'ai l'assurance qu'on ne me fera pas de mal.»

    ●(1904) DBFV 13a. asurans, f. pl. eu, tr. «assurance, précaution.» ●(1920) AMJV 139. mes assurans am boa ar Vam vad Anna-Mari Javouhey eo e devoa komzet ouzin.

    (2) Assurance (organisme).

    ●(1906) KANngalon Meurzh 66. kefiou asuranz evit an dud, evit ar chatal. ●(1909) FHAB Gouere 202. assurans an tan-gwall.

    (3) Sécurité.

    ●(1499) Ca 13a. Assurancc. g. assurte.

    ●(1744) L'Arm 18b. Assurance, tr. «Assurance.. eu. f.» ●Assurer, mettre en assurance, tr. Laquad énn assurance.»

    ●(1854) MMM 21. eur c'hrill-houarn evit he lacat en assuranç. ●342. tûd qear a gredas oant èn assuranç dindan brotection ar galon drugaresus eus ho salver.

    (4) Assurance, confiance en soi.

    ●(1838) OVD 176. haval doh perhinderion péré, én henteu diæz, rust ha risclus, e hum zalhe dourne-oh-dourne, eit hum apoéein ha quêrhet guet mui a assurance.

  • asurentez
    asurentez

    f. Sûreté.

    ●(1824) BAM 132. par hoc'heus sicouret al laeron, roet diguemer pe assurentez dezo.

  • asurer
    asurer

    m. –ion Assureur.

    ●(1732) GReg 58a. Assureur, marchand qui répond d'un vaisseau qui est à la mer, tr. «Açzurèr. p. Açzuréryen.»

    ●(1914) DFBP 24b. assureur, tr. «Asurer.»

  • asuret
    asuret

    adj.

    I. Attr./Épith.

    (1) Assuré, sûr.

    ●(1621) Mc 29-30. Hac ez eo mat bepret, hac assuretoch mont da cofes. ●82. vn esperancc assuret.

    ●(1790) MG 82. ur moyand assurét de hanàuein quemènt-ce. ●(1790) PEdenneu 101. retirance assurét er béherion.

    ●(1838) OVD 256. ne vér quet assurettoh a arrihue én-hi.

    ●(1904) DBFV 13a. assuret, adj. tr. «assuré, sûr.»

    (2) En sûreté.

    ●(1834) SIM 155. e vije qen assuret eno evel elec'h all.

    (3) Certes.

    ●(c.1680) NG 253-254. Car assuret, hemp secour / Ne vihemp quet euit bretat.

    (4) Asuret a droad : qui a le pied sur.

    ●(1633) Nom 31b. Equus cespitator, suffossus : qui n'est seur du pied, tresbuchant : march risclus, na ve quet assuret á troat.

    II. Adv. Assurément.

    ●(1621) Mc 79. hac ez cousquet guel hac assuretoch.

    ●(1744) L'Arm 18b. Assurément, tr. «Assurétt.»

    ●(1904) DBFV 13a. assuret, adv., tr. «assurément.»

  • asuretet
    asuretet

    adj. Assuré.

    ●(1852) MML 21. ar pec'her ar muia carget a grimo a so asuretet da obten he bardon dre voaïen Mari.

  • asuretiñ
    asuretiñ

    v. tr. d. Assurer, rendre sûr.

    ●(1852) MML 3. evit asuretin hoc'h evurusdet. ●6. A c'hoant a meump-ni da asuretin hon silvidigez ? ●195. evit asuretîn ar c'hol deus hon ineo.

  • asuriñ
    asuriñ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Assurer, mettre en sécurité.

    ●(1499) Ca 13a. Assuriff. g. assurer. l. securo as.

    (2) Assurer, affirmer.

    ●(1575) M 1411-1413. Bezcoaz endan an tron, moez leon ne sonas, / Moz assur na curun, na bet ne dihunas : / Den, tr. «Jamais sous le ciel voix de lion ne retentit, / Je vous assure, ni tonnerre, ni jamais n'éveilla / Personne.»

    ●(1744) L’Arm 18b. Assurer, tr. «Assurein.» ●(c.1785) VO 77. assurein demb er jouissance ag er joyeu éternel. ●(1790) MG 106. assurein ur gueu. ●394. assurein hur salvedigueah.

    ●(1821) SST 141. assurein pé nahein in dra benac. ●(1872) ROU 75a. Assurer, tr. «Assuri.»

    ●(1904) DBFV 13a. asurein, v. a., tr. «assurer, rendre certain, garantir.» ●(1912) MMPM 29. en eur assuri dezan ne ïafen morse a bell dioutan. ●(1914) KZVr 58 - 12/04/14. assuri, tr. «assurer.» ●(1922) EMAR 57. m'hen assur !!!

    (3) Assurer, garantir.

    ●(1633) Nom 207b. Summam cauere alicui : assurer la somme entiere : assuriff an soum antier.

    (4) Assurer (avec une assurance).

    ●(1909) FHAB Gouere 203. Assuri a rer peb tra : an tiez, ar mobilier, al loened, an dud soken.

    II. V. pron. réfl. En em asuriñ.

    (1) S'assurer.

    ●(1744) L'Arm 19a. S'assurer d'une chose, tr. «Um assurein.»

    ●(1857) HTB 152. En em aseuri fall a rer o fiziout war dud all.

    (2) S'assurer, prendre une assurance.

    ●(1906) BOBL 29 septembre 106/1a. en em assuri a eneb ar c'hollou loened. ●(1909) FHAB Gouere 202. En em assuri a enep an tan-gwall. ●(1928) BREI 62/2b. Gwechall, pep den a spered en em asure e-unan, o lakaat arc'hant a-goste.

  • ata .1
    ata .1

    interj. Eh bien.

    ●(1907) DRSP 24. Ha ’ta Nuz dont a rez ! ●(1922) IATA 6. Ata, Charlez, koaniet ar zaout ? ●15. Ata, Iann, mont a ra mad ganeoc’h atao ? ●(1972) SKVT i 49. «A ’ta ! Veig. Te zo o c’horiñ vioù ? »

  • atach
    atach

    m. –où

    I. Attache, lien.

    ●(1633) Nom 158a. Emblema : attaches pour enrichir les vaisseaux d'argent ou d'or : attachou pe staguellou euit orniff an vessel archant pe aoür.

    II. sens fig.

    (1) Attachement.

    ●(1688) MD II 42. Dre oc'h attach da vadou ar bet ma. ●(1710) IN I 414. an attaich ouz traou ar bed. ●(1732) GReg 59a. Attachement, attache, affection, tr. «attaich.»

    ●(1846) DGG 451. an ini a so re-hastet da zestum madou, an ini o mir gant un atach re-vras.

    (2) Kaout atach ouzh : être attaché à.

    ●(1710) IN I 262. d'an amourouses sot pe ouz hini en devoa bet attaich a ziaguent. ●(1732) GReg 59a. Qui a de l'attachement pour les biens de ce monde, tr. «nep en deus attaich evit madou ar bed.»

    ●(1824) BAM 302. mar hoc'heus c'hoas attaich oc'h unan bennac [eus oc'h oll pec'hejou]. ●305-306. an attaich evit al Levriou fall. ●368. an attaich re vras ho pezo oc'h an traou crouet.

  • atachamant
    atachamant

    m. –où

    (1) Attache.

    ●(1633) Nom 254a. Coagmentum, commissura : iointure, attachement, liaison : iointeür, attaigamant, liesonnou.

    (2) sens fig. Attachement.

    ●(1829) HBM 12. an attachamant ameus d'ar vezen gnez-se (lire : guez-se). ●(1854) MMM 111. un attachamant re dener.

  • atachet
    atachet

    adj. Attaché.

    ●(1575) M 3423-3424. En croas gruiet atachet credet plen, / Hep nep coufranc da gouzaff stanc ancquen, tr. «En croix fixé, attaché, croyez bien, / Sans aucune consolation (?) pour souffrir dure angoisse.» ●(1612) Cnf 77b. An dorn dehou ves hon Saluer attachet en lancroas.

  • atachiñ
    atachiñ

    v. pron. réfl. En em atachiñ ouzh : s'attacher à.

    ●(1710) IN I 77. en em attachi outo a so bepret domachus.

  • atahin
    atahin

    m. –où

    I.

    (1) Provocation.

    ●(1744) L'Arm 8b. Agacement, iritation, tr. «Attahin. m.» ●9a. Agression, tr. «Attahin m.» ●(1792) CAg 71. Guet atahign ind ë lare, / Mou salud Roué er Juivet. ●(1838) OVD 263. Dispriset enta en attahigneu-zé e hroa d'oh hou ç'anemis.

    ●(1904) DBFV 13a. atahin, m. pl. eu, tr. «attaque, provocation, dispute, querelle.» ●(1927) GERI.Ern 29. atahin m., tr. «Provocation, dispute, querelle.» ●(1937) TBBN 62. de bellat peb atahin doh en Iliz ha doh pobl Breih.

    (2) Ober atahin da u.b. : provoquer qqn.

    ●(1790) Ismar 104. en attahign e rér d'er-ré-ral eit hoarhein.

    ●(1861) BSJ 76. hag ean e yas én arben d'en attahin e glasquent gobér dehou.

    ●(1907) BSPD I 416. unan ag en duchentil, en doé groeit atahin dehon épad ma oé eskob.

    (3) Klask atahin gant ub. : provoquer qqn.

    ●(1790) MG 170. Me rescond deoh neoah ne hantein quet mui hou Marion, pourvou ne glasquou quet ehue hatahign gueneign. ●(17--) TE 179. ind hum avisas arrè a glasq attahign guet er Juivèt.

    II. Agresseur.

    ●(1904) DBFV 13a. atahin, tr. «agresseur, celui qui agace.»

  • atahinaj
    atahinaj

    m. Provocation.

    ●(1767) ISpour 151. A pé refuser drè attahignage unn accord honnest. ●(1790) Ismar 223. A pe refusér dré attahignage, un accord honest.

    ●(1910) ISBR 56. En ol vilonaj hag atahinaj e vezé groeit d'er sant a berh Konomor. ●(1922) EOVD 251. Disprizet enta en atahinaj e hra d'oh hous anemiz.

  • atahinal / atahiniñ / atahinañ
    atahinal / atahiniñ / atahinañ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Provoquer, agacer.

    ●(1659) SCger 98b. prouoquer, tr. «attaïna.» ●(1710) IN I 257. ar vignounaich monden-mâ a zeu da droubli ar jujamant, en hevelep-fæçon ma soinch d'ar re a vez attaïnet ganti penaus e reont ervat endra reont droug. ●(1744) L'Arm 8b. Agacer, iriter, tr. «Attahinein.» ●(1767) ISpour 32. int ou attaheign, e ra goab à nehai. ●400. hemp jamæss hou attahignal. ●(c.1785) VO 20. ne zet mui d’atahaignal me halon. ●(1790) Ismar 196. a ou attahignal ar guemènt-ce.

    ●(1838) OVD 157. chongeu lubrique, péré ne hroant meit attahinal en isprid hag er galon. ●(1861) BSJ 152. Donnèt e hrant hoah enta d'en attahinal. ●(1893) LZBg 51vet blezad-4e lodenn 194. perac é tet-hui de m'attahinein ?

    ●(1904) DBFV 13a. atahinein, atahinal, v. a., tr. «exciter, provoquer, taquiner, importuner, agacer, ergoter, solliciter (le cœur).» ●(1912) BUEV 67. en diaul e zé elsé d'atahinein en eutru Viannei. ●(1913) HIVR 18. n'hel ket atahinein en tad, ean e atahinou er verh. ●(1914) KZVr 66 - 07/06/14. Atahina, tr. «agacer, exciter, provoquer. Leon-Uhel.» ●(1927) GERI.Ern 30. V[annetais] atahinein, atahinal v. a., tr. «agacer, exciter, provoquer.» ●(1939) RIBA 79. Kendalhet e oè bet de zonet ar ou zro, d'ou atahinal, de drouzal dohtè.

    (2) sens fig. Taquiner.

    ●(1969) LIMO 01 février. En dé-sé, éh oem éh atahinein er guispér.

    II. V. pron. réfl. En em atahinañ.

    (1) S'acharner.

    ●(1914) KZVr 66 - 07/06/14. en em atahina, tr. «s'acharner. Leon-Uhel.» ●(1927) GERI.Ern 30. en em atahina, tr. «s'acharner.»

    (2) S'adonner avec passion.

    ●(1914) KZVr 66 - 07/06/14. en em atahina, tr. «s'adonner, se livrer avec passion. Leon-Uhel.» ●(1927) GERI.Ern 30. en em atahina, tr. «s'adonner passionnément.»

  • atahiner
    atahiner

    m. –ion Provocateur.

    ●(1732) GReg 18b. Celui qui agace, tr. «atahinour. p. atahineryon.» ●(1744) L'Arm 8b. Celui qui agace, tr. «attahinour.. nerion. m.»

    ●(1904) DBFV 13a. atahinour m. pl. –nourion, –nerion, tr. «agresseur, celui qui agace.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...