Recherche 'd...' : 9629 mots trouvés
Page 66 : de difazius (3251) à difermin (3300) :- difaziusdifazius
adj. Infaillible.
●(1834) APD 7. soumetet d'e virionez puissant ha difazius. ●8. sclêrigen difazius ar Speret-Santel.
- difaziusted
- difeal
- difealded
- difediñdifediñ
v. intr.
(1) Se distinguer, dégoter.
●(1767) ISpour 80. ur mode nehué benac eit hum usquein, hum alege, eit hum quinttein ha diffædein. ●84. ivi ha cass é devou, mar gùell unn aral é tiffædein gùell eitt-hi. ●178. de hum quinttein éit diffædein. ●393. bragal ha diffædein. ●(1790) Ismar 123. fæçonnieu nehué en dès attàu (...) de hum alége ha de ziffædein. ●125. caz hac ivi hi devou, mar gùél un aral é tiffæedein gùel eit-hi.
●(1829) CNG 12. Ne houès-hui bet cavet assès eit bragal, diffædein, eit gobér chervat ? ●(1856) VNA 170. c'est à qui brillera le plus, tr. «é mant par-ivi pihue e ziffædou muihan.»
●(1904) DBFV 50a. difédein, tr. «se distinguer.»
(2) Difediñ dreist : se distinguer de.
●(1790) MG 394. hou laquad de vragal ha de zifædein drès er mèrhèt a hou rang.
- difedus
- difeilhenniñdifeilhenniñ
v. tr. d. Feuilleter.
●(1904) BOBL 24 décembre 14/2d. klask en ho paperou, difeilleni ho leoriou-konverz.
- difeiz .1difeiz .1
adj.
(1) (en plt de qqn) Impie, mécréant.
●(1580) G 301. Gant tut so dyfeyz, tr. «Par des hommes qui sont sans foi.»
●(1867) FHB 117/98b. Eun den difeiz eo bet, unan euz ar re difeisa. ●(1870) FHB 286/194a. an dud difeiz ne blij ket an dra-ze dezho. ●(1877) EKG I 238. an dud difeiz ha dizoue. ●(1899) LZBt Meurzh 45. ec'h omp tud dife prest da vont d'an ifern da daoni.
●(1903) MBJJ 181. pa bleustront tud dife. ●(1907) FHAB Mae 88. An ebestel gaouiad ha difeiz a gaver brema o prezeg en hostaliriou. ●(1933) MMPA 169. kreansou an dud dife.
(2) (en plt d'un pays) Qui n'est pas gagné à la foi chrétienne.
●(1911) BUAZperrot 228. da vont da brezeg an Aviel er broiou difeiz.
(3) (en plt d'écrits) Qui professe des idées contre la foi.
●(1868) FHB 161/33a. Ar scrijou difeiz ha dizoue a ia scrijus var gresk.
●(1877) EKG I 7. lezennou difeiz ha diroll.
●(1907) KANngalon Gwengolo 493. eur c'hazetenner a skrive er gazeten difeiz Tiempo. ●(1908) FHAB Mezheven 181. d'ar c'hazetennou difeiz ha dissakred ha zoken da re glouar ha daou-hanter.
(4) (en plt d'une croyance) Impie.
●(1882) BAR 30. tenna ar c'hredennou difeiz-ze euz ho fenn. ●41. an denvalijen a deu da heull ar c'hredenou difeiz.
- difeiz .2
- difeiz .3
- difeizañ
- difelc'h
- difelc'hañ / difelc'hiñdifelc'hañ / difelc'hiñ
v.
(1) V. tr. d. Dérater.
●(1732) GReg 364a. Erater, ôter la rate, tr. «Difelc'ha. pr. difelc'het (...) Van[netois] difelheiñ.»
●(1876) TDE.BF 123b. Difelc'ha, tr. «Erater, dérater.»
●(1904) DBFV 50a. difelhein, v. a., tr. «érater, dérater.» ●(1962) EGRH I 56. difelc’hañ v., tr. « dérater, être essouflé (cf. dielc’hat). »
(2) V. intr. Vomir sa rate.
●(1923) KNOL 300. Dare 'voe dezi mervel eno. Dislounka he doa great kement, ma vije lavaret ez oa o vont da zifelc'hi.
►sens fig.
●(1909) KTLR 148. Ar merc'het (...) a venne difelc'ha kement e c'hoarzent.
- difelc'het
- difelc'hiñdifelc'hiñ
voir difelc'hañ
- difelpañdifelpañ
v.
I. V. tr. d.
(1) Dépecer.
●(1869) SAG 158. d'en difelpa a daoliou kalken.
●(1907) FHAB Kerzu 290. difelpet o izili ha lazet var an taol.
(2) sens fig. =
●(1912) MMPM 41. na pet gweach ar gwel euz hor pec'hejou ho deuz diffelpet ho kaloun !
II. V. intr. Se débattre.
●(1836) FLF 13. Caër en devoe yudal ha diffelpa.
- difelpennañdifelpennañ
v. tr. d. Découper par tranches.
●(1931) VALL 189a. Découper ; par tranches, tr. «difelpenna.»
- difenn .1difenn .1
m. –où
I.
(1) Défense, interdiction.
●(1621) Mc 73. ma Doue liquit vn diffe'n voar ma guenou, hac vn certen dor voar ma dieu geux.
●(1659) SCger 37b. defence, tr. «diffenn.» ●(1732) GReg 255b. Defense, prohibition, tr. «Difenn. p. difennou. Van[netois] dihuënn. p. ëu.» ●Contre sa défense, tr. «aënep e zifenn. èn desped d'e zifenn.» ●(17--) TE 153. en dihuèn en doai groeit é dad a zaibrein nitra quênd en noz.
●(1866) FHB 96/348b. an difenn a ra out-ho da labourat.
●(1911) SKRS II 155. an difen great gant Doue. ●(1923) FHAB Ebrel 140. met difenn zo da gomz enni eus a zoue. ●(1928) BFSA 85. Difenn a zo da douch ouzh an arc'hant gant an dorn. ●(1985) AMRZ 106. Soñj am-eus e oa difenn da gomz brezoneg er skol.
(2) (Kaout) difenn da : (il est) interdit de.
●(1914) KANNgwital 138/417. Ar voazed a c'hoar o deuz difen da fumi er zal. ●(1928) BFSA 43. An dud lor o doa difenn da vont e-touez ar re yac'h. ●260. rak m'o deus ar merc'hed all difenn da lakaat o zreid aman. ●(1928) FHAB Ebrel 153. Perak kas an Tad da Gemper, p'en doa difenn d'ober misionou ?
(3) Ober an difenn da : interdire à.
●(1910) MBJL 183. ne reont ken van ebet eus an difenn a reas d'ê ober prozision.
II.
(1) Défense, protection.
●(1575) M 2493. Achap dre nep abry, nedeux muy na difenn, tr. «Il n'y a plus moyen d'échapper par aucun asile, ni de se défendre.»
●(1732) GReg 255b. Defense, action de se défendre, tr. «Difenn. Van[netois] dihuënn.» ●(17--) TE 274. er batiantæt, péhani-zou dihuèn hac apoué en ol vertuyeu.
●(1904) DBFV 54b. dihuen, m. pl. –nneu, tr. «défense, protection.»
(2) Moyen de défense.
●(1904) DBFV 54b. dihuen, m. pl. –nneu, tr. «moyen de défense.»
(3) Fortification.
●(1904) DBFV 54b. dihuen, m. pl. –nneu, tr. «fortification.»
(4) Bezañ war an difenn : être sur la défensive.
●(1732) GReg 255b. Se tenir sur la defensive, tr. «Beza varn an difenn.»
(5) En em lakaat war an difenn : se tenir sur la défensive.
●(18--) SAQ I 133. mar guelit eun den treset fall e c'hen em guzit pe en em lakit var ho tifen.
(6) Fortification militaire, retranchement.
●(1936) BREI 460/2c. War ar Rhen, an Alamaned a zo krog da sevel difennou.
(7) Excuse, justification.
●(1633) Nom 9a. Apologia : excuse ou defense : excus, pe diffen.
- difenn / difenniñ .2difenn / difenniñ .2
v.
I. V. tr. d.
A. (sens d'interdiction)
(1) Défendre, interdire.
●(1557) B I 252. Endan poan an tan hac an penn / An dra se crenn on diffennas, tr. «(il) nous a défendu absolument la chose, sous peine du feu et de la tête.»
●(1659) SCger 37b. defendre a quelqu'vn de manger, tr. «diffenn ouz vre benac dibri.» ●(1732) GReg 255a. Defendre, tr. «Difénn. pr. diffénnet. divénn. pr. divénnet. Van[netois] dihuënneiñ.»
●(1904) DBFV 54b. dihuen, dihennein, v. a. tr. «prohiber.»
(2) Difenn udb. ouzh ub. : défendre qqc. à qqn.
●(1732) GReg 255a-b. Défendre quelque chose à quelqu'un, tr. «Divenn un dra-bennac ouc'h ur re. Van[netois] ●255b. On lui a défendu le vin, tr. «Divennet eo ar guïn outâ.»
●(1846) DGG 141. ha cetu ar pez a zifen Doue ouzomp.
(3) Difenn udb. da ub. : défendre qqc. à qqn.
●(1732) GReg 255a-b. Défendre quelque chose à quelqu'un, tr. «dihuenneiñ, un dra d'unan-bennac.»
(4) absol. Défendre, interdire.
●(1790) MG 54. Er uéh-quettan ni e gonzou a ourhæmeneu Doué, ag er péh e ordrénant hac e zihuènnant.
(5) Empêcher.
●(1575) M 144. Ha ne guelsont dyffen, na viont condamnet, tr. «Et ne purent s'empêcher d'être condamnés.»
B. (sens de protection)
(1) Défendre, protéger.
●(c.1500) Cb 63a. [diffenn] Jtem tueor / eris. g. deffendre. b. diffenn. ●(1580) G 886. Ma amour ouz sourcy huy a duy don difenn, tr. «Mon amour, du souci vous viendrez me défendre.» ●(1621) Mc 69. Autraou ma diffennit.
●(1659) SCger 37b. defendre quelqu'vn, tr. «diffenn vre benac.» ●(1732) GReg 255a. Défendre quelqu'un, le proteger, tr. «Difenn ur re-bennac.» ●(1790) MG 38. Pe rehèn vat d'ur hi pé d'ul lon-aral, ean em chérissehai, em héliehai, hac em dihuènnehai. ●(1792) BD 359. diffeneste ma sy, tr. «Défends ma maison.»
●(1904) DBFV 54b. dihuen, dihennein, v. a. tr. «défendre.»
(2) Difenn ub. ouzh ub. : défendre, protéger qqn contre qqn.
●(1792) BD 3296. hon diffenno ous an drouc el, tr. «nous défendra contre l'Ange du Mal.»
(3) Difenn ur gaoz : défendre une cause.
●(1612) Cnf 48b. Yuez pan diffenont an caus.
●(1836) GBI I 436. Ouspenn da ze a fellfe din / Difenn ho kaoz ha ma hinin, tr. «Bien plus, je voudrais / Défendre votre cause et la mienne.»
(4) Défendre militairement.
●(1633) Nom 241b. Arx : vne forteresse, vn chasteau de d ffence (lire : deffence), vne haute tour : vn læch cref meurbet, vn læch da diffen an bro, vn tour vhel.
●(1856) VNA 222. protéger le commerce, tr. «dihuèn er hommerce.»
II. V. tr. i. Difenn ouzh ub. da. : défendre, interdire à qqn.
●(1732) GReg 255b. On me défend de parler, tr. «Divenn a rear ouzon da brezecq.»
III. V. intr.
(1) Se défendre.
●(1575) M 777. Gant ho poes ez froezi, ha ne guilly diffenn, tr. «De leur poids tu seras écrasé et tu ne pourras te défendre.»
●(1792) HS 280. Pilatt e zihuennass houah un errat.
●(c.1825-1830) AJC 3783. a rese a difene berped.
●(1904) DBFV 54b. dihuen, dihennein, v. n. tr. «se défendre.»
(2) Difenn ouzh : se défendre, lutter contre (le froid, le sommeil, etc.).
●(1844) LZBg 2l blezad-2l lodenn 119. difen doh en derhian.
●(1903) LZBg Meurzh 83. N'hellen ket mui dihuen doh er housked. ●(1903) EGBV 161. Ne houniér nitra é tihuen doh er vistr. ●(1921) BUFA 212. Épad ma oé é gorv é tihuen doh en ankeu. ●(1922) DIHU 136/125. Béh em es é tifenn doh en aneouid.
IV. V. pron. réfl. En em zifenn.
(1) Se défendre.
●(1633) Nom 185a. Cestra, Amazonia securis : masse de fer : vn pez bras á ouarn den em diff en (lire : diffen).
●(1732) GReg 255b. Se défendre, tr. «En hem zifenn. pr. èn hem zifennet. hem zivenn. pr. hem zivennet. Van[netois] him zihuënneiñ.»
●(1854) PSA I 305. ne hrei nitra, ne larou memb nitra eid hum zihuenn hag hum gaërat. ●(1877) EKG I 132. Aman e rankan en em zifenn. ●(1878) EKG II 4. evit en em zifenn eur pennad.
(2) En em zifenn ouzh ub. : se défendre de qqn.
●(1859) MMN 29. exempl milliguet, piou a hello en em ziven ouzit ?
●(1913) HIVR 21. Kenevé Noménoé, er Vretoned n'ou devehé ket gellet hum zihuen doh er Galleued.
(3) En em zifenn d'ar mud : se défendre de toutes ses forces.
●(1939) KLDZgwal 43. da vihana e oa dleet d'ezañ en em zifenn d'ar mud. ●(1962) GERV 68. Hogen paotred kalet e oa ar breizerien hag en em zifenn a rejont d'ar mud e-pad pellik amzer hep kila.
- difennadeg
- difennadenn
- difennadurdifennadur
m.
(1) Défense, action de défendre.
●(c.1500) Cb 63a. [diffenn] g. deffendement. b. diffennadur.
●(1732) GReg 9b. Souffrir pour l'accroissement de la Foi, & mourir pour sa défense, c'est être Martyr, tr. «Merzer véz nep a souff evit cresqadurez ar feiz hag a vèrv evit hé difennadur.» ●255b. Mourir pour la défense de la Foi, tr. «mervel evit an difennadur vès ar feiz.»
●(1962) EGRH I 56. difennadur m., tr. « action de défendre. »
(2) Défense, action de se défendre.
●(1732) GReg 255b. Defense, action de se défendre, tr. «difennadur.»
(3) Prohibition.
●(1927) GERI.Ern 104. difennadur, tr. «prohibition.»
- difennapldifennapl
adj.
(1) Défendable.
●(1904) DBFV 54b. dihuennabl, adj., tr. «défendable, soutenable.» ●(1906) BOBL 09 juin 90/1a. difenn bepred pez n'en eo ken difennabl.
(2) Résistant.
●(1575) M 989-990. Euffrou à pynigenn, az groay tenn diffennabl, / Ouz pep temptation, tr. «Les œuvres de pénitence te rendront fortement résistant / A chaque tentation.»
- difennerdifenner
m. –ion
I.
(1) Celui qui interdit.
●(1499) Ca 20a. [bersaff] g. deffenseur. b. diffenner / berser.
(2) Défenseur, homme qui défend, protège les autres.
●(c.1500) Cb 63a. [diffenn] patronus / ni. g. deffenseur patron deglise. b. diffenner.
●(1834) SIM 85. diffennourien an dud cuset. ●(1860) BAL 152. an Aotrou-Doue a so difenner an intanvezet.
●(1904) BSAB 20. difenner ar groage fur. ●(1915) HBPR 135. da zifennourien ar vro. ●(1920) LZBt Here 3. Heman en em ziskwelas dalc'hmad difenner ar baganed. ●(1921) BUFA 183. hun dihuennerion hag hun amied.
II. (droit) Défendeur.
●(c.1500) Cb 37a. [caus] ga. aduocat / ou deffenseur de causes. b. aduocat pe diffenneur da causou.
●(c.1718) CHal.ms ii. les Intimés les defendeurs, tr. «erré a c'houlen erré Intimet, dihuennision.» ●(1732) GReg 255a. Defendeur, celui qui est attaqué, & qui se défend en justice, tr. «Difenner. p. diffenéryen. divenner. p. yen. difennour. p. yen. Van[netois] dihuennour. p. yon, yan.» ●(1772) KI 98-100. ar Person goulenneur (...) ar floc'h divenneur, tr. «le Recteur demandeur (...) du Floch défendeur.» ●166-168. penaos ky 'r goulenneur / En Doa clasquet isquign / ouch ky an Divenneur, tr. «le chien du demandeur avait cherché noise au chien du défendeur.»
- difennerezdifennerez
f. –ed Défenderesse.
●(c.1500) Cb 63a. [diffenn] patrona / ne. g. deffenderesse. b. diffenneres.
●(1877) BSA 188. difennourez kement hini a zo carget euz descadurez ar vugale. ●(1894) BUZmornik 516. ar Vretouned he c'hemeraz [santez Anna] evit difennourez.
●(1911) BUAZperrot 90. Patronez Paris ha difennourez ar Frans. ●(1920) AMJV 23. o rei d'ezhi eun difennourez ker gallouduz er baradoz.
- difennerezh
- difennetdifennet
adj.
(1) Défendu, interdit.
●(1744) L'Arm 128b. Il est très-défendu d'échoupper & d'ébrancher, les arbres de haute futaye, tr. «Dihuennéd é terrible dibeennein ou pænndogein, er gué vrass na ou diolbrein.» ●397a. Filerie, défendue sous peine d'excommunication, tr. «Filage dihuennéd édan-boénn a-voutt squemuniguétt.» ●(1790) MG 158. un dra dihuènnét.
●(1911) SKRS II 165. ar frouez difennet.
(2) Gouel difennet : fête gardée.
●(c.1718) CHal.ms ii. feste, tr. «goüeil, goueilieu, goueil miret dihuennet, testet berzet, goüeil er sinodal.»
(3) Défendu, protégé.
●(1834) SIM 229. Ar c'havalier a so difennet e benn gant ur c'hasq mad.
- difennidigezhdifennidigezh
f. Action de défendre.
●(1962) EGRH I 56. difennidigezh f., tr. « action de défendre. »
- difenniñdifenniñ
voir difenn .2
- difennus
- difenturiñdifenturiñ
v. intr.
(1) Se désaltérer.
●(1903) BTAH 342. Ma genou ouz eur feunteun flour, / Vid difenturi evo Dour, tr. «ma bouche appliquée contre une claire fontaine, pour se désaltérer boira de l'eau.»
(2) Cuver, décuiter.
●(c.1930) VALLtreg 614. Difenturi : chasser l'affaiblissement. Eva leaz da zifenturi, boire du lait pour chasser l'avachissement produit par l'eau-de-vie. (Jaffren.) voir fenturi (donné par Jaffren.) synonyme disvewi (Plez) et distana (Léon) dans ce dernier sens de désenivrer.
- difer .1difer .1
voir difert
- difer .2difer .2
m.
(1) Ober difer : différer.
●(1741) RO 3562. ep ober nep differ. ●(1792) BD 161. hep ober nep differ econto ereson, tr. «Sans aucun délai, il expliquera ses raisons.»
(2) Appétit.
●(1974) THBI 249. Thumette gemer liou krenv, zebr gant difer. ●(1978) MOFO 63. Bemde goude war lec'h (sic) e bourmenadenn n'oa difer.
- diferadenn
- diferadurdiferadur
m. –ioù Stipulation.
●(1931) VALL 707a. Spécification, tr. «diferadur T[régor] V[annetais] m.»
- diferañ / diferiñdiferañ / diferiñ
v.
I. V. tr. d.
(1) Stipuler.
●(1861) BSJ 181. différet-ean d'é supérior ha d'en Ilis.
●(1910) ISBR 181. Diféret e oé é feur Guerran (…) é vehé bet ret de Iehann diméein ur plah dehon de vab kohan Pentièvr. ●(1932) BRTG 1. Bamdé enta é spizè dehi hag é tiférè en treu e renkè bout groeit épad en dé.
(2) Expliquer.
●(1904) DBFV 50a. diférein, v. a., tr. «expliquer, exposer.» ●(1913) AVIE xiv. ind e zé d'inou (…) aveit pedein Doé, kañnein dehou psalmeu ha guerzenneu, ha cheleu lénein er Skritur Santél pé diférein el Lézen.
(3) Indiquer.
●(1792) HS 11. différein dehou enn occasionneu.
(4) Différer.
●(1499) Ca 61b. Differaff. g. differer. ●(1650) Nlou 407. Muy amser ne differas, tr. «(le roi du monde) / ne tarda pas davantage de temps.»
●(1806) JOS 3. ep differi momet.
(5) Refuser (de faire).
●(18--) GBI II 540. Ma labour ne differan ket, tr. «Je ne refuse pas mon travail.»
II. [empl. devant un v.]
(1) Refuser de.
●(1895) GMB 165. Pet[it] Trég[uier] diferiñ, tr. «ne pas consentir, refuser.»
●(1943) FHAB Gwengolo/Here 350. (Kleder) Diferi : dinac'h «ne ziferan ket mont».
(2) Stipuler.
●(1939) RIBA 147. Diférein e hra dehi eùehat perùeh doh é grohen blei.
- diferañsdiferañs
f. –où
(1) Différence.
●(c.1500) Cb 76a. [endifferant] g. indifference. b. hep differancc. ●(1575) M 1992. teir diferanç, tr. «trois différence.» ●2008. Ha differanç digraç, disoulaç difæçon, tr. «Et une différence fâcheuse, désolante, funeste.»
(2) Supplice.
●(1557) B I 473. Gruet maz santer an diferancc / Da abondancc, tr. «faites qu'elle sente le supplice, avancez vite.»
- diferañsañdiferañsañ
v. tr. d. Différencier.
●(1575) M 203-204. Sell diff ho relegou, ho bezyou hep paoues, / Hac oll pan ez ve Franç, bet ne diferances, tr. «Regarde-moi leurs reliques, leurs tombes sans cesse, / Et quand ce serait (du sang) de France, tu ne distinguerais point du tout.»
- diferant .1diferant .1
adj.
(1) Différent.
●(c.1500) Cb 35b. g. cest nom qui a deux cas dissemblablez. si comme tabi / tabo. b. differant e dou cas. ●(1575) M 4-5. Pere en personou cogant / So try fier ha diferant, tr. «Lesquels en personnes assurément / Sont trois réels et distincts.»
(2) Mauvais.
●(1895) GMB 165. pet[it] Trég[uier] ne ket gwel diferañt, tr. «il n'est pas bien mauvais.»
- diferant .2
- diferasion
- diferiñ .1
- diferiñ .2diferiñ .2
voir diferañ
- diferliñ
- diferlinkdiferlink
adj. Débraillé.
●(1723) CHal 60. Diferlinque, tr. «Débraillé, évaillé.» ●(1732) GReg 247b-248a. Débraillé, ée, tr. «Van[netois] diferlincq.» ●(1744) L'Arm 228a. Mameluë, tr. «Effrontadeell-differlinque-caire.» ●(1790) MG 200. penaus é heèll ur vèrh parfæt paréssein diferlinq èl-ce dirac goassèt.
●(1904) DBFV 50a. diferlink, adj., tr. «débraillé, décolleté.» ●(1927) GERI.Ern 103. difarle (et T[régor] L[éon] difurlu, V[annetais] diferle, diferli(n)k) adj., tr. «Débraillé, (poitrine) mal couverte.» ●(1934) BRUS 111. Débraillé, tr. «diferlik.»
- diferlinkañdiferlinkañ
voir diferlinkiñ
- diferlinket / diforlinketdiferlinket / diforlinket
adj.
(1) (en plt de qqn) Dégingandé.
●(1936) IVGA 119. ur mell den bras diforlinket. ●(1972) SLVT I 28. Tad ar vosenn, penn-bombard, penn-peul, marc'h-loar, boc'h bidi Botigao, genoù gwelien, torc'h togn hoc'h-gouez Plovan, ampoezon, droch ar pardon, leue geot, mab Kain, muzelloù kig-sall, chug biz, jañ-blev diforlinket !...
(2) (en plt de qqc.) Déglingué.
●(1972) SKVT I 136. dor diforlinket trepas un ti don eus an amzer gozh.
- diferlinkiñ / diferlinkañdiferlinkiñ / diferlinkañ
v.
I. V. tr. d.
(1) (marine) Déferler (les voiles).
●(1732) GReg 256a. Deferler, deployer les voiles pour s'en servir, tr. «Van[netois] diferlincqeiñ.»
●(1927) GERI.Ern 103. diferlinka v. a., tr. «déferler, déployer les voiles.»
(2) Débrailler.
●(1723) CHal 60. Diferlinquin, tr. «Débrailler.»
●(1904) DBFV 50a. diferlenkein, v. a., tr. «débrailler.»
(3) Déglinguer, abîmer.
●(1974) SKVT III 17-18. Ken rust all, e oa bet digoret gantañ, war benn a-raok e garr, ar goloennoù houarn tanav, a andore tolzenn ar mekanig-kefluskañ, e riskl d'o diforlinkañ.
II. V. intr. Se débrailler.
●(1927) GERI.Ern 103. V[annetais] diferlinkein, tr. «se débrailler.»
III. V. pron. réfl. En em ziferlinkiñ : se débrailler.
●(1790) MG 200. ha ne hum ziferlinquêheoh quet dirac en dud.
- difermdiferm
adv. (en plt d'une habitation) Ferm-diferm : loué sans arrêt à de différents locataires.
●(1977) PBDZ 783. (Douarnenez) atav eo bet he zi ferm-diferm, tr. «sa maison n'a jamais été louée bien longtemps au même, les locataires n'y font que passer.»
- difermiñ